Τα λέγαμε χρόνια | Τώρα τα λένε και οι πρόεδροι

Για χρόνια γράφαμε το αυτονόητο.

Για χρόνια υποστηρίζαμε ότι αν οι ομάδες μείωναν κατά δύο τους ξένους ποδοσφαιριστές στα ρόστερ τους και επένδυαν ένα μικρό ποσοστό των προϋπολογισμών τους στις Ακαδημίες, το ποδόσφαιρο μας θα είχε ήδη διαφορετικό πρόσωπο.

Για χρόνια λέγαμε ότι το 5% για την ανάπτυξη δεν είναι κόστος.

Είναι επένδυση.

Υποχρέωση.

Για χρόνια, όμως, λίγοι ήθελαν να ακούσουν.

Κάποιοι αντιμετώπιζαν αυτές τις θέσεις σαν ενοχλητικό θόρυβο. Σαν να πετούσαμε αυγά στους τοίχους.

Οι διοικούντες στην Κύπρο εξακολουθούν να κωφεύουν.

Κάποιοι από αυτούς επιμένουν να μην θέλουν ούτε καν να ακούσουν τη λέξη Ακαδημία.

Και όμως, η πραγματικότητα έχει τον δικό της τρόπο να επιβεβαιώνει όσους επιμένουν.

Χθες, από το στόμα του προέδρου ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους της Κύπρου, ακούστηκε δημόσια αυτό που εδώ και χρόνια μέσα από το πόρταλ μας (πουθενά αλλού), ακούγεται.

«Πώς θα τα κάνουμε όλα αυτά χωρίς λεφτά; Η απάντηση είναι απλή. Ένας ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής λιγότερος. Το ξανατονίζω, ένας ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής λιγότερος και όλα τα πιο πάνω υλοποιούνται».

Δεν το λέμε εμείς πλέον.

Το λένε οι ίδιοι οι παράγοντες που διαχειρίζονται εκατομμύρια ευρώ και γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα πού καταλήγουν τα χρήματα των συλλόγων.

Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά απλή.

Η Κύπρος δεν θα παράξει ποδοσφαιριστές επενδύοντας διαρκώς σε περισσότερους ξένους.

Δεν θα αποκτήσει ταυτότητα αγοράζοντάς την κάθε καλοκαίρι.

Δεν θα χτίσει μέλλον παραμελώντας τα δικά της παιδιά.

Κάθε φορά που μια ομάδα επιλέγει έναν ακόμη ακριβοπληρωμένο ποδοσφαιριστή αντί να επενδύσει σε προπονητές, εγκαταστάσεις και αναπτυξιακά προγράμματα, αγοράζει το σήμερα και υποθηκεύει το αύριο.

Όποιος χτίζει πάνω στην άμμο ίσως έχει αποτελέσματα γρήγορα.

Όποιος χτίζει πάνω σε στέρεο έδαφος αργεί, αλλά αντέχει.

Το πιο ειρωνικό είναι ότι η λύση βρισκόταν πάντα μπροστά μας.