Ο πάγκος δεν πρέπει να γίνεται η ταυτότητα ενός παιδιού

Είναι 14 ετών.

Προπονείται όλη την εβδομάδα, αλλά το Σαββατοκύριακο βρίσκεται ξανά στον πάγκο.

Ο παίκτης που αγωνίζεται στη θέση του είναι σήμερα καλύτερος.

Πιο έτοιμος, πιο δυνατός, πιο σταθερός.

Και η επιλογή του προπονητή μπορεί να είναι απολύτως σωστή.

Υπάρχει όμως πάντα το ερώτημα.

Τι θα γίνει ο παίκτης που σήμερα δεν είναι ακόμη ο καλύτερος, αν του δώσουμε τον χρόνο και τις ευκαιρίες που χρειάζεται για να αναπτυχθεί;

Αυτό το έργο το έχουμε δει ξανά και ξανα.

Παίζει επειδή είναι καλύτερος ή γίνεται καλύτερος επειδή παίζει;

Ο βασικός παίζει περισσότερο.

Αποκτά εμπειρίες, παίρνει αποφάσεις υπό πίεση, κάνει λάθη, μαθαίνει και αποκτά αυτοπεποίθηση.

Ο αναπληρωματικός παίρνει 10 ή 15 λεπτά (υπάρχουν προπονητές στα Κ14 που δίνουν ένα ή και κανένα λεπτό).

Ένα χρόνο αργότερα η διαφορά μεταξύ τους πιθανότατα θα έχει μεγαλώσει.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτή η διαφορά αντικατοπτρίζει πραγματικά την αγωνιστική αξία των παιδιών ή είναι σε κάποιο βαθμό, αποτέλεσμα των διαφορετικών ευκαιριών που τους δόθηκαν.

Στις αναπτυξιακές ηλικίες, τα αγωνιστικά λεπτά δεν είναι μόνο ανταμοιβή.

Είναι μέρος του development.

Δεν είναι έτοιμος να παίξει, ο ισχυρισμός του προπονητή.

Μπορεί να είναι σωστό.

Αλλά τότε πρέπει να ακολουθεί η σημαντικότερη ερώτηση.

Πως θα γίνει έτοιμος;

Αν δεν παίζει επειδή του λείπει αγωνιστική εμπειρία, αλλά δεν αποκτά εμπειρία επειδή δεν παίζει, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.

Δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να παίζουν το ίδιο.

Σημαίνει ότι κάθε παιδί που βρίσκεται πίσω χρειάζεται ένα πραγματικό αναπτυξιακό πλάνο.

Περισσότερα λεπτά σε διαφορετικό επίπεδο, φιλικά, διαφορετικό ρόλο ή σταδιακά περισσότερες ευκαιρίες.

Στην Κύπρο ελάχιστοι, προσέχουν τον late developer

Στα Κ13 – Κ16, δύο παιδιά της ίδιας ηλικίας μπορεί να βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικό στάδιο σωματικής ανάπτυξης.

Ο ένας σήμερα είναι πιο γρήγορος και δυνατός και φυσιολογικά παίζει περισσότερο.

Ο άλλος μπορεί να διαθέτει τεχνική, αντίληψη και πολύ καλό decision-making, αλλά να δυσκολεύεται σωματικά.

Αν περάσει δύο χρόνια με ελάχιστο αγωνιστικό χρόνο, όταν το σώμα του τελικά αναπτυχθεί μπορεί να έχει χάσει κάτι εξίσου σημαντικό.

Δύο χρόνια αγωνιστικών εμπειριών.

Δεν πρέπει να αφήνουμε τον πάγκο να γίνεται η ταυτότητα ενός παιδιού.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο σήμερα είσαι αναπληρωματικός και στο είσαι αναπληρωματικός.

Το πρώτο περιγράφει τη σημερινή κατάσταση.

Το δεύτερο μπορεί να μετατραπεί σε ταυτότητα.

Και ίσως εκεί βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες ευθύνες μιας Ακαδημίας.

Δεν διαχειρίζεται μόνο την ενδεκάδα του επόμενου αγώνα.

Διαχειρίζεται ποδοσφαιριστές που ακόμη δεν γνωρίζουμε τι μπορούν να γίνουν.

Δεν γνωρίζουμε το ταβάνι τους.

Ο πάγκος δεν είναι γεμάτος με κρυμμένα μελλοντικά ταλέντα.

Όμως στα 14 δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποιος από τους βασικούς και ποιος από τους αναπληρωματικούς θα βρίσκεται πιο μπροστά στα 18.

Γι’ αυτό μετά από κάθε επιλογή, υπάρχει μια ερώτηση που αξίζει να γίνεται.

Τι κάνουμε από αύριο για να γίνει αυτό το παιδί καλύτερο;

Μερικές φορές η ευκαιρία δεν πρέπει απλώς να περιμένει τον ποδοσφαιριστή.

Πρέπει και η Ακαδημία να δημιουργήσει την κατάλληλη ευκαιρία για εκείνον.