Δεν υπάρχουν ελίτ 10χρονα στο κυπριακό ποδόσφαιρο

Στο κυπριακό αναπτυξιακό ποδόσφαιρο, υπάρχει μια τάση που ολοένα και δυναμώνει.

Να χαρακτηρίζουμε παιδιά 10 και 12 ετών ελίτ.

Ένας όρος βαρύς, που όμως στην πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στο στάδιο ανάπτυξης στο οποίο βρίσκονται αυτά τα παιδιά.

Σε αυτές τις ηλικίες, το ποδόσφαιρο δεν είναι ολοκληρωμένο ακόμη διαμορφώνεται. 

Τα σώματα των παιδιών αλλάζουν, οι ικανότητές τους εξελίσσονται και η ψυχολογία τους βρίσκεται σε συνεχή ανάπτυξη. 

Το παιδί που σήμερα ξεχωρίζει, δεν είναι δεδομένο ότι θα συνεχίσει να ξεχωρίζει αύριο. 

Αντίστοιχα, ένα παιδί που σήμερα δεν τραβάει την προσοχή, μπορεί σε λίγα χρόνια να έχει κάνει τεράστια άλματα.

Παρόλα αυτά, στην Κύπρο παρατηρείται συχνά πρόωρη επιλογή παικτών. 

Δημιουργούνται κλειστές ομάδες, όπου οι προπονητές και οι Ακαδημίες επενδύουν κυρίως στα παιδιά που δείχνουν πιο έτοιμα στο παρόν. 

Ακόμη και στις Εθνικές κρατάμε από τα χεράκια τα ίδια παιδάκια από τα 14 και πάμε, κλωτσάνε η όχι.

Το παιχνίδι αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από τους λεγόμενους καλύτερους και η έμφαση μετατοπίζεται από την ανάπτυξη στη βραχυπρόθεσμη απόδοση.

Αυτό δημιουργεί ένα επικίνδυνο φίλτρο.

Ότι φαίνεται τώρα, θεωρείται σημαντικό. 

Ότι φαίνεται αργά, συχνά αγνοείται.

Έτσι, παιδιά που δεν ξεχωρίζουν άμεσα, καλούνται να βρουν το επίπεδό τους, να αλλάξουν περιβάλλον ή ακόμη και να απομακρυνθούν από το άθλημα. 

Όχι επειδή δεν έχουν προοπτική, αλλά επειδή η προοπτική τους δεν είναι ακόμη ορατή.

Την ίδια στιγμή, τα παιδιά που έχουν ήδη χαρακτηριστεί ως ελίτ (δεν ξέρουμε από ποιους και με τι υπόβαθρο), λαμβάνουν περισσότερες ευκαιρίες.

Περισσότερο χρόνο συμμετοχής, περισσότερη προσοχή από τους προπονητές και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. 

Με αυτό τον τρόπο, το σύστημα ενισχύει τους ίδιους παίκτες ξανά και ξανά.

Και τι συμβαίνει με τους υπόλοιπους;

Συχνά έχουν λιγότερη έκθεση, λιγότερη υπομονή από το περιβάλλον τους και λιγότερες ευκαιρίες να εξελιχθούν και να καλύψουν τη διαφορά. 

Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, δεν επιλέγονται, άρα δεν αναπτύσσονται και τελικά αυτό χρησιμοποιείται ως επιβεβαίωση ότι δεν ήταν αρκετά καλοί.

Στην πραγματικότητα, όμως, το πρόβλημα δεν είναι τα παιδιά.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο αξιολογούνται.

Το να αποκαλείς ένα παιδί ελίτ στα 10 – 12 του, δεν είναι απλώς μια περιγραφή της παρούσας κατάστασης. 

Είναι μια απόφαση που επηρεάζει άμεσα το μέλλον του και το μέλλον των υπολοίπων.

Αν θέλουμε πραγματικά να αναπτύξουμε το κυπριακό ποδόσφαιρο, τότε πρέπει να αλλάξουμε προσέγγιση. 

Να δώσουμε χρόνο, χώρο και ευκαιρίες σε περισσότερα παιδιά. 

Να επενδύσουμε στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και όχι στο άμεσο αποτέλεσμα.

Γιατί στα 10 με 12 δεν υπάρχουν ελίτ ποδοσφαιριστές και εκείνοι που τους βαφτίζουν, είναι μακράν άσχετοι με το αντικείμενο.