Πόσα χιλιόμετρα πρέπει να καλύπτει ένας νεαρός ποδοσφαιριστής;

Η απόσταση που καλύπτει ένας νεαρός ποδοσφαιριστής σε έναν αγώνα αποτελεί έναν από τους δείκτες που μπορούν να μας δείξουν το επίπεδο της αγωνιστικής του δραστηριότητας.

Δεν είναι όμως ο μοναδικός και κυρίως, δεν μπορεί να αξιολογείται με τον ίδιο τρόπο για όλες τις θέσεις.

Ένας στόπερ δεν έχει τις ίδιες απαιτήσεις με έναν εξτρέμ.

Ένα 8άρι δεν κινείται όπως ένας σέντερ φορ και ο τερματοφύλακας δεν μπορεί να συγκριθεί απλώς με βάση τα συνολικά χιλιόμετρα.

Στις κορυφαίες ευρωπαϊκές Aκαδημίες, από την Κ16 μέχρι την Κ19, το ζητούμενο δεν είναι απλώς πόσο τρέχει ένας νεαρός ποδοσφαιριστής, αλλά πως, που και για ποιον λόγο τρέχει.

Τα ενδεικτικά χιλιόμετρα ανά θέση

Με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα από elite youth football στην Ευρώπη και λαμβάνοντας υπόψη ότι οι μελέτες δεν χρησιμοποιούν όλες ακριβώς τις ίδιες ηλικίες, συστήματα και τεχνολογίες tracking, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα παρακάτω ως πρακτικά ενδεικτικά επίπεδα σύγκρισης για αγώνα 90 λεπτών:

Θέση	Κ16	Κ17	Κ18	Κ19
Τερματοφύλακας	3,5-5 km	4-5 km	4-5,5 km	4-6 km
Στόπερ	7-8,5 km	7,5-9 km	8-9,5 km	8-10 km
Πλάγιος αμυντικός	8-9,5 km	8,5-10 km	9-10,5 km	9-11 km
Αμυντικό χαφ / 6	8,5-10 km	9-10,5 km	9,5-11 km	10-12 km
Κεντρικό χαφ / 8	9-10,5 km	9,5-11 km	10-11,5 km	10,5-12,5 km
Επιτελικό χαφ / 10	8-9,5 km	8,5-10 km	9-10,5 km	9-11 km
Winger	8-9,5 km	8,5-10 km	9-10,5 km	9-11 km
Σέντερ φορ	7,5-9 km	8-9,5 km	8,5-10 km	9-10,5 km

Οι αριθμοί αυτοί δεν αποτελούν όρια επιτυχίας.

Δεν σημαίνει ότι ένας Κ19 που κάνει 9,8 km είναι ανεπαρκής ή ότι ένας άλλος που κάνει 11,5 km είναι αυτομάτως καλύτερος.

Το αγωνιστικό μοντέλο, η θέση, το σύστημα, η κατοχή της μπάλας, ο ρυθμός του αγώνα και ο χρόνος συμμετοχής επηρεάζουν σημαντικά τα δεδομένα.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι.

Στόχος δεν είναι να τρέχεις περισσότερο.

Ένας νεαρός ποδοσφαιριστής πρέπει να προπονείται για να μπορεί να τρέχει λιγότερο, όχι επειδή δεν πρέπει να είναι αθλητικός, αλλά επειδή πρέπει να μάθει να παίζει καλύτερα.

Αυτό είναι ένα στοιχείο που συνδέεται έντονα με τη φιλοσοφία του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Η κατοχή δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό στατιστικό στοιχείο.

Η κατοχή είναι εργαλείο ελέγχου.

Όταν έχεις την μπάλα, ο αντίπαλος είναι αυτός που πρέπει να μετακινηθεί.

Πρέπει να πιέσει, να αλλάξει κατεύθυνση, να καλύψει χώρους, να κάνει επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις.

