Δορυφορικές Ακαδημίες σε επίπεδο Grassroots | Μπορεί το ποδόσφαιρό μας να δημιουργήσει ένα τέτοιο μοντέλο;

Στην Κύπρο υπάρχουν δεκάδες ιδιωτικές Ακαδημίες ποδοσφαίρου που δουλεύουν καθημερινά με μικρά παιδιά.

Προπονητές που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις δυνατότητες και την εξέλιξη των ποδοσφαιριστών τους.

Την ίδια στιγμή, οι Ακαδημίες των επαγγελματικών ομάδων αναζητούν συνεχώς μικρούς με ικανότητες.

Το ερώτημα απλό.

Μπορούν αυτά τα δύο κομμάτια του κυπριακού ποδοσφαίρου να συνδεθούν πιο οργανωμένα;

Συμβαίνει ήδη.

Υπάρχουν Ακαδημίες επαγγελματικών ομάδων που έχουν ήδη συμφωνίες με ιδιωτικές Ακαδημίες.

Μπορεί να μην ανακοινώνονται, αλλά υπάρχουν.

Μια πιθανή απάντηση είναι οι δορυφορικές Ακαδημίες σε επίπεδο grassroots.

Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό στην πράξη;

Μπορεί να υπάρχει ένα οργανωμένο δίκτυο συνεργαζόμενων Ακαδημιών, μέσα από το οποίο οι επαγγελματικές ομάδες θα έχουν καλύτερη εικόνα για το τι συμβαίνει στο grassroots ποδόσφαιρο και στις ιδιωτικές Ακαδημίες από 6 μέχρι 12 ετών.

Οι ιδιωτικές Ακαδημίες ως δορυφορικές, θα παρέχουν πληροφορίες για νεαρούς υποσχόμενους ποδοσφαιριστές, για πιθανή ένταξη τους στην Ακαδημία της επαγγελματικής ομάδας.

Ο ποδοσφαιριστής παρακολουθείται.

Αξιολογείται.

Και εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον γίνεται η κίνηση από πλευράς ομάδας.

Ο ένας βλέπει καθημερινά το παιδί. Ο άλλος έχει τις υποδομές για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Η ιδιωτική Ακαδημία ανοίγει την πόρτα. ΔΕΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ για το παιδί.

Εδώ χρειάζεται να υπάρχει μια πολύ σημαντική και ξεκάθαρη αρχή.

Η ιδιωτική grassroots Ακαδημία, ακόμη και όταν λειτουργεί ως δορυφορική μιας επαγγελματικής ομάδας, δεν πρέπει να αποκτά κανέναν ρόλο στην τελική επιλογή της οικογένειας για το μέλλον του παιδιού.

Η δουλειά της Ακαδημίας είναι να αναγνωρίσει ένα ταλέντο και να το παρουσιάσει στην Ακαδημία της επαγγελματικής ομάδας.

Να δημιουργήσει την ευκαιρία.

Όχι να αποφασίσει πού θα πάει ο ποδοσφαιριστής.

Όταν ένα παιδί ολοκληρώνει τον κύκλο του στην grassroots Ακαδημία και έρθει η στιγμή να επιλέξει το επόμενο βήμα, η απόφαση ΑΝΗΚΕΙ αποκλειστικά στον γονιό και στην οικογένεια, χωρίς καμία πίεση ή κατεύθυνση από την ιδιωτική Ακαδημία.

Η Ακαδημία δεν θα πρέπει να συμβουλεύει τον γονιό υπέρ μιας συγκεκριμένης επαγγελματικής ομάδας.

Δεν θα πρέπει να πιέζει.

Δεν θα πρέπει να δημιουργεί την αίσθηση ότι επειδή το παιδί εντοπίστηκε μέσω της δορυφορικής συνεργασίας, πρέπει να ακολουθήσει συγκεκριμένη διαδρομή.

Η επιλογή είναι πάντα της οικογένειας και πρέπει να γίνεται ανεπηρέαστα.

Αυτό είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ για να υπάρχει εμπιστοσύνη στο μοντέλο.

