Ταλαντούχοι νεαροί, διεθνείς και όμως «στολίδια» στους πάγκους της Β΄ Κατηγορίας

Φέτος αρκετοί νεαροί ποδοσφαιριστές άφησαν τις ομάδες τους και πήγαν στη Β΄ Κατηγορία.

Κάποιοι έχουν επαγγελματικά συμβόλαια, κάποιοι είναι εν ενεργεία διεθνείς με τις μικρές Εθνικές.

Πήγαν για ανδρικό ποδόσφαιρο, για παιχνίδια στα πόδια τους, για ένα βήμα μπροστά.

Δεν ζήτησαν χάρες.

Ζήτησαν μια πραγματική ευκαιρία.

Για ορισμένους, μέχρι στιγμής, δεν ήρθε. Πέντε λεπτά εδώ, δέκα εκεί και τις περισσότερες φορές, αραχνιάζουν στον πάγκο.

Ένας πάγκος που αρχίζει να μοιάζει με βιτρίνα, τους βάζουμε να στολίζουν, αλλά δεν τους αγγίζει κανείς.

Θα σας το χαρίζαμε, αν…

Αν μπροστά τους έπαιζαν ποδοσφαιριστές που κάνουν τη διαφορά, δεν θα υπήρχε θέμα.

Βλέπουμε όμως τους αγώνες.

Βλέπουμε ποιος παίζει, τι προσφέρει και πόσο δυσκολεύονται κάποιοι να κάνουν ακόμη και τα στοιχειώδη, μια σωστή πάσα, έναν καθαρό έλεγχο, μια λογική απόφαση.

Ξένοι ή Κύπριοι, το ίδιο ισχύει.

Και τότε αναρωτιέται κανείς, αυτός ο νεαρός που κάθεται στον πάγκο δεν χωράει πραγματικά σε αυτή την ομάδα; Ούτε μία ουσιαστική ευκαιρία δεν του αξίζει;

«Δεν είναι έτοιμοι». Πότε ακριβώς θα γίνουν;

Στην Κύπρο ακούμε συνέχεια ότι οι μικροί «δεν είναι έτοιμοι».

Πότε θα ετοιμαστούν λοιπόν;

Όταν δεν παίζουν καθόλου;

Όταν παίζουν πέντε λεπτά στο τέλος;

Όταν μπαίνουν με την ομάδα να χάνει, για να κάνουν μέσα σε λίγα λεπτά ότι δεν έκαναν οι υπόλοιποι σε 85;

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι δεν κρίνονται όλοι με το ίδιο μέτρο.

Ο μικρός κάνει ένα λάθος και μπορεί να τον ξαναδούμε σε εβδομάδες, αν τον δούμε.

Ο άλλος κάνει τα ίδια λάθη κάθε αγωνιστική και παραμένει βασικός. Επειδή είναι έμπειρος. Επειδή είναι ξένος. Επειδή «τον ξέρει ο προπονητής».

Έτσι, ο νεαρός που έφυγε από μεγάλη ομάδα για να βρει χρόνο συμμετοχής, βρίσκεται και πάλι να περιμένει.

Δύο μέτρα, δύο σταθμά

Δεν λέμε ότι κάθε νεαρός είναι έτοιμος για βασικός.

Ούτε ότι όποιος είναι διεθνής πρέπει υποχρεωτικά να παίζει.

Λέμε ότι όταν βλέπουμε την απόδοση όσων επιλέγονται, δικαιούμαστε να ρωτήσουμε με ποια κριτήρια κάποιοι μένουν διαρκώς εκτός.

Το «δεν είναι έτοιμος» δεν μπορεί να είναι η μόνιμη δικαιολογία για τον μικρό, όταν για τον μεγαλύτερο αρκεί να είναι διαθέσιμος.

Και μετά απορούμε με τις Εθνικές

Η πραγματικότητα αυτή έχει αντίκτυπο και στις Εθνικές μας ομάδες.

