Λάθη | Κορυφαίο επίπεδο vs ανάπτυξης

Χθες, σε επίπεδο κορυφαίο, δύο Έλληνες ποδοσφαιριστές έκαναν παιδικά λάθη, που ίσως να στοίχισαν μία προοπτική διεκδίκησης στην κορυφαία διοργάνωση του πλανήτη.

Λάθη απλά, παιδικά.

Λάθη που όμως υπενθυμίζουν μια μεγάλη αλήθεια.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι παιχνίδι των αλάνθαστων, αλλά των ανθεκτικών.

Την επόμενη φορά που ένας πιτσιρικάς στην Κ16 κάνει ένα λάθος, ένα κακό γύρισμα, ένα λάθος κοντρόλ που οδηγεί σε γκολ, σκεφτείτε δέκα φορές πριν του κάνετε παρατήρηση.

Το λάθος του δεν στέρησε βαθμούς.

Του χάρισε γνώση.

Γιατί εκεί, στα μικρά γήπεδα της ανάπτυξης, ο στόχος δεν είναι η νίκη, αλλά η εκπαίδευση.

Και όμως, ακόμη βλέπουμε προπονητές να αντιδρούν με θυμό.

Σε πρόσφατο αγώνα Grassroots, ένα παιδί έκανε λάθος, η ομάδα του δέχθηκε γκολ και ο προπονητής, μέσα στα νεύρα, τον έκανε άμεσα αλλαγή.

Αυτό δεν είναι παιδαγωγική.

Δεν είναι προπόνηση.

Είναι φόβος μεταμφιεσμένος σε πειθαρχία.

Όταν ένας μικρός φοβάται να κάνει λάθος, παύει να εξελίσσεται.

Όταν ένας προπονητής το αντιμετωπίζει ως ευκαιρία για ανάλυση, συζήτηση και κατανόηση, τότε το ίδιο λάθος μετατρέπεται σε προπονητικό εργαλείο.

Ακόμα και οι κορυφαίοι επαγγελματίες κάνουν λάθη.

Η διαφορά είναι πως αυτοί έχουν μάθει να συνεχίζουν, να διαχειρίζονται, να μην καταρρέουν.

Αυτό ακριβώς πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας.

Ότι το λάθος είναι μέρος της διαδρομής, όχι το τέλος της.

Στην ανάπτυξη, δεν χτίζεις νικητές, χτίζεις ανθρώπους που αγαπούν να μαθαίνουν.

Και για να μάθουν, πρέπει πρώτα να τους επιτρέψεις να κάνουν λάθος.

Το λάθος είναι εκπαίδευση.