Πείνα και δίψα για να φτάσεις μακριά

Στην κυπριακή πραγματικότητα πολλοί νεαροί λένε ότι έχουν όνειρα. 

Και καλά κάνουν να έχουν όνειρα.

Επιβάλλεται να έχουν όνειρα.

Λένε ότι θέλουν να γίνουν ποδοσφαιριστές. 

Αλλά η αλήθεια φαίνεται αλλού. 

Φαίνεται στην προπόνηση, στη συμπεριφορά, στη νοοτροπία και κυρίως στις θυσίες που δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν.

Οι περισσότεροι δεν πεινούν όσο νομίζουν. 

Αν πεινούσαν πραγματικά, δεν θα έψαχναν συνεχώς δικαιολογίες. 

Δεν θα έπεφταν ψυχολογικά επειδή έμειναν πάγκο. 

Δεν θα σταματούσαν να δουλεύουν μόλις κάποιος άλλος πάρει τη θέση τους. 

Δεν θα νόμιζαν ότι ένα καλό παιχνίδι, λίγα highlights και μερικά μπράβο αρκούν για να φτάσουν ψηλά.

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί αγαπούν περισσότερο την εικόνα του ποδοσφαιριστή παρά τη διαδικασία που χρειάζεται για να γίνουν ποδοσφαιριστές. 

Θέλουν αναγνώριση χωρίς πειθαρχία. 

Θέλουν επιτυχία χωρίς πόνο. 

Θέλουν να ξεχωρίσουν χωρίς να κάνουν όσα οι άλλοι δεν αντέχουν να κάνουν.

Το ταλέντο στην ηλικία των 14, 15 και 16 δεν λέει τίποτα όταν δεν συνοδεύεται από χαρακτήρα και ασταμάτητη δουλειά. 

Στο τέλος, δεν χάνεται αυτός που είχε λιγότερο ταλέντο. 

Χάνεται αυτός που δεν πείνασε αρκετά για να επιβιώσει στον δρόμο προς την καταξίωση.

Το ποδόσφαιρο δεν λυπάται κανέναν. 

Η πραγματικότητα είναι απλή.

Αν δεν διψάς περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους, κάποιος άλλος θα πάρει αυτό εσύ ονειρεύεσαι. 

Πείνα και δίψα για το όνειρό σου.

Όποιο και να είναι αυτό.