Κύπρος | Μοναδική στην ευρώπη με σύστημα διαβάθμισης στα αναπτυξιακά U14 – U17

Στην Κύπρο εφαρμόζεται ένα ιδιαίτερο και σπάνιο, αν όχι μοναδικό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, μοντέλο διαβάθμισης στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο για τις ηλικίες U14 έως U17, με άνοδο και υποβιβασμό ανάμεσα σε Ανώτατη και Επίλεκτη Κατηγορία.

Η λογική του ανταγωνισμού και της εξέλιξης σε αυτές τις ηλικίες μπορεί να φαίνεται θεμιτή.

Στην πράξη, όμως, το συγκεκριμένο μοντέλο διαφοροποιείται έντονα από ότι εφαρμόζεται στις περισσότερες ποδοσφαιρικές χώρες της Ευρώπης.

Σε μεγάλα ποδοσφαιρικά κράτη όπως Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο και Αγγλία, τα αναπτυξιακά συστήματα ακολουθούν διαφορετική φιλοσοφία:

Στην Αγγλία, το μοντέλο είναι κλειστό (EPPP), με συμμετοχή βάσει αδειοδότησης και αξιολόγησης, χωρίς κλασική άνοδο/υποβιβασμό.

Στην Ολλανδία και το Βέλγιο, η έμφαση δίνεται στην αξιολόγηση των Ακαδημιών και στη σταθερότητα των δομών, όχι στην εβδομαδιαία βαθμολογική πίεση.

Στην Ισπανία, Ιταλία και Γαλλία υπάρχουν εθνικές και περιφερειακές διοργανώσεις, όμως η δομή διαβάθμισης δεν ξεκινά από τόσο μικρές ηλικίες και δεν εφαρμόζεται οριζόντια σε όλες τις κατηγορίες.

Στη Γερμανία, η πιο έντονη ανταγωνιστική δομή εμφανίζεται κυρίως από U17 και άνω.

Κοινός παρονομαστής, η έμφαση δίνεται στην ανάπτυξη και όχι στην πρόωρη βαθμοθηρία.

Στην Κύπρο, η διαβάθμιση ξεκινά ήδη από την πρώτη επαφή στα Κ14.

Αυτό σημαίνει ότι ομάδες και Ακαδημίες κρίνονται αγωνιστικά σε ένα περιβάλλον όπου τα παιδιά είναι 13 – 14 ετών, με πιθανές συνέπειες όπως υποβιβασμός από την Ανώτατη στην Επίλεκτη Κατηγορία.

Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα που, αντί να προστατεύει την αναπτυξιακή διαδικασία, συχνά μεταφέρει την πίεση του ανδρικού ποδοσφαίρου στις μικρές ηλικίες.

Προπονητές, γονείς και κυρίως ποδοσφαιριστές καλούνται να λειτουργήσουν με βάση το αποτέλεσμα, σε μια περίοδο που διεθνώς θεωρείται κρίσιμη για εκπαίδευση, όχι για βαθμολογία.

Σε μια εποχή όπου η UEFA και οι περισσότερες ομοσπονδίες δίνουν έμφαση στην παιδαγωγική προσέγγιση του ποδοσφαίρου, τίθεται εύλογα το ερώτημα κατά πόσο ένα τόσο αυστηρό διαβαθμισμένο μοντέλο από τόσο μικρές ηλικίες εξυπηρετεί πραγματικά την ανάπτυξη του ταλέντου.

Η ουσία της αναπτυξιακής διαδικασίας δεν είναι η άμεση επιβράβευση ή τιμωρία, αλλά η σταθερότητα, η εκπαίδευση και η μακροχρόνια εξέλιξη.

Όταν ένα σύστημα βασίζεται κυρίως στο αποτέλεσμα, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να παραμερίζεται η ανάπτυξη.

Και όταν η πίεση μεταφέρεται τόσο νωρίς, το ποδόσφαιρο των νεαρών αρχίζει να μοιάζει με ποδόσφαιρο ενηλίκων, πριν προλάβουν να είναι έτοιμοι γι’ αυτό.

Αυτή η συνθήκη μετατοπίζει σε αρκετές περιπτώσεις το κέντρο βάρους από την εκπαίδευση και τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη των νεαρών παιχτών, προς την άμεση αγωνιστική επιτυχία.

Ως αποτέλεσμα, το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο επηρεάζεται, καθώς η διαδικασία μάθησης και η εξέλιξη του παίκτη συχνά προσαρμόζονται στις ανάγκες του αποτελέσματος αντί της ουσιαστικής ποδοσφαιρικής παιδείας.

Η συζήτηση, επομένως, δεν είναι θεωρητική.

Είναι βαθιά αναπτυξιακή.

Και αφορά την ποιότητα και την εξέλιξη του ίδιου του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου.

Με το μοντέλο ανόδου και διαβάθμισης να είναι μακράν αντί – εκπαιδευτικό.