Εσύ έχεις την μπάλα. Εκείνος τρέχει.

Και όσο καλύτερα κυκλοφορείς την μπάλα, όσο καλύτερα τοποθετείσαι και όσο πιο γρήγορα αποφασίζεις, τόσο περισσότερο μπορείς να κάνεις τον αντίπαλο να τρέχει χωρίς να χρειάζεται να τρέχεις εσύ άσκοπα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ένας ποδοσφαιριστής πρέπει να αποφεύγει το τρέξιμο.

Το αντίθετο.

Πρέπει να είναι σωματικά έτοιμος να τρέξει όταν το παιχνίδι το απαιτεί.

Η διαφορά είναι ότι πρέπει να μάθει πότε, που και γιατί θα τρέξει.

Το 8άρι και οι μεγάλες απαιτήσεις

Μία από τις θέσεις με τις μεγαλύτερες φυσικές απαιτήσεις είναι ο κεντρικός μέσος.

Το σύγχρονο 8άρι πρέπει να συμμετέχει στην ανάπτυξη, να προσφέρει επιλογές στην κατοχή, να καλύπτει χώρους, να πιέζει, να επιστρέφει και να συμμετέχει στις μεταβάσεις.

Γι’ αυτό στις μεγαλύτερες αναπτυξιακές ηλικίες (Κ19) μπορεί να βρίσκεται στην περιοχή των 10 – 12+ χιλιομέτρων σε έναν αγώνα.

Αλλά ακόμη και εδώ, τα χιλιόμετρα δεν λένε ολόκληρη την ιστορία.

Ένα 8άρι που καλύπτει 11,5 km με συνεχές χαμηλής έντασης τρέξιμο δεν έχει απαραίτητα κάνει καλύτερο παιχνίδι από ένα άλλο που κάλυψε 10,5 km αλλά πραγματοποίησε περισσότερες επιταχύνσεις, sprint και ουσιαστικές κινήσεις.

Ο στόπερ δεν χρειάζεται να κάνει 11 χιλιόμετρα

Ένας στόπερ μπορεί να ολοκληρώσει έναν αγώνα με 8 – 9 km και να έχει πραγματοποιήσει εξαιρετική εμφάνιση.

Δεν έχει τις ίδιες απαιτήσεις με έναν κεντρικό μέσο ή έναν πλάγιο αμυντικό.

Αυτό που έχει σημασία είναι η ποιότητα των κινήσεών του.

Πόσο γρήγορα καλύπτει την πλάτη της άμυνας;

Πόσο γρήγορα αντιδρά στη μετάβαση;

Πόσες φορές χρειάζεται να κάνει sprint;

Πως τοποθετείται πριν δημιουργηθεί ο κίνδυνος;

Ένας καλός στόπερ πολλές φορές τρέχει λιγότερο επειδή διαβάζει το παιχνίδι και βρίσκεται στη σωστή θέση.

Και αυτό είναι ακριβώς το είδος της ποδοσφαιρικής νοημοσύνης που πρέπει να αναπτύσσεται στις Ακαδημίες.

Τα sprint μπορεί να είναι σημαντικότερα από τα χιλιόμετρα.

Αν δύο ποδοσφαιριστές κάνουν από 10 km, δεν σημαίνει ότι έχουν το ίδιο physical profile.

Ο ένας μπορεί να έχει καλύψει τα περισσότερα μέτρα με χαμηλή ένταση.

Ο άλλος μπορεί να έχει πραγματοποιήσει περισσότερα μέτρα σε υψηλή ταχύτητα και sprint.

Για έναν winger, έναν πλάγιο αμυντικό ή έναν επιθετικό, αυτή η διαφορά μπορεί να είναι τεράστια.

Γι’ αυτό η αξιολόγηση πρέπει να περιλαμβάνει.

Συνολική απόσταση, τρέξιμο υψηλής έντασης, απόσταση σε σπριντ, επιταχύνσεις, επιβραδύνσεις, επαναλαμβανόμενες προσπάθειες υψηλής έντασης, αλλαγές κατεύθυνσης.

