Δεν ήταν επιλογή των εθνικών | Ήταν επιλογή της Μπάγερν Μονάχου

H Μπάγερν Μονάχου είδε κάτι διαφορετικό.

Και υπέγραψε τον νεαρό κεντρικό αμυντικό (ύψος 1.88), δένοντας τον με τριετές συμβόλαιο (2029).

Ο 17χρονος Κωνσταντίνος Καρανδρίκας δεν αποτέλεσε ποτέ μέρος των μικρών εθνικών ομάδων της Ελλάδας.

Δεν βρέθηκε στις επιλογές όσων είχαν την ευθύνη να εντοπίσουν και να αξιολογήσουν τις ικανότητές του.

Το οργανωμένο δίκτυο σκάουτινγκ του γερμανικού συλλόγου τον παρακολουθούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Οι εκθέσεις των σκάουτ έφτασαν στον επικεφαλής αθλητισμού και ανάπτυξης του FC Bayern Campus, Μίχαελ Βίζινγκερ, ο οποίος επιβεβαίωσε δημόσια, ότι ο ποδοσφαιριστής αξιολογήθηκε επί μακρόν, πριν η Μπάγερν τον καλέσει δύο φορές για δοκιμές και τελικά αποφασίσει να τον αποκτήσει με μακροχρόνιο συμβόλαιο για την ομάδα Κ19.

Η περίπτωση αυτή δεν αποδεικνύει ότι κάθε επιλογή στις εθνικές ομάδες είναι λανθασμένη.

Αναδεικνύει όμως μια διαχρονική παθογένεια του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου.

Το ερώτημα είναι απλό.

Πως ένας ποδοσφαιριστής που δεν κρίθηκε άξιος ούτε για μία κλήση στις μικρές εθνικές ομάδες καταλήγει να αποτελεί επιλογή ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους στον κόσμο;

Η απάντηση ίσως βρίσκεται στη διαφορετική φιλοσοφία αξιολόγησης.

Οι κορυφαίοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι δεν αναζητούν μόνο τον καλύτερο του σήμερα.

Αναζητούν τον ποδοσφαιριστή που μπορεί να γίνει ο καλύτερος του αύριο.

Βλέπουν στοιχεία, προοπτική, περιθώριο εξέλιξης και όχι μόνο την εικόνα της στιγμής.

Εκεί βρίσκεται και η μεγαλύτερη πρόκληση για το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο.

Να αποκτήσει περισσότερα μάτια που μπορούν να αναγνωρίσουν το δυναμικό ενός παιδιού πριν το αναγνωρίσει κάποιος άλλος.

Γιατί όταν ένας ποδοσφαιριστής περνά απαρατήρητος από το δικό σου σύστημα αξιολόγησης, αλλά τον εντοπίζει η Μπάγερν Μονάχου, τότε ίσως δεν πρέπει να εξετάζεις μόνο τον ποδοσφαιριστή.

Πρέπει να εξετάσεις και τον τρόπο με τον οποίο αξιολογείς εσύ.

Η περίπτωση του Κωνσταντίνου Καρανδρίκα δεν είναι απλώς μια μεγάλη μεταγραφή.

Είναι μια υπενθύμιση ότι το ταλέντο και οι ικανότητες δεν βρίσκεται πάντα εκεί όπου κοιτάζουν όλοι.

Και ότι πολλές φορές, το πιο σημαντικό προσόν στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν είναι να βλέπεις τον καλύτερο του σήμερα, αλλά να αναγνωρίζεις τον καλύτερο του αύριο.

Είναι αυτές οι παθογένειες που συντηρεί και το κυπριακό αναπτυξιακό ποδόσφαιρο.

Βλέπει μόνο το σήμερα.

Δεν αναζητά την προοπτική, αλλά την άμεση εικόνα.

Γι’ αυτό και δυσκολεύεται να παράγει σταθερά ποδοσφαιριστές επιπέδου που να μπορούν να σταθούν έστω σε επίπεδο αντρών.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα να μην είναι ότι κάποιοι ποδοσφαιριστές χάνονται.

Είναι γιατί δεν τους βλέπουμε ποτέ.