Επαγγελματισμός στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο | Τι πραγματικά σημαίνει για τα παιδιά;

Στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αυξανόμενη τάση.

Τάση κυρίως μάρκετινγκ και πολύ μπλα – μπλα.

Εικόνα δηλαδή χωρίς αντίκρισμα.

Όσο πιο επαγγελματικό φαίνεται το περιβάλλον, τόσο καλύτερο θεωρούμε ότι είναι για τα παιδιά.

Λεπτομερή μοντέλα ανάπτυξης, πολύπλοκη ποδοσφαιρική ορολογία, τακτικές που αντιγράφουν το ποδόσφαιρο των ελίτ και παιδιά μόλις εννέα ετών που αντιμετωπίζονται σαν μικροί επαγγελματίες.

Όλα αυτά συχνά παρουσιάζονται ως στοιχεία προόδου και υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτή η προσέγγιση ξεκινά από καλή πρόθεση.

Προπονητές και γονείς θέλουν να βοηθήσουν τα παιδιά να εξελιχθούν, να πετύχουν και να έχουν τις καλύτερες δυνατές ευκαιρίες στο ποδόσφαιρο.

Ωστόσο, πολλές φορές αυτή η πρόθεση, σχεδόν ανεπαίσθητα, μετατρέπεται σε κάτι διαφορετικό, πίεση.

Η πραγματικότητα είναι ότι μόνο περίπου το 0,1% των παιδιών που παίζουν ποδόσφαιρο θα φτάσει ποτέ στο επαγγελματικό επίπεδο.

Παρ’ όλα αυτά, σε πολλά αναπτυξιακά περιβάλλοντα παρατηρούμε συμπεριφορές, απαιτήσεις και νοοτροπίες που προέρχονται από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, πολύ πριν τα παιδιά είναι έτοιμα να τις διαχειριστούν.

Η γλώσσα γίνεται όλο και πιο σύνθετη.

Οι απαιτήσεις αυξάνονται.

Και σταδιακά, κάτι αρχίζει να χάνεται.

Η χαρά του παιχνιδιού.

Κάπου μέσα σε αυτή τη διαδικασία ξεχνάμε μια πολύ βασική αλήθεια.

Τα παιδιά δεν ερωτεύονται το ποδόσφαιρο επειδή μοιάζει επαγγελματικό.

Το ερωτεύονται επειδή είναι απλό.

Το ερωτεύονται επειδή μπορούν να τρέξουν με την μπάλα, να δοκιμάσουν πράγματα χωρίς φόβο αποτυχίας, να γελάσουν με τους φίλους τους και να ζήσουν τη χαρά του παιχνιδιού.

Το ποδόσφαιρο για τα παιδιά είναι ελευθερία, δημιουργικότητα και συναίσθημα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να διδάσκεται σωστά το παιχνίδι.

Αντίθετα, η ποιοτική προπονητική είναι απαραίτητη.

Όμως υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη σωστή εκπαίδευση και στη μετατροπή της παιδικής ηλικίας σε ένα περιβάλλον συνεχούς αξιολόγησης και απόδοσης.

Η αποτελεσματική προπονητική στις μικρές ηλικίες συχνά είναι πολύ πιο απλή απ’ όσο πιστεύουμε.

Χρειάζεται ξεκάθαρες ιδέες, προκλήσεις που να είναι κατάλληλες για την ηλικία των παιδιών, ενθάρρυνση για δημιουργικότητα και εξερεύνηση, καθώς και μια ισορροπία ανάμεσα στη μάθηση και στη χαρά του παιχνιδιού.

Δεν χρειάζεται εμμονή με την αντιγραφή του ποδοσφαίρου των ελίτ.

Όταν το περιβάλλον γίνεται υπερβολικά σοβαρό πολύ νωρίς, τότε συμβαίνει κάτι προβλέψιμο.

Τα παιδιά αρχίζουν να χάνουν την απόλαυση.

Και όταν χάνεται η απόλαυση, χάνεται και η συμμετοχή.

Κάθε χρόνο βλέπουμε ταλαντούχα παιδιά να απομακρύνονται από το ποδόσφαιρο γύρω στην ηλικία των 13 με 16 ετών.

Όχι επειδή δεν αγαπούσαν το παιχνίδι, αλλά επειδή η πίεση γύρω από αυτό αντικατέστησε σιγά σιγά αυτή την αγάπη.

Ο μακροπρόθεσμος στόχος του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου δεν πρέπει να είναι μόνο η παραγωγή επαγγελματιών ποδοσφαιριστών.

Πρέπει να είναι η δημιουργία ανθρώπων που θα παραμείνουν συνδεδεμένοι με το παιχνίδι για όλη τους τη ζωή.

Παίκτες που θα συνεχίσουν να αγαπούν το ποδόσφαιρο στα 18, στα 30 και στα 40 τους χρόνια.

Κάποιοι μπορεί να φτάσουν στο υψηλότερο επίπεδο.

Οι περισσότεροι όχι.

Όμως όλοι θα πρέπει να αισθάνονται ότι έχουν θέση στο παιχνίδι.

Και ίσως, τελικά, το πιο επαγγελματικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο είναι να θυμόμαστε κάτι πολύ απλό.

Ότι πρόκειται για παιδιά.

Και ότι η ευθύνη μας είναι να δημιουργούμε περιβάλλοντα που θα τα κάνουν να αγαπήσουν το παιχνίδι και να θέλουν να επιστρέφουν σε αυτό ξανά και ξανά.

Η πραγματική ερώτηση λοιπόν είναι η εξής.

Τι σημαίνει πραγματικά επαγγελματισμός στις μικρές ηλικιακές κατηγορίες;