Πού σταματά η ευθύνη της δορυφορικής Ακαδημίας;

Η γραμμή πρέπει να είναι ξεκάθαρη.

Η ευθύνη της ιδιωτικής Ακαδημίας, ως δορυφορικής συνεργάτιδας είναι, να εντοπίσει, να αξιολογήσει, να καταγράψει, να ενημερώσει, να παραδώσει το report στην επαγγελματική ομάδα.

Από εκεί και πέρα, η αξιολόγηση και η διαδικασία ανήκουν στην επαγγελματική ομάδα.

Και όταν έρθει η στιγμή για την επόμενη επιλογή του παιδιού, η τελική απόφαση ανήκει στον γονιό και στον ίδιο τον ποδοσφαιριστή, ανάλογα φυσικά με την ηλικία του.

Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγεται μια πιθανή σύγκρουση συμφερόντων.

Η grassroots Ακαδημία δεν γίνεται μεσάζοντας για να οδηγήσει ένα παιδί σε συγκεκριμένο σύλλογο.

Γίνεται ο κρίκος που εντοπίζει ένα ταλέντο και εξασφαλίζει ότι αυτό το ταλέντο θα έχει την ευκαιρία να αξιολογηθεί.

Γιατί έχει νόημα ένα τέτοιο μοντέλο;

Η Κύπρος είναι μικρή, αλλά το ποδοσφαιρικό της οικοσύστημα είναι αρκετά κατακερματισμένο.

Ένα παιδί μπορεί να αγωνίζεται σε μια μικρή Ακαδημία, μακριά από τα φώτα των μεγαλύτερων ομάδων, και παρ’ όλα αυτά να έχει τις δυνατότητες να εξελιχθεί σε πολύ καλό ποδοσφαιριστή.

Το πρόβλημα δεν είναι πάντα η έλλειψη ταλέντου.

Μπορεί να είναι η έλλειψη πρόσβασης.

Οι scouts μιας επαγγελματικής ομάδας (αν υπάρχουν) δεν μπορούν να βρίσκονται παντού, να βλέπουν κάθε προπόνηση και κάθε αγώνα κάθε ηλικιακής κατηγορίας.

Ο προπονητής της grassroots Ακαδημίας όμως είναι εκεί κάθε μέρα.

Γνωρίζει το παιδί.

Βλέπει την εξέλιξή του.

Γνωρίζει τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του.

Ένα οργανωμένο δίκτυο θα μπορούσε να μετατρέψει αυτή τη γνώση σε δίαυλο επικοινωνίας με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Η συνεργασία δεν πρέπει να αφορά μόνο τους ποδοσφαιριστές

Μια πραγματική συνεργασία δεν μπορεί να περιορίζεται στην ανεύρεση παικτών.

Θα μπορούσε να περιλαμβάνει, επισκέψεις προπονητών στις συνεργαζόμενες Ακαδημίες, παρακολούθηση προπονήσεων, σεμινάρια και workshops, ανταλλαγή τεχνογνωσίας, συζητήσεις για την ανάπτυξη των παιδιών, κοινές προπονητικές δράσεις, αξιολόγηση και ανατροφοδότηση προς τους προπονητές.

Με αυτόν τον τρόπο, η επαγγελματική ομάδα δεν παίρνει απλώς πρόσβαση σε περισσότερους ποδοσφαιριστές.

Επενδύει στην ανάπτυξη ολόκληρου του grassroots οικοσυστήματος.

Η σχέση επομένως δεν θα είναι, έχω έναν καλό παίκτη, έλα να τον δεις.

Θα είναι μια σταθερή συνεργασία με κοινή φιλοσοφία για την ανάπτυξη των παιδιών.

Οι κανόνες πρέπει να είναι ξεκάθαροι από την αρχή.

Ένα ακόμη σημαντικό σημείο είναι να μην παρερμηνευτεί ο όρος δορυφορική Ακαδημία.

Η συνεργασία δεν πρέπει να σημαίνει ότι όλοι οι καλοί ποδοσφαιριστές μιας συγκεκριμένης Ακαδημίας θα μεταφέρονται αυτόματα στην Ακαδημία της επαγγελματικής ομάδας.

