Δεν υπάρχουν έτοιμοι παίκτες | Πρέπει να τους δημιουργήσεις

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται συχνά στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο.

Δεν έχω παίκτες.

Ίσως όμως πρέπει να αλλάξουμε λίγο τον τρόπο που βλέπουμε το συγκεκριμένο ζήτημα.

Στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν περιμένεις να σου παραδώσουν έτοιμους ποδοσφαιριστές.

Το ζητούμενο είναι να τους δημιουργήσεις.

Ένα παιδί 12, 13, 14 ή 15 ετών δεν είναι τελικό προϊόν.

Δεν μπορείς να το αντιμετωπίζεις σαν έναν 25χρονο επαγγελματία ποδοσφαιριστή από τον οποίο περιμένεις συγκεκριμένη απόδοση.

Βρίσκεται σε διαδικασία ανάπτυξης.

Άλλος θα είναι μπροστά σωματικά.

Άλλος τεχνικά.

Άλλος πνευματικά.

Κάποιος μπορεί σήμερα να μη δείχνει ιδιαίτερα πράγματα, αλλά να έχει ένα χαρακτηριστικό που, αν δουλευτεί σωστά, μπορεί σε δύο ή τρία χρόνια να τον μετατρέψει σε πολύ διαφορετικό ποδοσφαιριστή.

Κάποιος μπορεί να είναι αργός στα 13 και στα 16 να έχει αλλάξει εντελώς.

Κάποιος μπορεί να μην έχει αυτοπεποίθηση σήμερα και αύριο να γίνει ο παίκτης που ζητά την μπάλα στα δύσκολα.

Κάποιος μπορεί να μην ξεχωρίζει τεχνικά, αλλά να έχει εξαιρετική αντίληψη του παιχνιδιού.

Αυτό είναι το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο.

Να βλέπεις όχι μόνο αυτό που υπάρχει μπροστά σου, αλλά και αυτό που μπορεί να δημιουργηθεί.

Δεν σημαίνει ότι κάθε παιδί θα γίνει επαγγελματίας.

Δεν σημαίνει ότι όλοι έχουν την ίδια προοπτική.

Η διαδικασία στη φάση ανάπτυξης, είναι να πάρεις τον κάθε νεαρό ποδοσφαιριστή από το σημείο που βρίσκεται σήμερα και να προσπαθήσεις να τον μεταφέρεις όσο πιο ψηλά μπορεί να φτάσει.

Και αυτό απαιτεί χρόνο.

Απαιτεί σωστό περιβάλλον. Απαιτεί προπόνηση. Απαιτεί συνέχεια. Απαιτεί εμπιστοσύνη. Απαιτεί λάθη και διορθώσεις.

Και κυρίως απαιτεί να μην αντιμετωπίζουμε τους νεαρούς ποδοσφαιριστές ως κάτι τελειωμένο.

Δεν ψάχνουμε μόνο τι έχεις σήμερα. Ψάχνουμε τι μπορείς να γίνεις αύριο.

Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο και στο ποδόσφαιρο που ψάχνει το άμεσο αποτέλεσμα.

Στο άμεσο αποτέλεσμα ψάχνεις τον παίκτη που μπορεί να σε βοηθήσει να το πάρεις.

Στην ανάπτυξη ψάχνεις τον παίκτη που μπορεί να γίνει καλύτερος.

Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Ένας νεαρός ποδοσφαιριστής Ακαδημιών, που σήμερα δεν είναι ο πιο υποσχόμενος της ομάδας, μπορεί αύριο να είναι αυτός που θα ξεχωρίσει.

Ένα παιδί που σήμερα βρίσκεται πίσω από άλλα μπορεί με τη σωστή δουλειά να καλύψει τη διαφορά.

Ένας παίκτης που έχει αδυναμίες μπορεί να αποκτήσει νέα στοιχεία στο παιχνίδι του.

Και μια ομάδα που σήμερα δεν είναι ιδιαίτερα δυνατή μπορεί, μέσα από σωστή δουλειά, να γίνει πολύ καλύτερη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοούμε την ποιότητα.

Ούτε ότι πρέπει να προσποιούμαστε πως όλα τα παιδιά έχουν τις ίδιες δυνατότητες.

Σημαίνει ότι πρέπει να δουλεύουμε με αυτό που έχουμε.

Να δημιουργούμε και όχι απλώς να αναζητούμε έτοιμο προϊόν.

Κάτι ιδιαίτερα σημαντικό.

---

Η ανάπτυξη δεν είναι αντίθετη με τη νίκη.