Νεαροί διεθνείς με την Εθνική Νέων ή την Ελπίδων, που διάλεξαν τη Β΄ Κατηγορία για να παίζουν, καλούνται σε επίσημους διεθνείς αγώνες με μηδενικά ή ελάχιστα λεπτά στα πόδια τους.

Και περιμένουμε να αποδώσουν.

Πως; Με ποια αγωνιστική ετοιμότητα, μετά από εβδομάδες στον πάγκο;

Ο ρυθμός δεν αποκτιέται με ένα τηλεφώνημα από την ομοσπονδία.

Δεν γίνεται να ζητάμε από ένα παιδί να σηκώσει το βάρος ενός διεθνούς αγώνα, όταν στην ομάδα του δεν βρίσκει χρόνο ούτε στη Β΄ Κατηγορία.

Όσοι αφήνουν αυτούς τους ποδοσφαιριστές χωρίς ουσιαστικά λεπτά οφείλουν να εξηγήσουν τις επιλογές τους, ιδίως όταν η εικόνα όσων παίζουν μπροστά τους δεν τις δικαιολογεί.

Δεν μπορούμε να απαιτούμε περισσότερα από τους νεαρούς διεθνείς, χωρίς να ελέγχουμε τι ευκαιρίες τους δίνουμε για να είναι έτοιμοι.

Η ΚΟΠ και ο ρόλος της Β΄ Κατηγορίας

Η ΚΟΠ οφείλει να δει πιο σοβαρά τι ρόλο θέλει να παίζει η Β΄ Κατηγορία.

Έβαλε την υποχρέωση για έξι Κύπριους στην αρχική ενδεκάδα.

Από τη νέα χρονιά πρέπει να επιβάλει οκτώ Κύπριους βασικούς, με κλιμακωτά ηλικιακά όρια και τουλάχιστον τέσσερις κάτω των 23.

Και με πρόνοια, ώστε η υποχρέωση να μην εξαντλείται στο ποιοι ξεκινούν.

Αλλιώς θα βλέπουμε τα γνωστά τρικ, νεαρός στην ενδεκάδα, αλλαγή με τη σέντρα, και «τηρήθηκαν οι κανονισμοί».

Η παρουσία πρέπει να είναι πραγματική.

Αν οι θέσεις στην Α΄ Κατηγορία είναι λίγες και στη Β΄ ο νεαρός πάλι δεν βρίσκει χώρο, πού περιμένουμε να εξελιχθεί ο Κύπριος ποδοσφαιριστής;

Στο Instagram;

Δεν γίνεται να συζητάμε κάθε τόσο αν υπάρχει ταλέντο, όταν δεν του αφήνουμε χώρο να φανεί.

Η Β΄ Κατηγορία πρέπει να γίνει το μονοπάτι του Κύπριου ποδοσφαιριστή.

Να ξέρει ένα παιδί ότι μπορεί να πάει εκεί, να δουλέψει και να πάρει την ευκαιρία του.

Ένα τελευταίο, στους Κύπριους προπονητές

Οι ευκαιρίες και η εμπιστοσύνη είναι απαραίτητες για να δείξει ένας προπονητής τη δουλειά του και να εξελιχθεί.

Το ίδιο ισχύει και για έναν νεαρό ποδοσφαιριστή.

Η αναμονή είναι πικρή, ειδικά όταν η προτίμηση πηγαίνει συνεχώς αλλού.

Γι’ αυτό, η ανάγκη για στήριξη και υπομονή δεν μπορεί να αφορά μόνο τους προπονητές.

Αφορά και τους νεαρούς Κύπριους που περιμένουν μια πραγματική ευκαιρία.

Πριν ανοίξει ξανά η συζήτηση για έλλειψη ταλέντου, ας κοιτάξουμε και λίγο αν υπάρχει το μονοπάτι για να εξελιχθεί.