Πριν από 30 χρόνια το ήθελαν περισσότερο;

Όταν συζητάμε για το ταλέντο στο ποδόσφαιρο πριν από 20 χρόνια, στεκόμαστε συνήθως στην τεχνική, στη φαντασία και στην ποιότητα των ποδοσφαιριστών.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση, η δίψα.

Η αίσθηση ότι τότε περισσότερα παιδιά ήθελαν πραγματικά να πετύχουν και ήταν διατεθειμένα να παλέψουν γι’ αυτό.

Για πολλά παιδιά, τίποτε δεν ήταν δεδομένο.

Ένα ζευγάρι ποδοσφαιρικά παπούτσια, μια μετακίνηση στην προπόνηση, ακόμη και μια μικρή καθημερινή επιθυμία απαιτούσαν υπομονή και στερήσεις.

Το ποδόσφαιρο είχε ξεχωριστή θέση στη ζωή τους.

Περίμεναν την ώρα να παίξουν, να δοκιμάσουν, να κερδίσουν τη θέση τους.

Η προσπάθεια ήταν μέρος της καθημερινότητάς τους.

Σήμερα, οι δυνατότητες είναι περισσότερες.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν, μαζί με τις ευκαιρίες, προσφέρουμε και έτοιμες λύσεις για κάθε δυσκολία.

Όταν ο γονιός αναλαμβάνει να τακτοποιήσει τα πάντα, το παιδί κινδυνεύει να μάθει ότι η θέση του εξασφαλίζεται με παρεμβάσεις, αντί να κερδίζεται μέσα στο γήπεδο.

Δεν παίζει; Πρέπει να αλλάξει ομάδα. Δέχεται παρατήρηση; Φταίει ο προπονητής. Μένει πίσω στον ανταγωνισμό; Κάποιος το αδικεί.

Εκεί δοκιμάζεται η νοοτροπία ενός νεαρού ποδοσφαιριστή.

Στην προπόνηση που απαιτεί ένταση, στην απογοήτευση του πάγκου, στην παραδοχή του λάθους, στη δουλειά που δεν φέρνει αμέσως επιβράβευση.

Το ταλέντο χρειάζεται πειθαρχία, διάθεση να ακούσεις και επιμονή όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα θέλεις.

Παράλληλα, οι πολλές οδηγίες και το κυνήγι του αποτελέσματος από μικρές ηλικίες συχνά περιορίζουν την πρωτοβουλία.

Ζητάμε από τα παιδιά να ακολουθούν κάθε εντολή και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί δεν βγάζουν προσωπικότητα.

Χρειάζονται χώρο να δημιουργήσουν, αλλά και την ευθύνη να προσπαθήσουν τα ίδια.

Υπάρχουν ασφαλώς και σήμερα παιδιά που δουλεύουν, στερούνται και κυνηγούν το όνειρό τους με πάθος.

Η ανησυχία αφορά τη νοοτροπία που καλλιεργούμε γύρω τους.

Πολλές απαιτήσεις για το τι πρέπει να τους προσφερθεί και λιγότερη έμφαση στο τι χρειάζεται για να το κατακτήσουν.

Υπάρχει όμως και μια παράμετρος που δεν μπορούμε να αφήσουμε έξω από αυτή τη συζήτηση.

Οι πραγματικές ευκαιρίες.

Πριν από 30 χρόνια, με οκτώ ή εννέα Κύπριους βασικούς και άλλους τρεις να αγωνίζονται από τον πάγκο, μιλούσαμε για έντεκα ή δώδεκα Κύπριους ανά ομάδα που αγωνίζονταν κάθε Σαββατοκυρίακο.

Αν αναλογιστούμε το σύνολο των ομάδων, καταλαβαίνουμε πόσο μεγαλύτερος ήταν ο χώρος για τον Κύπριο ποδοσφαιριστή.

Ο νεαρός έβλεπε μπροστά του ένα μονοπάτι.

Έβλεπε μεγαλύτερους συμπατριώτες του να αγωνίζονται και μπορούσε να πιστέψει ότι, με δουλειά και υπομονή, θα ερχόταν και η δική του σειρά.

Σήμερα με τις θέσεις να καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από ξένους ποδοσφαιριστές, αυτό το μονοπάτι έχει στενέψει αισθητά.

Ναι, πριν από 20 χρόνια ίσως το ήθελαν περισσότερο.

Είχαν όμως και περισσότερους λόγους να πιστεύουν ότι μπορούσαν να τα καταφέρουν.

Απαιτούμε από τα σημερινά παιδιά να παλέψουν για τη θέση τους στο ποδόσφαιρο, αλλά οφείλουμε να αναρωτηθούμε.

Πόσες από αυτές τις θέσεις παραμένουν πραγματικά διαθέσιμες για τους νεαρούς;

Και πόσοι είναι διαθετιμένοι να χάσουν τα πάντα ακόμη για να τις κυνηγήσουν;