Το ταλέντο δεν φτάνει

Από μικροί το ξέρουν.

Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν.

Το ακούνε ξανά και ξανά από προπονητές, γονείς, φίλους, είσαι ταλεντάρα.

Αυτή η λέξη γίνεται ταυτότητα.

Κάτι πάνω στο οποίο πατούν για να χτίσουν την αυτοπεποίθησή τους.

Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα.

Οι μικροί ποδοσφαιριστές, μαθαίνουν να πιστεύουν ότι το ταλέντο είναι αρκετό.

Ότι δεν χρειάζεται να δουλέψουν όσο οι υπόλοιποι.

Ότι το χάρισμα που έχουν θα τους πάει μπροστά από μόνο του.

Με τον χρόνο, αυτή η ιδέα ριζώνει βαθιά στο μυαλό τους, είμαι ταλέντο, άρα θα πετύχω.

Έτσι το βλέπουν.

Ταυτόχρονα όμως, μεγαλώνει μέσα τους και ένας φόβος.

Ο φόβος να χάσουν αυτή την ταμπέλα.

Να πάψουν να είναι ο ταλαντούχος.

Και αυτός ο φόβος συχνά τους κρατάει πίσω.

Δεν ρισκάρουν, δεν πιέζουν τον εαυτό τους, δεν δουλεύουν όσο χρειάζεται.

Γιατί αν προσπαθήσουν και αποτύχουν, τι γίνεται τότε με το ταλέντο;

Η αλήθεια είναι απλή, αλλά δύσκολη να την αποδεχτείς.

Το ταλέντο από μόνο του δεν φτάνει.

Χωρίς δουλειά, πειθαρχία και συνέπεια, μένει απλώς μια υπόσχεση που δεν εκπληρώνεται ποτέ.

Οι πραγματικά κορυφαίοι δεν είναι αυτοί που απλώς είχαν ταλέντο.

Είναι αυτοί που δούλεψαν περισσότερο από όλους, ακόμα και όταν κανείς δεν τους έβλεπε.

Το ταλέντο είναι ένα ξεκίνημα.

Όχι ο προορισμός.

Και αν δεν δουλέψεις γι’ αυτό, αργά ή γρήγορα, θα σε ξεπεράσει κάποιος που το ήθελε περισσότερο.