Είναι η νέα πραγματικότητα του αναπτυξιακού;

Κάτι άλλαξε στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. 

Και δεν άλλαξε προς το καλύτερο.

Άρχισαν οι πιέσεις για να παίζουν παιδιά σε μεγαλύτερες ηλικίες. 

Όχι πάντα γιατί ήταν έτοιμα. 

Αλλά γιατί κάπου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι αν δεν πας πάνω, θα μείνεις πίσω.

Να μην χάσει τη θέση του στην Εθνική.

Να κληθεί στην Εθνική.

Αφού παίζει πάνω, είναι καλύτερος.

Και η ηλικία έγινε ξαφνικά, αγωνιστικό προσόν.

Μετά ήρθαν οι πιέσεις για συμβόλαια.

Δώσε συμβόλαιο, αλλιώς θα πάμε αλλού.

Και μετά οι πιέσεις για χρόνο συμμετοχής.

Αν δεν παίζει, θα πάμε αλλού.

Πιέσεις για να αγωνιστεί πάνω. 

Πιέσεις για συμβόλαιο για να παίζει. 

Πιέσεις για να μη φύγει σε άλλη ομάδα.

Και κάπου εκεί το αναπτυξιακό άρχισε να μοιάζει περισσότερο με παζάρι.

Πιέσεις από γονείς. 

Πιέσεις προς προπονητές. 

Πιέσεις προς Ακαδημίες. 

Πιέσεις προς ομάδες.

Και το χειρότερο; 

Υπάρχουν ομάδες που υποκύπτουν.

Ανεβάζουν παιδιά επειδή πρέπει να κρατήσουν τον γονιό ήσυχο. 

Δίνουν συμβόλαια επειδή φοβούνται ότι θα φύγει ο ποδοσφαιριστής. 

Αλλάζουν αποφάσεις για να αποφύγουν τη γκρίνια.

Και μετά απορούν γιατί γίνεται μπάχαλο.

Γιατί όταν αφήνεις την πίεση και τον φόβο της φυγής να καθορίζουν την πορεία ενός παιδιού, τότε μην το λες αναπτυξιακό ποδόσφαιρο.

Οι ομάδες που υποκύπτουν θα τα βρουν μπροστά τους. 

Γιατί σήμερα μπορεί να κρατήσεις έναν ποδοσφαιριστή.

Μπορεί να αποφύγεις τη γκρίνια.

Μπορεί να κερδίσεις χρόνο.

Αλλά το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται. 

Απλώς μεγαλώνει.

Η νέα πραγματικότητα του αναπτυξιακού είναι αυτή;

Πιέσεις από εδώ.

Πιέσεις από εκεί.

Αν είναι αυτή, τότε έχουμε να δούμε πολλά ακόμη.

Σίγουρα, όχι προς όφελος του αναπτυξιακού ή ακόμη και των ίδιων των νεαρών.