Η Κύπρος δεν έχει πρόβλημα ταλέντου

Στην Κύπρο μιλάμε συνεχώς για ταλέντα.

Για παικταράδες.

Για χαμένα διαμάντια.

Μιλάμε όμως ελάχιστα για το σύστημα που τα γεννά, τα διαμορφώνει ή τις περισσότερες φορές τα καταστρέφει.

Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν είναι αποτέλεσμα και τρόπαιο στα Κ12.

Δεν είναι οι βαθμολογίες.

Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο είναι διαδικασία.

Και στην Κύπρο, η διαδικασία αυτή χρειάζεται επειγόντως reset.

Το μεγάλο ψέμα, αν είναι καλός, θα φανεί

Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο αφήγημα στο κυπριακό ποδόσφαιρο.

Όχι για παράδειγμα:

Αν είναι καλός και βρεθεί στο σωστό περιβάλλον.

Προστατευτεί και εκπαιδευτεί σωστά και δεν καεί ψυχολογικά στα 14 του, τότε μπορεί να φανεί.

Σήμερα, πολλά παιδιά, παίζουν για το αποτέλεσμα από τα 11, μαθαίνουν να φοβούνται το λάθος, κρίνονται με βάση τη σωματική ωρίμανση.

Φορτώνονται αγώνες χωρίς λογική, αλλάζουν θέσεις για να βολεύεται η ομάδα.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί στα 18–19, εξαφανίζονται.

Η Κύπρος δεν έχει πρόβλημα ταλέντου.

Έχει πρόβλημα υπομονής.

Η Κύπρος έχει, παιδιά με καλή τεχνική, ποδοσφαιρικό ένστικτο, street football στοιχεία, υψηλή αντίληψη χώρου.

Αυτό που δεν έχει είναι, μακροπρόθεσμο πλάνο, κοινή φιλοσοφία, προστασία ανήλικων παικτών, εκπαιδευμένους γονείς.

Θάρρος να πουμε σήμερα δεν μας νοιάζει το σκορ.

Αναπτυξιακό ποδόσφαιρο σημαίνει ένα πράγμα.

Δικαίωμα στο λάθος.

Αν ένα παιδί δεν κάνει λάθη, δεν μαθαίνει.

Αν φοβάται το λάθος, δεν δημιουργεί.

Αν τιμωρείται για το λάθος, δεν εξελίσσεται.

Το κυπριακό αναπτυξιακό ποδόσφαιρο πρέπει να ξαναχτίσει:

Παίκτες που παίζουν κάθετα και διαγώνια.

Παίκτες που ζητούν μπάλα.

Παίκτες που σκέφτονται πριν την πάρουν.

Παίκτες που δεν κρύβονται.

Όχι ρομπότ.

Όχι μη ρισκάρεις.

Όχι διώξ’ την

Ο προπονητής δεν είναι κυνηγός τροπαίων.

Είναι αρχιτέκτονας ανθρώπων.

Στις ηλικίες 8–16, ο προπονητής εκπαιδεύει, δεν διαλέγει νικητές, αξιολογεί πρόοδο, όχι αποτελέσματα, δουλεύει στην κατανόηση του παιχνιδιού, χτίζει χαρακτήρα πριν χτίσει σύστημα.

Το ερώτημα δεν είναι κερδίσαμε;

Το σωστό ερώτημα είναι:

Τι παίκτες δημιουργούμε;

Αγώνες, αγώνες, αγώνες… και μηδέν ανάπτυξη

Το overplaying σκοτώνει το ταλέντο.

Δεν προπονούνται ουσιαστικά.

Κουβαλούν πίεση επαγγελματία.

Χωρίς, σωστό load management, χωρίς εξατομίκευση.

Ανάπτυξη δεν είναι η ποσότητα.

Είναι η ποιότητα.

Αν δεν προστατεύσουμε τα παιδιά, το σύστημα είναι αποτυχημένο

Αναπτυξιακό ποδόσφαιρο χωρίς, παιδικά δικαιώματα, ψυχολογική ασφάλεια, καθαρούς κανόνες, διαφάνεια, δεν είναι ανάπτυξη.

Είναι εκμετάλλευση.

Κανένα παιδί δεν είναι project.

Κανένα παιδί δεν είναι επένδυση.

Είναι άνθρωπος σε διαμόρφωση.

Το μέλλον του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου δεν θα έρθει από θαύμα

Θα έρθει μόνο αναλλάξουμε νοοτροπία, εκπαιδεύσουμε προπονητές και γονείς.

Μειώσουμε το ego, βάλουμε το παιδί στο κέντρο, συμφωνήσουμε ότι η ανάπτυξη προηγείται του αποτελέσματος.

Όχι στα λόγια.

Στην πράξη.

Η αλλαγή δεν ξεκινά όταν συμφωνούμε όλοι.

Ξεκινά όταν τολμάμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και θέλουμε να αλλάξουμε αυτό που βλέπουμε και δεν μας αρέσει.

Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο στην Κύπρο μπορεί να αλλάξει.

Αλλά μόνο αν σταματήσουμε να παίζουμε για το σήμερα και αρχίσουμε να χτίζουμε για το αύριο.