---

Υπάρχει επίσης η λανθασμένη αντίληψη ότι το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο σημαίνει ότι δεν πρέπει να ενδιαφερόμαστε για το αποτέλεσμα.

Φυσικά και θέλουμε να κερδίζουμε.

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ανταγωνίζονται, να διαχειρίζονται την πίεση, να διεκδικούν, να προσπαθούν και να θέλουν τη νίκη.

Το πρωτάθλημα δεν είναι απαγορευμένη λέξη.

Το πρόβλημα ξεκινά όταν η ανάγκη για νίκη οδηγεί στην αναζήτηση μόνο των παικτών που μπορούν να πάρουν ένα αποτέλεσμα.

Όταν το σκεπτικό γίνεται.

Χρειάζομαι καλύτερους παίκτες για να κερδίσω.

Ενώ το αναπτυξιακό σκεπτικό πρέπει να είναι, πως θα κάνω καλύτερους τους παίκτες που έχω ώστε να μπορώ να κερδίσω;

Η διαφορά είναι τεράστια.

Ας φανταστούμε μια ομάδα με 24 παιδιά.

Δεν υπάρχουν 24 ταλέντα.

Ίσως υπάρχει ένας παίκτης που ξεχωρίζει και αυτός με αδυναμίες.

Κάποιος χρειάζεται να βελτιώσει την πρώτη επαφή.

Άλλος την αντίληψη.

Άλλος την ταχύτητα λήψης αποφάσεων.

Άλλος την αυτοπεποίθηση.

Άλλος την αμυντική συμπεριφορά.

Άλλος το παιχνίδι χωρίς την μπάλα.

Αν στο τέλος της χρονιάς οι περισσότεροι από αυτούς τους παίκτες έχουν βελτιωθεί, τότε κάτι έχει δημιουργηθεί.

Αν η ομάδα απέκτησε ταυτότητα, οι παίκτες κατάλαβαν καλύτερα το παιχνίδι, απέκτησαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αρκετοί από αυτούς έκαναν σημαντικά βήματα μπροστά, τότε υπάρχει πραγματική δουλειά.

Και αν στο τέλος έρθει και ένα πρωτάθλημα, ακόμη καλύτερα.

Γιατί τότε το αποτέλεσμα δεν είναι ξεχωριστό από την ανάπτυξη.

Είναι μέρος της.

Το σημαντικό όμως είναι να καταλάβουμε πως φτάσαμε εκεί.

Δεν ήρθαν ξαφνικά 15 καινούργιοι παίκτες.

Δεν εμφανίστηκαν μέσα σε μια νύχτα 15 νέα ταλέντα.

Οι ίδιοι παίκτες έγιναν καλύτεροι.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος.

Στην Κύπρο υπάρχουν παραδείγματα ομάδων και ανθρώπων που έχουν καταφέρει να βελτιώσουν ποδοσφαιριστές και να δημιουργήσουν ομάδες μέσα από τη δουλειά τους.

Μπορεί να μην είναι πολλά.

Υπάρχουν όμως.

Και αυτά τα παραδείγματα πρέπει να αποτελέσουν σημείο αναφοράς.

Στη φάση ανάπτυξης δεν χρειάζεται μόνο να ψάχνεις τον επόμενο καλό παίκτη.

Χρειάζεται να δημιουργείς περισσότερους καλούς παίκτες.

Δεν χρειάζεται μόνο να ψάχνεις την έτοιμη ομάδα.

Χρειάζεται να δημιουργείς ομάδες.

Δεν χρειάζεται μόνο να αναγνωρίζεις το ταλέντο.

Χρειάζεται να το αναπτύσσεις.

Και ίσως αυτό πρέπει να είναι το μεγαλύτερο στοίχημα των Ακαδημιών μας.

Να μη ρωτάμε μόνο ποιοι είναι οι καλοί παίκτες που έχουμε.

Αλλά.

Πόσους καλύτερους παίκτες μπορούμε να δημιουργήσουμε από αυτούς που έχουμε;

Στην φάση ανάπτυξης δεν υπάρχει η απαίτηση να παραλάβεις έτοιμους ποδοσφαιριστές.

Υπάρχει η ευθύνη να τους βοηθήσεις να γίνουν αυτό που μπορούν.

Δεν υπάρχουν έτοιμοι παίκτες.

Υπάρχουν παιδιά με δυνατότητες.

Το στοίχημα είναι να μετατρέψεις αυτές τις δυνατότητες σε ικανότητες, να τις εξελίξεις μέσα από τη δουλειά και να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις ποδοσφαιριστές.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου.