Παίζει πολύ…αλλά βελτιώνεται;

Το πρόβλημα στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν είναι ότι τα παιδιά δεν παίζουν.

Το πρόβλημα είναι ότι συχνά παίζουν χωρίς να βελτιώνονται.

Δεν έχει κανένα νόημα να είναι μανιακοί (γονείς κυρίως) με το:

Πόσα λεπτά αγωνίστηκε το παιδί.

Αν έπαιξε σε όλους τους αγώνες.

Αν ήταν βασικός ή αλλαγή.

Για εμάς, αυτά δεν λένε απολύτως τίποτα.

Η μοναδική ερώτηση που έχει αξία είναι:

Σε κάθε αγώνα, το παιδί είναι καλύτερο από τον προηγούμενο;

Από το πρώτο παιχνίδι στο τέταρτο.

Από το όγδοο στο δωδέκατο.

Από εβδομάδα σε εβδομάδα.

Βλέπουμε:

Καλύτερες αποφάσεις;

Περισσότερη πρωτοβουλία;

Νέα τεχνικά στοιχεία;

Καλύτερη κατανόηση του παιχνιδιού;

Αν η απάντηση είναι όχι, τότε όσα λεπτά κι αν έπαιξε, χάσαμε τον στόχο.

Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν είναι συμμετοχή.

Είναι εξέλιξη.

Στις ηλικίες Κ14–Κ17 δεν μετράμε συμμετοχές, μετράμε πρόοδο

Στις ηλικίες Κ14 έως Κ17 το ποδόσφαιρο αλλάζει.

Δεν αρκεί πλέον να παίζω.

Πρέπει να καταλαβαίνω γιατί παίζω και πώς παίζω.

Σε αυτές τις ηλικίες, τα αγωνιστικά λεπτά έχουν αξία μόνο όταν:

Το παιδί εξελίσσει τη σκέψη του,

Βελτιώνει τη σχέση του με τη μπάλα,

Προσαρμόζεται σε διαφορετικές απαιτήσεις αγώνα.

Ένα παιδί μπορεί να παίξει 90 λεπτά και να μην πάρει τίποτα.

Και ένα άλλο να παίξει λιγότερο αλλά να:

Δοκιμάσει νέα πράγματα.

Πάρει ρίσκα.

Διορθώσει λάθη του προηγούμενου αγώνα.

Αυτό είναι ανάπτυξη.

Στις ηλικίες Κ14–Κ17 δεν μας ενδιαφέρει αν παίζει πάντα το ίδιο.

Μας ενδιαφέρει αν,

Κάθε εβδομάδα βγάζει κάτι που την προηγούμενη δεν μπορούσε.

Έτσι δείχνει αν κάποιος πραγματικά προχωρά.