Αναπτυξιακό ποδόσφαιρο | Σκοτώσαμε τη δημιουργικότητα

Αλήθεια, τι ζητάμε από τους νεαρούς ποδοσφαιριστές;

Να σκέφτονται ή να υπακούν;

Γιατί αυτό που βλέπουμε καθημερινά στα γήπεδα δεν είναι προπονητική.

Είναι βομβαρδισμός.

Πληροφορίες. Οδηγίες. Διορθώσεις. Φωνές. Παίξε εκεί. Μην κάνεις αυτό. Γύρνα πίσω. Δώσε δίπλα. Άνοιξε. Κλείσε.

Κάποιοι προπονητές δεν αφήνουν ούτε ένα δευτερόλεπτο τον ποδοσφαιριστή να σκεφτεί μόνος του.

Θέλουν να ελέγχουν κάθε πάσα, κάθε κίνηση, κάθε ανάσα.

Νομίζουν ότι έτσι εκπαιδεύουν.

Στην πραγματικότητα εκπαιδεύουν ποδοσφαιριστές που δεν μπορούν να πάρουν ούτε μία απόφαση χωρίς εξωτερική βοήθεια.

Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν είναι στρατόπεδο.

Δεν ψάχνει στρατιώτες.

Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται παιδιά που εκτελούν μηχανικά κινήσεις.

Χρειάζεται δημιουργούς.

Χρειάζεται αρτίστες.

Χρειάζεται ποδοσφαιριστές που τολμούν να δοκιμάσουν, να αποτύχουν, να ξαναδοκιμάσουν.

Χρειάζεται φαντασία.

Δημιουργικότητα.

Έμπνευση.

Χρειάζεται καλλιτέχνες που κρατούν το πινέλο στα πόδια τους και ζωγραφίζουν στο γήπεδο.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι βιβλίο οδηγιών.

Είναι τέχνη. Είναι έκφραση. Είναι έμπνευση.

Αλλά πάνω απ’ όλα, το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο θέλει ποδοσφαιριστές που διαβάζουν το παιχνίδι.

Όχι εκείνους που περιμένουν να τους το διαβάσει ο προπονητής.

Οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές δεν ξεχωρίζουν επειδή ξέρουν περισσότερα κόλπα.

Ξεχωρίζουν επειδή βλέπουν αυτό που οι άλλοι δεν βλέπουν.

Διαβάζουν τον χώρο πριν δημιουργηθεί.

Αντιλαμβάνονται τον χρόνο πριν κυλήσει.

Παίρνουν αποφάσεις πριν εμφανιστεί το πρόβλημα.

Αυτό δεν διδάσκεται με ασταμάτητες οδηγίες από την πλάγια γραμμή.

Καλλιεργείται με ελευθερία. Με λάθη. Με πρωτοβουλία. Με σκέψη.

Αν ο προπονητής δίνει όλες τις απαντήσεις, τότε ο ποδοσφαιριστής θα σταματήσει να ψάχνει τις ερωτήσεις.

Και όταν σταματήσει να σκέφτεται, σταματά και να εξελίσσεται.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου δεν είναι ότι τα παιδιά δεν έχουν ταλέντο.

Είναι ότι πολλοί προπονητές δεν τους επιτρέπουν να το εκφράσουν.

Έρευνα στην ανάπτυξη νεαρών ποδοσφαιριστών δείχνει ότι η δημιουργικότητα, η λήψη αποφάσεων και η ικανότητα προσαρμογής στο παιχνίδι αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία της εξέλιξης, ενώ τα υπερβολικά ελεγχόμενα περιβάλλοντα περιορίζουν την έκφραση και την ανάπτυξη αυτών των χαρακτηριστικών.