Το παράδοξο των μεταγραφών στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα (Κ14–Κ17)

Όταν οι κανονισμοί αντιμετωπίζουν τα παιδιά σαν ρόστερ

Στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα της ΚΟΠ, στις ηλικίες Κ14 έως Κ17, ισχύει ένας κανονισμός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα ως προς τη φιλοσοφία που υπηρετεί.

Κατά τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, κάθε Ακαδημία έχει δικαίωμα μόνο τριών (3) μεταγραφών συνολικά για όλες τις ηλικιακές κατηγορίες μαζί (Κ14, Κ15, Κ16, Κ17).

Τέσσερις ηλικίες. Δεκάδες ανήλικοι ποδοσφαιριστές. Τρεις μεταγραφές.

Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλοί νεαροί, παρότι χρειάζονται ξεκάθαρα αλλαγή περιβάλλοντος για να συνεχίσουν να εξελίσσονται, δεν μπορούν να μετακινηθούν.

Όχι επειδή δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Όχι επειδή δεν υπάρχει προοπτική. Αλλά επειδή δεν υπάρχει διαθέσιμη θέση στον αριθμητικό περιορισμό.

Ο εγκλωβισμός σε ηλικίες ανάπτυξης

Στην ηλικία 14–17 ετών, η ανάπτυξη δεν είναι δεδομένη.

Είναι εύθραυστη.

Ένας νεαρός ποδοσφαιριστής που δεν αγωνίζεται, δεν έχει ρόλο, δεν αισθάνεται εμπιστοσύνη, δεν βρίσκεται στο κατάλληλο παιδαγωγικό περιβάλλον, δεν μένει απλώς στάσιμος.

Χάνει χρόνο, κίνητρο και πολλές φορές την ίδια τη σχέση του με το ποδόσφαιρο.

Και όμως, ο συγκεκριμένος κανονισμός αναγκάζει αυτά τα παιδιά να παραμένουν σε περιβάλλοντα που δεν τα ευνοούν, όχι για το καλό τους, αλλά για να διατηρείται η ισορροπία των ρόστερ.

ΔΕΝ μιλάμε για επαγγελματικό ποδόσφαιρο

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Ο Ιανουάριος είναι διορθωτικό παράθυρο, όχι δεύτερο καλοκαίρι.

Αν οι ομάδες μπορούσαν να αλλάξουν μαζικά ρόστερ στη μέση της σεζόν, να αγοράζουν λύσεις κάθε φορά που κάτι δεν πάει καλά.

Tότε αλλοιώνεται η ισονομία του πρωταθλήματος, ευνοούνται οικονομικά ισχυροί σύλλογοι, υποβαθμίζεται ο σχεδιασμός του καλοκαιριού.

Άρα ο περιορισμός προστατεύει το αγωνιστικό πλαίσιο.

Προστατεύει τα συμβόλαια και τα εργασιακά δικαιώματα.

Οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές έχουν συμβόλαια, είναι εργαζόμενοι, δεσμεύονται νομικά.

Ο περιορισμός αποτρέπει εύκολες αποδεσμεύσεις, περιορίζει πίεση στους παίκτες, προστατεύει τη σχέση εργασίας.

Εδώ μιλάμε για εργασιακή προστασία.

Προστατεύει την οικονομική βιωσιμότητα.

Οι μεταγραφές στο ανδρικό επίπεδο, κοστίζουν, επηρεάζουν budgets, μπορούν να οδηγήσουν σε υπερχρέωση.

Οι περιορισμοί συγκρατούν σπατάλη, βοηθούν τον οικονομικό έλεγχο, συνδέονται με Financial Fair Play.

Άρα προστατεύεται η οικονομική υγεία των συλλόγων.

Προστατεύει τη φιλοσοφία του αθλητισμού.

Το ανδρικό ποδόσφαιρο είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού, αξιολόγησης, ευθύνης.

Αν κάθε πρόβλημα λύνεται με μεταγραφή, μειώνεται η αξία της δουλειάς

Ο περιορισμός προστατεύει τη λογική του χτίζω – δεν μπαλώνω.

Και τώρα το κρίσιμο σημείο.

Γιατί αυτό δεν μεταφέρεται στην ανάπτυξη.

Στο ανδρικό επίπεδο, οι περιορισμοί προστατεύουν το πρωτάθλημα, τα χρήματα, τα συμβόλαια,την ισορροπία.

Στην ανάπτυξη τίποτα από αυτά δεν ισχύει.

