Ακαδημίες | Οι συνεχείς αλλαγές δεν αλλάζουν την πραγματικότητα

Υπάρχει ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο.

Ένας νεαρός ποδοσφαιριστής τελειώνει μια σεζόν σε μια Ακαδημία και η πρώτη σκέψη δεν είναι τι πρέπει να βελτιώσω, αλλά πού θα πάω την επόμενη χρονιά;.

Δεν είμαι βασικός;

Αλλάζω Ακαδημία.

Δεν πήρα τον ρόλο που ήθελα;

Αλλάζω Ακαδημία.

Ο προπονητής δεν με χρησιμοποίησε όπως περίμενα;

Αλλάζω Ακαδημία.

Και κάπως έτσι, κάθε καλοκαίρι ξεκινά η ίδια διαδικασία.

Νέα φανέλα.

Νέοι προπονητές.

Νέοι συμπαίκτες.

Νέα υπόσχεση ότι εκεί θα παίξω.

Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα.

Μπορείς να αλλάξεις Ακαδημία.

Δεν μπορείς όμως να ξεφύγεις από τον ανταγωνισμό.

Γιατί σε κάθε σοβαρό περιβάλλον υπάρχουν παίκτες καλύτεροι, υπάρχουν επιλογές προπονητών, υπάρχουν στιγμές που κάποιος θα μείνει εκτός ενδεκάδας.

Αυτό είναι μέρος του ποδοσφαίρου.

Η συνεχής αλλαγή δεν λύνει το πρόβλημα.

Πολλές φορές απλώς το μεταφέρει στο επόμενο γήπεδο.

Ένας ποδοσφαιριστής που κάθε χρόνο ξεκινά από την αρχή χάνει κάτι πολύ σημαντικό.

Τη διαδικασία.

Δεν προλαβαίνει να δημιουργήσει σχέση με τον προπονητή, να κατανοήσει τη φιλοσοφία της ομάδας, να μάθει τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος και κυρίως να αποδείξει ότι μπορεί να ξεπεράσει μια δύσκολη περίοδο.

Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό.

“Να αποδείξει ότι μπορεί να ξεπεράσει μία δύσκολη περίοδο”.

Η ανάπτυξη δεν είναι μόνο να παίζεις.

Είναι και να μαθαίνεις να περιμένεις.

Να δέχεσαι την κριτική.

Να δουλεύεις περισσότερο.

Να κερδίζεις ξανά τη θέση σου.

Βεβαίως, υπάρχουν περιπτώσεις όπου ένας ποδοσφαιριστής πρέπει να αλλάξει Ακαδημία.

ΟΦΕΙΛΕΙ να αλλάξει περιβάλλον.

Αν το περιβάλλον δεν τον βοηθά, τότε η αλλαγή δεν είναι η σωστή επιλογή, αλλά η μόνη.

Αλλά η αλλαγή πρέπει να γίνεται για τους σωστούς λόγους.

Όχι επειδή κάποιος δεν ξεκίνησε βασικός.

Όχι επειδή κάποιος άλλος πήρε περισσότερες ευκαιρίες.

Όχι επειδή μια δύσκολη χρονιά θεωρήθηκε αποτυχία.

Από την άλλη πλευρά και οι Ακαδημίες έχουν σημαντική ευθύνη.

Οφείλουν να προστατεύουν τους δικούς τους ποδοσφαιριστές.

Αυτούς που μεγάλωσαν μέσα στην ομάδα, αυτούς που για χρόνια φόρεσαν τη φανέλα της Ακαδημίας, συμμετείχαν στην πορεία της και έδωσαν χρόνο, προσπάθεια και αφοσίωση.

Μία Ακαδημία δεν δημιουργεί ταυτότητα μόνο μέσα από νέες προσθήκες και εξωτερικές επιλογές.

Δημιουργεί DNA μέσα από τους ανθρώπους της.

Μέσα από τους ποδοσφαιριστές που αναπτύχθηκαν στο δικό της περιβάλλον, που έζησαν τη φιλοσοφία της και αποτελούν κομμάτι της ιστορίας της.

Όταν μια Ακαδημία δείχνει εμπιστοσύνη στους δικούς της παίκτες, ειδικά στις δύσκολες στιγμές, δημιουργεί σχέση και κουλτούρα.

Όταν ένας ποδοσφαιριστής αισθάνεται ότι ανήκει κάπου, έχει περισσότερες πιθανότητες να εξελιχθεί.

Μία Ακαδημία δεν χτίζεται μόνο με παίκτες που έρχονται.

Χτίζεται με παίκτες που μένουν.

Αυτοί δημιουργούν το DNA.

Αυτοί δημιουργούν την ταυτότητα.

Αυτές οι αρχές δεν πρέπει να είναι απλές συμβουλές.

Πρέπει να αποτελούν ευαγγέλιο και κανόνα λειτουργίας για κάθε ελίτ Ακαδημία που σέβεται την ανάπτυξη των ποδοσφαιριστών της.

Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο θέμα ικανοτητών και ταλέντου.

Είναι θέμα διαδικασίας, υπομονής, χαρακτήρα και σωστών αποφάσεων.

Μεγαλώνοντας ηλικιακά, το επίπεδο ανεβαίνει ακόμη περισσότερο.

Και η πραγματικότητα γίνεται ξεκάθαρη.

Εκεί δεν επιβιώνει αυτός που άλλαξε ή αλλάζει τις περισσότερες Ακαδημίες.

Επιβιώνει αυτός που έμαθε να δουλεύει.

Που θυμάται τι κατάφερε μέσα στις δυσκολίες.

Στην αδικία.

Που τον έριξαν (πολλές φορές σκόπιμα), αλλά σηκώθηκε περήφανα.

Aυτός που αμφισβητήθηκε, αλλά απάντησε εκεί που πρέπει, στο γήπεδο.

Οι νεαροί ποδοσφαιριστές (και οι γονείς τους) θα πρέπει να θυμούνται κάτι σημαντικο:

“Οι εύκολες διαδρομές και οι συχνές αλλάγες δεν φτιάχνουν ποδοσφαιριστές”.