Η συνεργασία πρέπει να σημαίνει πρόσβαση, όχι προνόμιο.

Ο ποδοσφαιριστής εξακολουθεί να πρέπει να κερδίσει τη θέση του.

Η Ακαδημία της επαγγελματικής ομάδας αξιολογεί.

Ο ποδοσφαιριστής αξιολογείται με τα ίδια κριτήρια που ισχύουν για όλους.

Θα μπορούσε να λειτουργήσει στην Κύπρο;

Γιατί όχι;

Ήδη υπάρχουν αυτές οι συνεργασίες.

Το πως λειτουργούν, αν υπάρχει τεχνογνωσία, μοντέλο, επαγγελματισμό, λέμε πως δεν γνωρίζουμε.

Μάλιστα το μικρό μέγεθος της Κύπρου μπορεί να αποτελέσει πλεονέκτημα.

Μια επαγγελματική ομάδα δεν χρειάζεται να συνεργάζεται με δεκάδες Ακαδημίες.

Θα μπορούσε να ξεκινήσει με λίγες, επιλεγμένες συνεργασίες.

Ακαδημίες που γνωρίζει.

Με στόχευση.

Με ξεκάθαρο πλάνο.

Αν το μοντέλο λειτουργήσει, μπορεί σταδιακά να μεγαλώσει.

Και το σημαντικότερο είναι ότι θα δημιουργηθεί ένας μηχανισμός που σήμερα δεν υπάρχει σε ικανοποιητικό επίπεδο.

Ένα οργανωμένο δίκτυο επικοινωνίας ανάμεσα στο grassroots και το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Στο τέλος όλα επιστρέφουν στο παιδί.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον βασικό λόγο για τον οποίο θα είχε αξία ένα τέτοιο μοντέλο.

Όχι για να αποκτήσει μια Ακαδημία επαγγελματικής ομάδας περισσότερους παίκτες.

Όχι για να αποκτήσει μια Ακαδημία μεγαλύτερο όνομα.

Αλλά για να αυξηθούν οι πιθανότητες να εντοπιστεί και να αξιοποιηθεί ένα παιδί που έχει πραγματικές δυνατότητες.

Να μη χρειάζεται να βρίσκεται ήδη στη μεγαλύτερη Ακαδημία.

Να μη χρειάζεται να έχει γνωριμίες.

Να μπορεί ένας προπονητής μιας μικρής grassroots Ακαδημίας να πει:

Έχω ένα παιδί που αξίζει να το δείτε.

Και να υπάρχει ένας άνθρωπος που πραγματικά θα το δει.

Από εκεί και πέρα, η επαγγελματική ομάδα κάνει τη δική της αξιολόγηση και η οικογένεια παίρνει τη δική της απόφαση.

Αυτό θα μπορούσε να είναι το πραγματικό νόημα των δορυφορικών Ακαδημιών.

Όχι να δημιουργήσουν περισσότερα παραρτήματα επαγγελματικών ομάδων.

Όχι να δεσμεύσουν παιδιά και οικογένειες σε συγκεκριμένες διαδρομές.

Αλλά να δημιουργήσουν περισσότερες ευκαιρίες.

Το ζητούμενο δεν είναι να βρίσκονται όλα τα ταλέντα στη σωστή Ακαδημία.

Αλλά να μην χάνονται επειδή βρίσκονται στη λάθος ή επειδή δεν είχαν την πρόσβαση για κάτι μεγαλύτερο.

Καταληκτικά, αυτό το μοντέλο των δορυφορικών Ακαδημιών, είναι δύσκολο να δουλέψει στην Κύπρο, με επαγγελματικό τρόπο.

Πολύ δύσκολο και εστιάζει σε δύο απλά σημεία.

ΟΡΑΜΑ που δεν υπάρχει και,

Κουλτούρα που δεν ΥΠΑΡΧΕΙ.

Για να βγάλεις ποδοσφαιριστές πρέπει να έχεις αυτό ακριβώς.

“ΟΡΑΜΑ και ποδοσφαιρική κουλτούρα”.