Στις ηλικίες Κ14–Κ17, δεν υπάρχουν επαγγελματικά συμβόλαια, δεν υπάρχει οικονομικό ρίσκο, δεν υπάρχει αλλοίωση πρωταθλήματος, δεν υπάρχει εργασιακή σχέση.

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που πρέπει να προστατευτεί:

Το παιδί.

Άρα τι προστατεύει ο περιορισμός στην ανάπτυξη;

Ειλικρινά;

Όχι την ισονομία, όχι την οικονομία, όχι τα δικαιώματα των παικτών.

Προστατεύει:

Τα ρόστερ των Ακαδημιών, τη διοικητική ευκολία, τον φόβο απώλειας ταλέντου.

Αυτό όμως είναι προστασία δομής, όχι του ανθρώπου, στην προκειμένη του παιδιού.

Η ουσία σε μία φράση.

Στο ανδρικό ποδόσφαιρο, οι περιορισμοί προστατεύουν το σύστημα.

Στο αναπτυξιακό, αν βάζεις τους ίδιους περιορισμούς, προστατεύεις το σύστημα εις βάρος του παιδιού.

Και αυτό είναι το λάθος.

Τι λέει η UEFA και τι κάνει η Ευρώπη;

Ο συγκεκριμένος περιορισμός δεν επιβάλλεται από την UEFA.

Οι κατευθυντήριες γραμμές της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας εστιάζουν, στην προστασία των ανηλίκων και στην αποφυγή εκμετάλλευσης, κυρίως στις διεθνείς μεταγραφές.

Δεν υπάρχει ευρωπαϊκή οδηγία που να επιβάλλει αυστηρό αριθμητικό περιορισμό στις εσωτερικές μετακινήσεις ανηλίκων εντός της ίδιας χώρας.

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με ανεπτυγμένο αναπτυξιακό μοντέλο, οι μεταγραφές λειτουργούν ως διορθωτικό εργαλείο, δεν υπάρχουν οριζόντιοι περιορισμοί για πολλές ηλικίες μαζί.

Το κριτήριο είναι το όφελος του παιδιού, όχι η της Ακαδημίας.

Αυτό που σπάνια συναντάται αλλού είναι η λογική τρεις μεταγραφές και τέλος, ανεξαρτήτως ηλικίας, συνθηκών και αναγκών.

Ποιον προστατεύει τελικά ο κανονισμός;

Στην πράξη, ο κανονισμός προστατεύει τις Ακαδημίες από απώλειες, περιορίζει τον ανταγωνισμό μεταξύ τους, διατηρεί τεχνητά σταθερά ρόστερ.

Αυτό όμως δεν είναι προστασία παιδιού.

Είναι προστασία δομής.

Η ανάπτυξη δεν πρέπει να υπηρετεί την επιβίωση των Ακαδημιών.

Οι Ακαδημίες υπάρχουν για να υπηρετούν την ανάπτυξη των παιδιών.

Όταν ένας κανονισμός βάζει πρώτα την ανάγκη της Ακαδημίας και μετά την ανάγκη του ανήλικου ποδοσφαιριστή, τότε κάτι έχει αντιστραφεί στη φιλοσοφία.

Αναπτυξιακό σημαίνει παιδοκεντρικό

Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο οφείλει να είναι παιδοκεντρικό, ευέλικτο, διορθωτικό, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του κάθε παιδιού.

Η μεταγραφή, σε αυτές τις ηλικίες, δεν είναι ενίσχυση μιας άλλης Ακαδημίας.

Είναι πολλές φορές σωτηρία της εξέλιξης ενός παιδιού.

Καταληκτικά:

Ο περιορισμός των τριών μεταγραφών συνολικά για τις ηλικίες Κ14 – Κ17 τον Ιανουάριο:

Δεν είναι απαίτηση της UEFA.

Δεν αποτελεί ευρωπαϊκή αναπτυξιακή πρακτική.

Μεταφέρει λογική επαγγελματικού ποδοσφαίρου σε παιδιά.

Προστατεύει κυρίως τις Ακαδημίες.

Αφήνει απροστάτευτο τον ανήλικο ποδοσφαιριστή.

Αν μιλάμε για αναπτυξιακό ποδόσφαιρο, τότε η προτεραιότητα πρέπει να είναι ξεκάθαρη.

Πρώτα ο νεαρός ποδοσφαιριστής, μετά η Ακαδημία.

Γιατί σε αυτές τις ηλικίες, το μεγαλύτερο ρίσκο δεν είναι η κινητικότητα από μία Ακαδημία σε άλλη.

Αλλά η στασιμότητα.