Εκεί που τελειώνει η σεζόν, αρχίζει η πραγματική δουλειά

Η ολοκλήρωση των αναπτυξιακών πρωταθλημάτων βρίσκει συνήθως όλους να κοιτούν τη βαθμολογία και τη θέση που κατέλαβε κάθε ομάδα.

Είναι μια φυσιολογική, αλλά ταυτόχρονα επιφανειακή προσέγγιση.

Για τα τεχνικά επιτελεία, αυτή η περίοδος δεν είναι το τέλος της χρονιάς, αλλά η αρχή της πιο ουσιαστικής διαδικασίας.

Της ατομικής αξιολόγησης.

Σε αυτό το στάδιο, η προσοχή φεύγει από το σύνολο και στρέφεται αποκλειστικά στον κάθε ποδοσφαιριστή.

Το βασικό ζητούμενο δεν είναι τι πέτυχε η ομάδα, αλλά τι κέρδισε το κάθε παιδί μέσα στη σεζόν.

Η αξιολόγηση δεν μπορεί να είναι γενική και αόριστη.

Πρέπει να είναι συγκεκριμένη, ειλικρινής και κυρίως χρήσιμη για τις αποφάσεις που ακολουθούν.

Για τις μικρότερες ηλικίες, όπως η Κ14, όπου πολλά παιδιά βρίσκονται στην πρώτη τους επαφή με αγωνιστικό πρωτάθλημα, το πρώτο ερώτημα είναι απλό αλλά καθοριστικό.

Είχε την εξέλιξη που έπρεπε;

Όχι σε σχέση με τους άλλους, αλλά σε σχέση με τον εαυτό του και το σημείο από το οποίο ξεκίνησε.

Αν μπήκε στη χρονιά με συγκεκριμένες αδυναμίες, βελτιώθηκαν;

Κατάλαβε καλύτερα το παιχνίδι;

Προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις της ομάδας;

Αμέσως μετά έρχεται το πιο πρακτικό κομμάτι.

Ταιριάζει με τη φιλοσοφία και το αγωνιστικό προφίλ της ομάδας;

Σημ: Δεν μπορεί ένα παιδί που παίζει passing game να αξιολογηθεί σε ομάδες με φιλοσοφία γεμίσματος.

Μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε ένα συγκεκριμένο αγωνιστικό μοντέλο, να κατανοεί ρόλους και να ανταποκρίνεται σε οδηγίες.

Το επόμενο βήμα είναι η απόφαση για την επόμενη κατηγορία.

Μπορεί να πάει στην Κ15;

Είναι έτοιμος αγωνιστικά και πνευματικά ή κράτα θέση στο ρόστερ της ομάδας η οποία μπορεί να δοθεί σε άλλο παιδί;

Αυτή η απόφαση είναι κρίσιμη, γιατί μία βιαστική απόφαση μπορεί να φρενάρει την εξέλιξη, ενώ μία λανθασμένη μπορεί να τον κρατήσει πίσω ή και ακόμη να τον κάνει να σταματήσει το ποδόσφαιρο.

Ιδιαίτερο βάρος έχει και η αξιολόγηση της θέσης.

Σε αυτές τις ηλικίες τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο.

Για παράδειγμα, ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός αλλά έχει ύψος 1.62 δεν αξιολογείται μόνο με βάση το τι κάνει σήμερα, αλλά και με βάση το τι μπορεί να γίνει αύριο.

Θα ψηλώσει;

Αν όχι, μπορεί να ανταποκριθεί μακροπρόθεσμα στη θέση αυτή;

Μήπως υπάρχουν στοιχεία στο παιχνίδι του που δείχνουν ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί καλύτερα ως πλάγιος αμυντικός ή αμυντικός μέσος;

Αυτές οι αποφάσεις δεν αλλάζουν απλώς μια θέση στο γήπεδο, αλλά ολόκληρη την ποδοσφαιρική πορεία ενός παιδιού.

Στις ηλικίες Κ17 και Κ19, η αξιολόγηση αποκτά άλλο βάθος και άλλη ευθύνη.

Εδώ δεν μιλάμε μόνο για εξέλιξη, αλλά για κατεύθυνση καριέρας.

