Κύπρος | 79,6% expatriates, μόλις 4,3% club-trained – Οι αριθμοί του CIES που προβληματίζουν

Μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη, να διοργανώνουμε πρωταθλήματα Κ14, Κ15, Κ16 και Κ17, να αναζητούμε ταλέντα και να επαναλαμβάνουμε ότι τα παιδιά είναι το μέλλον του ποδοσφαίρου μας.

Οι αριθμοί όμως έχουν ένα κακό συνήθειο.

Δεν ενδιαφέρονται για τα συνθήματα.

Και αυτοί που παρουσιάζει το CIES Football Observatory μέσα από τον δημογραφικό του χάρτη, για την Α’ Κατηγορία της Κύπρου είναι δύσκολο να αγνοηθούν.

79,6% των αγωνιστικών λεπτών σε expatriate ποδοσφαιριστές.

Μόλις 4,3% σε club-trained.

Μέση ηλικία 28,9 χρόνια.

Stability 12,4 μήνες.

Δεν είναι τέσσερις άσχετοι αριθμοί.

Είναι κομμάτια της ίδιας εικόνας.

79,6% απέναντι στο 4,3%.

Σχεδόν οκτώ στα δέκα αγωνιστικά λεπτά καταγράφονται σε ποδοσφαιριστές που αναπτύχθηκαν ποδοσφαιρικά εκτός της χώρας στην οποία αγωνίζονται.

Η Κύπρος βρίσκεται 35,2 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από τον μέσο όρο του δείγματος του CIES.

Απέναντι σε αυτό υπάρχει το 4,3% των λεπτών σε club-trained ποδοσφαιριστές, δηλαδή παίκτες που αναπτύχθηκαν μέσα στους ίδιους τους συλλόγους.

Μόλις 4,3%.

Και κάπου εδώ η συζήτηση δεν μπορεί να τελειώνει στο γνωστό δεν έχουμε αρκετούς καλούς νεαρούς.

Γιατί αυτό είναι και το πιο βολικό συμπέρασμα.

Πριν κατηγορήσουμε την παραγωγή, μήπως πρέπει να εξετάσουμε αν το σύστημα έχει πραγματικά δημιουργήσει χώρο για το προϊόν της;

12,4 μήνες, σχεδιασμός με ημερομηνία λήξης;

Ίσως ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το Stability.

12,4 μήνες, δηλαδή 7,1 μήνες κάτω από τον μέσο όρο.

Το CIES μετρά εδώ τον μέσο χρόνο που οι ποδοσφαιριστές των ενδεκάδων βρίσκονται στην πρώτη ομάδα του συλλόγου τους.

Περίπου ένας χρόνος.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί είναι δύσκολο να δημιουργηθεί συνέχεια.

Πως χτίζεις ποδοσφαιρική φιλοσοφία όταν το έμψυχο δυναμικό αλλάζει τόσο γρήγορα;

Πως σχεδιάζεις για τρία και τέσσερα χρόνια όταν η πραγματικότητα των ρόστερ δείχνει ορίζοντα περίπου δώδεκα μηνών;

Κυρίως, πώς εντάσσεις έναν 17χρονο ή 18χρονο σε ένα μακροχρόνιο πλάνο, όταν πολλές φορές το ίδιο το πλάνο δεν προλαβαίνει να γίνει μακροχρόνιο;

Και κάπου εκεί βρίσκεται ο νεαρός ποδοσφαιριστής.

Η μέση ηλικία στην Κύπρο είναι 28,9 χρόνια, κατά 1,9 χρόνια πάνω από τον μέσο όρο.

Βάλτε τώρα τους αριθμούς δίπλα – δίπλα.

28,9 χρόνια μέση ηλικία. 79,6% expatriates. 4,3% club-trained. 12,4 μήνες stability.

Και μετά ας αναρωτηθούμε ξανά γιατί η μετάβαση από την Ακαδημία στην πρώτη ομάδα είναι τόσο δύσκολη.

Οι Ακαδημίες δεν μπορούν να κάνουν όλη τη δουλειά.

Μπορούν να εκπαιδεύσουν. Να αναπτύξουν. Να βελτιώσουν. Να προετοιμάσουν.

Δεν μπορούν όμως να δώσουν λεπτά συμμετοχής στην πρώτη ομάδα.

Αυτό είναι δουλειά ενός ολόκληρου ποδοσφαιρικού συστήματος.

Το πρόβλημα αρχίζει μετά την Κ19.

Ίσως έχουμε συνηθίσει να κοιτάζουμε το λάθος σημείο.

Συζητάμε ποιος πήρε το πρωτάθλημα Κ14. Ποιος έχει την καλύτερη Κ15. Ποιος βρίσκεται πρώτος στην Κ17.

Αλλά η μεγάλη εξέταση μιας αναπτυξιακής πολιτικής έρχεται μετά.

Πόσοι από αυτούς τους ποδοσφαιριστές θα παίξουν στην πρώτη ομάδα;

Πόσοι θα πάρουν 500, 1.000 ή 2.000 αγωνιστικά λεπτά;

Πόσοι θα έχουν χρόνο να κάνουν λάθος χωρίς να εξαφανιστούν από το πλάνο;

Γιατί δεν γίνεται να ζητάμε από τις Ακαδημίες να παράγουν και από την πρώτη ομάδα μόνο να αγοράζει.

Δεν γίνεται να μιλάμε για επένδυση στο μέλλον και το μέλλον να σταματά όταν ο ποδοσφαιριστής τελειώσει το αναπτυξιακό πρωτάθλημα.

Και κυρίως, δεν γίνεται κάθε φορά που ένας νεαρός δεν είναι έτοιμος στα 18 του, να καταλήγουμε ότι δεν έχουμε ταλέντα.

Ίσως δεν έχουμε έλλειψη ταλέντου.

Ίσως έχουμε έλλειψη υπομονής, συνέχειας και πάνω απ’ όλα ενός πραγματικού σχεδίου για το τι κάνουμε με το ταλέντο όταν φτάσει στην πόρτα της πρώτης ομάδας.

Τα στοιχεία του CIES δεν δείχνουν ότι οι Ακαδημίες δεν παράγουν.

Αποκαλύπτουν τις αδυναμίες ενός ολόκληρου συστήματος, που δυσκολεύεται να αξιοποιήσει αυτό που παράγουν.