Το μεγαλύτερο κενό στην προπονητική των Ακαδημιών

Το μεγαλύτερο κενό στην προπονητική των Ακαδημιών δεν είναι το ταλέντο, οι εγκαταστάσεις ή οι ευκαιρίες.

Είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δεν συνειδητοποιούμε καν ότι κάνουμε λάθος, μέχρι να μας το δείξει ένα παιχνίδι.

Λέμε (συχνά δεν διδάσκουμε) στα παιδιά τι να κάνουν πριν καταλάβουν το γιατί το κάνουν.

Πίεσε εδώ, πάσα εκεί, τρέξε σε αυτόν τον χώρο.

Συχνά δουλεύει.

Δείχνει ωραίο, τα μοτίβα δένουν και φεύγεις για το σπίτι πιστεύοντας ότι τα κατάφερες.

Μετά έρχεται το επόμενο παιχνίδι και η εικόνα για το παιδί αλλάζει.

Η πίεση δεν βγαίνει με τον ίδιο τρόπο, όπως τους είχες πει.

Ο χώρος δεν είναι εκεί που ήταν την προηγούμενη εβδομάδα.

Και ο παίκτης που έδειχνε τόσο άνετος στο προηγούμενο ματς, ξαφνικά μένει ακίνητος, με ορθάνοιχτα μάτια, κοιτάζοντάς σε από τον πάγκο για την απάντηση.

Όχι επειδή είναι τεμπέλης.

Όχι επειδή δεν νοιάζεται.

Αλλά επειδή δεν του μάθαμε ποτέ να διαβάζει αυτό που έχει μπροστά του.

Mόνο να ακολουθεί το σενάριο που του δώσαμε.

Ξοδεύουμε πάρα πολύ χρόνο προπονητικά (συχνά διδακτικά) στο τι και πολύ λίγο στο γιατί.

Τι ήταν αυτό που πραγματικά ενεργοποίησε την πίεση;

Γιατί άνοιξε ο χώρος εξαρχής;

Τι άλλαξε την απόφαση στη μέση της φάσης;

Και πότε είναι σωστό να αγνοήσεις εντελώς τη δομή και απλώς να παίξεις αυτό που βλέπεις;

Οι παίκτες που κατανοούν τις ιδέες μπορούν να προσαρμοστούν όταν το παιχνίδι τους φέρνει κάτι απρόβλεπτο.

Οι παίκτες που ξέρουν μόνο κινήσεις και οδηγίες, μένουν εγκλωβισμένοι προσπαθώντας να ξαναπαίξουν ένα σενάριο που δεν ταιριάζει πια με αυτό που συμβαίνει.

Και όταν αυτό καταρρεύσει, δεν έχουν τίποτα στο οποίο να στηριχτούν.

Το σύγχρονο παιχνίδι χρειάζεται λύτες προβλημάτων και σκεπτόμενους παίκτες.

Αν οι ποδοσφαιριστές σου απλώς μαντεύουν εκεί έξω, αυτό δεν είναι πραγματική ανάπτυξη.

Είναι αποστήθιση με μια μπάλα και νομίζω βαθιά μέσα μας οι περισσότεροι το ξέρουμε.

Δίδαξε πρώτα την ιδέα και η πράξη θα ακολουθήσει.