Και κυρίως τη σχέση όλων αυτών με τη θέση και το αγωνιστικό μοντέλο.

Η μεγάλη παγίδα των αριθμών.

Υπάρχει ένας κίνδυνος όταν χρησιμοποιούμε GPS και tracking στις Ακαδημίες.

Να μετατρέψουμε τον ποδοσφαιριστή σε έναν αριθμό.

Ο δικός μας έκανε 11,2 km.

Ωραία.

Και τι έκανε με αυτά τα 11,2 km;

Αυτό είναι το ερώτημα.

Έτρεξε για να πιέσει;

Έτρεξε για να καλύψει λάθος τοποθέτηση;

Έτρεξε επειδή η ομάδα έχανε συνεχώς την μπάλα;

Έτρεξε επειδή το αγωνιστικό μοντέλο απαιτούσε συνεχείς μεταβάσεις;

Ή έτρεξε επειδή δεν μπορούσε να διαβάσει έγκαιρα τη φάση;

Τα GPS δεδομένα είναι χρήσιμα.

Δεν είναι όμως η ίδια η ποδοσφαιρική αξιολόγηση.

Από την Κ16 μέχρι την Κ19 δεν θα πρέπει απλώς να αυξάνονται τα χιλιόμετρα.

Θα πρέπει να αυξάνεται η ικανότητα του ποδοσφαιριστή να χρησιμοποιεί την ενέργειά του σωστά.

Στην Κ16 μαθαίνει να αντέχει.

Στην Κ17 μαθαίνει να επαναλαμβάνει προσπάθειες.

Στην Κ19 πρέπει να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του elite football.

Και παράλληλα πρέπει να κατανοεί όλο και περισσότερο το παιχνίδι.

Να βλέπει πριν πάρει την μπάλα.

Να αποφασίζει πριν πιεστεί.

Να τοποθετείται πριν χρειαστεί να τρέξει.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο φυσικό προσόν που μπορεί να αποκτήσει ένας ποδοσφαιριστής.

Να μην σπαταλά ενέργεια εκεί που δεν χρειάζεται.

Το κυριαρχικό ποδόσφαιρο αλλάζει και τις φυσικές απαιτήσεις.

Μία ομάδα που θέλει να παίζει κυριαρχικό ποδόσφαιρο, να έχει την μπάλα και να ελέγχει τον ρυθμό, δεν πρέπει να εκπαιδεύει τους ποδοσφαιριστές της μόνο στο να τρέχουν περισσότερο.

Πρέπει να τους εκπαιδεύει ώστε να κάνουν τον αντίπαλο να τρέχει περισσότερο.

Η κατοχή δημιουργεί έλεγχο.

Ο έλεγχος μειώνει το άσκοπο τρέξιμο.

Η σωστή τοποθέτηση μειώνει ακόμη περισσότερο τις περιττές μετακινήσεις.

Και όταν έρθει η στιγμή για sprint, επιτάχυνση ή έντονη κίνηση, ο ποδοσφαιριστής πρέπει να είναι έτοιμος να την εκτελέσει με μέγιστη ποιότητα.

Αυτό είναι το μοντέλο που θεωρούμε ότι πρέπει να κυνηγούν οι σύγχρονες Ακαδημίες.

Όχι να δημιουργούν παιδιά που απλώς τρέχουν πολλά χιλιόμετρα.

Να δημιουργούν ποδοσφαιριστές που καταλαβαίνουν το παιχνίδι τόσο καλά, ώστε να χρειάζεται να τρέχουν μόνο όταν πραγματικά αξίζει.

Στο τέλος, το υψηλό επίπεδο δεν επιβραβεύει απαραίτητα αυτόν που τρέχει περισσότερο.

Αλλά αυτόν που ξέρει πότε πρέπει να τρέξει.