Εθνικές | Να τελειώνουμε με τις δικαιολογίες

Το 2026 δεν γίνεται να συζητάμε ακόμα για κλήσεις στις Εθνικές ομάδες με όρους καφενείου.

Υπάρχουν όλα τα εργαλεία για να γίνεται λεπτομερής και ακριβής ανάλυση κάθε ποδοσφαιριστή που καλείται.

Όχι με βάση το όνομα, το σήμα στη φανέλα ή το συμβόλαιο που υπέγραψε, αλλά με βάση αυτό που δείχνει μέσα στο γήπεδο.

Κάθε ποδοσφαιριστής που περνά από τις Εθνικές πρέπει να αξιολογείται.

Αναλυτικά.

Να καταγράφεται η παρουσία του, η απόδοσή του, η προσωπικότητά του, η ανταπόκρισή του στο επίπεδο των διεθνών αγώνων.

Να καταγράφεται και να αναλύεται κάθε ενέργεια του μέσα στο γήπεδο.

Και αυτή η αξιολόγηση να πηγαίνει στους Τεχνικούς Διευθυντές, στους προπονητές και στους σκάουτερ των ομάδων τους.

Έτσι θα ξέρουν όλοι τι πραγματικά έκανε ο ποδοσφαιριστής όταν βρέθηκε απέναντι στους καλύτερους της ηλικίας του.

Όχι τι έκανε απέναντι σε πιο αδύναμους αντιπάλους ένα Σαββατοκύριακο.

Και κυρίως, θα σταματήσουν οι γνωστές πιέσεις.

Ο δικός μου παίζει με μεγαλύτερους.

Ο δικός μου έχει επαγγελματικό συμβόλαιο.

Ο δικός μου προπονείται με την πρώτη ομάδα.

Και λοιπόν;

Από πότε αυτά αποτελούν κριτήριο για να φορέσει κάποιος το εθνόσημο;

Η Εθνική δεν είναι βραβείο συμμετοχής.

Δεν είναι επιβράβευση επένδυσης μιας ομάδας.

Δεν είναι βιτρίνα για να ανεβάζει αξίες ποδοσφαιριστών.

Είναι ο χώρος όπου πρέπει να βρίσκονται οι καλύτεροι.

Κάποιοι φαίνεται ότι το έχουν ξεχάσει.

Στις Εθνικές δεν πρέπει να παίζουν αυτοί που έχουν τις περισσότερες γνωριμίες, τον δυνατότερο θόρυβο γύρω από το όνομά τους ή την πιο οργανωμένη υποστήριξη από τον κύκλο τους.

Πρέπει να παίζουν αυτοί που όταν μπαίνουν στο γήπεδο αποδεικνύουν ότι αξίζουν να βρίσκονται εκεί.

Όσοι ανταποκρίνονται, να καλούνται ξανά.

Όσοι δεν ανταποκρίνονται, να επιστρέφουν στις ομάδες τους και να δουλεύουν περισσότερο.

Να κοπεί επιτέλους ο ομφάλιος λώρος που συνδέει ορισμένους ποδοσφαιριστές με τις Εθνικές oμάδες από την Κ15 μέχρι και την Ελπίδων.

Μια κλήση στα 14 ή στα 15 δεν μπορεί να αποτελεί εγγύηση παρουσίας για τα επόμενα έξι ή επτά χρόνια.

Κάθε κλήση πρέπει να κερδίζεται ξανά και ξανά μέσα στο γήπεδο.

Αν πραγματικά σεβόμαστε τον θεσμό των Εθνικών ομάδων, τότε η κουβέντα πρέπει να ξεκινά και να τελειώνει στο γήπεδο.

Εκεί όπου ο ένας συναντά τον καλύτερό του.

Τα υπόλοιπα είναι απλώς θόρυβος.

Και δυστυχώς, για χρόνια, ο θόρυβος ακούγεται περισσότερο από το ποδόσφαιρο.