Στην Κύπρο υπάρχει μια αντίφαση που μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο και επηρεάζει άμεσα το μέλλον του ποδοσφαίρου.
Οι ομάδες της Α’ Κατηγορίας υπογράφουν επαγγελματικά συμβόλαια με Κύπριους ποδοσφαιριστές από την ηλικία των 15 και 16 ετών, παρουσιάζοντας προς τα έξω ότι επενδύουν στη νέα γενιά.
Την ίδια στιγμή όμως, οι περισσότεροι από αυτούς τους ποδοσφαιριστές δεν παίρνουν ουσιαστικές ευκαιρίες συμμετοχής και μένουν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στις Ακαδημίες, στις ομάδες νέων και εναλλάξ στην κερκίδα και στον πάγκο της πρώτης ομάδας.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Κύπρος δεν παράγει ταλέντα.
Αντίθετα, σε αρκετές ηλικίες οι Κύπριοι νεαροί παρουσιάζουν ποιότητα, ποδοσφαιρική αντίληψη και τεχνική κατάρτιση.
Το πραγματικό πρόβλημα αρχίζει μετά τα 17.
Εκεί όπου σε άλλα ποδοσφαιρικά περιβάλλοντα ο νεαρός ποδοσφαιριστής αρχίζει να χτίζει προσωπικότητα μέσα από αγωνιστικά λεπτά, στην Κύπρο συχνά μένει στάσιμος.
Προπονείται με την πρώτη ομάδα, συμμετέχει σε αποστολές, ίσως αγωνίζεται περιστασιακά σε παιχνίδια χαμηλής πίεσης, αλλά δεν αποκτά ποτέ τον αγωνιστικό ρυθμό που χρειάζεται για να εξελιχθεί πραγματικά.
Και η τραγικότητα της ιστορίας, να είσαι επαγγελματίας νεαρός 19 και 20 ετών και να παίζεις ακόμη Κ19.
Η ηλικία από τα 17 μέχρι τα 21 είναι η πιο καθοριστική περίοδος στην πορεία ενός ποδοσφαιριστή.
Είναι η περίοδος όπου διαμορφώνεται η ταχύτητα σκέψης, η αντίδραση κάτω από πίεση, η προσωπικότητα και η ωριμότητα μέσα στο παιχνίδι.
Αυτά τα στοιχεία δεν αναπτύσσονται μόνο στην προπόνηση.
Αναπτύσσονται μέσα από πραγματικούς αγώνες, λάθη, πίεση, ένταση και ευθύνη.
Όταν ένας νεαρός μένει για χρόνια χωρίς ουσιαστική συμμετοχή, χάνει το πιο σημαντικό στάδιο της εξέλιξής του.
Οι λόγοι πίσω από αυτή την πραγματικότητα είναι πολλοί.
Το κυπριακό ποδόσφαιρο λειτουργεί σε περιβάλλον μεγάλης πίεσης αποτελέσματος.
Οι προπονητές κρίνονται πολύ γρήγορα, οι διοικήσεις ζητούν άμεσα επιτυχίες και η παρουσία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις αποτελεί οικονομική ανάγκη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εύκολη επιλογή είναι ο έτοιμος ξένος ποδοσφαιριστής που θεωρείται πιο ασφαλής λύση από έναν 18χρονο Κύπριο που θα χρειαστεί χρόνο και υπομονή.
Παράλληλα, τα επαγγελματικά συμβόλαια που δίνονται σε τόσο μικρές ηλικίες πολλές φορές δεν συνοδεύονται από πραγματικό πλάνο εξέλιξης.
Οι ομάδες θέλουν να δεσμεύσουν τον ποδοσφαιριστή ώστε να μην χαθεί σε ανταγωνιστή, να διατηρούν τα δικαιώματά του και να έχουν ενδεχόμενο οικονομικό όφελος στο μέλλον.
Έτσι, το συμβόλαιο μετατρέπεται περισσότερο σε εργαλείο κατοχής παρά σε εργαλείο ανάπτυξης.
Ο νεαρός νιώθει ότι έκανε το μεγάλο βήμα επειδή υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο, αλλά στην πράξη δεν προχωρά αγωνιστικά.
Οι συνέπειες είναι σοβαρές τόσο για τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές όσο και για το κυπριακό ποδόσφαιρο συνολικά.
Πολλά παιδιά χάνουν αυτοπεποίθηση, μένουν στάσιμα ή απογοητεύονται.
Άλλα επαναπαύονται πρόωρα επειδή θεωρούν ότι η υπογραφή συμβολαίου ισοδυναμεί με επιτυχία.
Το αποτέλεσμα είναι ότι στα 21 ή 22 τους χρόνια χαρακτηρίζονται ακόμη άπειροι ή ταλέντα όπως συνηθίζεται να λέμε στην Κύπρο, ενώ σε άλλες χώρες ποδοσφαιριστές της ίδιας ηλικίας έχουν ήδη δεκάδες επαγγελματικές συμμετοχές.
Αυτή η πραγματικότητα επηρεάζει άμεσα και όχι μόνο την Εθνική Ανδρών αλλά και την Ελπίδων.
Μια εθνική ομάδα δεν μπορεί να αποκτήσει ένταση, ταχύτητα και ανταγωνιστικότητα όταν οι ποδοσφαιριστές της δεν αγωνίζονται συστηματικά σε υψηλό επίπεδο.
Η έλλειψη αγωνιστικών λεπτών στις νεαρές ηλικίες δημιουργεί ένα κενό που αργότερα φαίνεται ξεκάθαρα στις διεθνείς υποχρεώσεις.
Η ουσία είναι ότι το κυπριακό ποδόσφαιρο χρειάζεται αλλαγή φιλοσοφίας.
Δεν αρκεί μια ομάδα να υπογράφει νεαρούς ποδοσφαιριστές για να θεωρείται ότι επενδύει στην ανάπτυξη.
Η πραγματική επένδυση είναι να τους δίνει χώρο, χρόνο και ευθύνη μέσα στο γήπεδο.
Το ποδόσφαιρο εξελίσσει αυτούς που παίζουν και όχι αυτούς που απλώς δεσμεύονται με ένα συμβόλαιο.
Αν η χώρα μας θέλει πραγματικά να δημιουργήσει ποδοσφαιριστές με προοπτική και να χτίσει ένα πιο υγιές ποδοσφαιρικό μέλλον, πρέπει να δώσει ουσιαστικές ευκαιρίες στους δικούς της παίκτες.
Γιατί χωρίς εμπιστοσύνη στους νεαρούς Κύπριους, οι γενιές νεαρών στην Κύπρο, θα χάνονται η μία πίσω από την άλλη.



