Το πρώτο που εξετάζεται είναι η διαδρομή του παίκτη μέσα στη χρονιά.

Πού ήταν όταν ξεκίνησε η σεζόν και πού βρίσκεται σήμερα;

Έκανε βήματα μπροστά ή έμεινε στάσιμος;

Στη συνέχεια, το τεχνικό επιτελείο πρέπει να ξεκαθαρίσει τον ρόλο του μέσα στην ομάδα.

‘Ηταν βασικός, συμπληρωματικός ή απλώς μέρος του ρόστερ;

Το αγωνιστικό προφίλ και εικόνα του ήταν επιδραστική για το σύνολο της ομάδας;

Τι στοιχεία δίνει στην ομάδα, που ήταν η έγιναν η θα είναι απαραίτητα για τη νέα σεζόν?

Από εκεί και πέρα, οι αποφάσεις γίνονται πιο σκληρές.

Μπορεί να πάει στην Κ19 ή να καθιερωθεί εκεί;

Αν ήδη βρίσκεται στην Κ19, είναι έτοιμος για το επόμενο βήμα;

Η Κ19, ουσιαστικά η Β’ ομάδα, πρέπει να κρατάει παίχτες οι οποίοι να θεωρούνται “βασικοί”.

Άσχετα αν δεν αρχίζουν στην 11αδα, με το που θα κληθούν θα πρέπει να είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν.

Άρα Κ19 αυτόματα σημαίνει, ΠΟΙΟΤΗΤΑ.

Και εδώ μπαίνει το πιο κρίσιμο ερώτημα για κάθε Ακαδημία.

Αν αυτός ο παίκτης προωθηθεί στην πρώτη ομάδα, μπορεί να ανταποκριθεί σε μία προπονητική μονάδα;

Δεν αρκεί να ξεχωρίζει σε επίπεδο Ακαδημιών.

Πρέπει να έχει τα στοιχεία για να σταθεί σε περιβάλλον ανδρικού ποδοσφαίρου.

Η αξιολόγηση σε αυτό το επίπεδο δεν αφορά μόνο την τεχνική και τακτική ικανότητα.

Αφορά τη νοοτροπία, τη συνέπεια, την προσωπικότητα.

Το κατά πόσο ο παίκτης μπορεί να διαχειριστεί αποτυχίες, να δουλέψει χωρίς να παίζει, να ανταποκριθεί όταν του δοθεί ευκαιρία.

Αυτά είναι που τελικά καθορίζουν ποιος θα κάνει το επόμενο βήμα.

Στο τέλος αυτής της διαδικασίας, κάθε ποδοσφαιριστής πρέπει να έχει μια ξεκάθαρη κατεύθυνση.

Ποιοι προχωρούν, ποιοι μένουν για περαιτέρω ανάπτυξη, ποιοι αλλάζουν ρόλο και ποιοι ενδεχομένως δεν συνεχίζουν.

Αυτές οι αποφάσεις είναι δύσκολες, αλλά αποτελούν την ουσία της δουλειάς των τεχνικών επιτελείων.

Γιατί στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο, η σεζόν δεν κρίνεται όταν τελειώνουν οι αγώνες.

Κρίνεται στις αποφάσεις που παίρνονται αμέσως μετά.

Αυτές οι αποφάσεις όμως πρέπει και οφείλονται να είναι ακριβοδίκαιες και με βάση την εικόνα κάθε νεαρού στο γήπεδο.

Επίσης, το πιο σημαντικό και κρίσιμο στοιχείο που καθορίζει τις αποφάσεις των τεχνικών επιτελείων, είναι το POTENTIAL του κάθε νεαρού ποδοσφαιριστή.

Δηλαδή το πόσο μπορεί να εξελιχθεί στο μέλλον και όχι μόνο το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα.

Η ουσία της αξιολόγησης δεν είναι η παρούσα εικόνα, αλλά το περιθώριο βελτίωσης που έχει ο κάθε παίκτης, ο ρυθμός με τον οποίο μπορεί να αναπτυχθεί και το αν αυτό το ταβάνι τον καθιστά ικανό να φτάσει στο επόμενο επίπεδο μέσα στην Ακαδημία ή ακόμη και στο ανδρικό ποδόσφαιρο.