Κύπρος | Βιτρίνα χωρίς ουσία

Κάθε χρόνο ακούμε τα ίδια.

Μεγάλη μεταγραφή.

Πρωταγωνιστικοί στόχοι.

Ευρωπαϊκή πορεία.

Και κάθε χρόνο το κυπριακό ποδόσφαιρο βυθίζεται πιο βαθιά μέσα στη δική του απάτη.

Γιατί αυτό είναι πλέον, μια βιτρίνα χωρίς περιεχόμενο.

Ομάδες γεμάτες ξένους ποδοσφαιριστές που αλλάζουν πέντε χώρες μέχρι να έρθουν Κύπρο, παίζουν λίγους μήνες και φεύγουν χωρίς να αφήσουν τίποτα πίσω. 

Καμία ταυτότητα. 

Καμία σύνδεση. 

Καμία προοπτική. 

Απλώς αριθμοί σε συμβόλαια και μεταγραφές για να κινείται η αγορά των μάνατζερ.

Και μέσα σε όλο αυτό, παρουσιάζουμε το πρωτάθλημά μας σαν αναπτυγμένο ποδόσφαιρο.

Ποια ανάπτυξη ακριβώς;

Οι περισσότερες ομάδες δεν έχουν ούτε ιδιόκτητες εγκαταστάσεις της προκοπής. 

Δεν έχουν οικονομική σταθερότητα. 

Δεν έχουν σχέδιο δεκαετίας. 

Δεν έχουν καν σοβαρή παραγωγή ποδοσφαιριστών. 

Ζουν με δανεικά, χρωστούν παντού και κάθε τόσο ψάχνουν σωτήρες.

Το μοντέλο είναι απλό.

Φέρνουμε ξένους, ανοίγουμε υποχρεώσεις, κυνηγούμε Ευρώπη, δημιουργούμε χρέη και όταν φτάσει ο λογαριασμός, φταίνε όλοι οι άλλοι.

Και όμως, συνεχίζουμε να το βαφτίζουμε επιτυχία.

Επιτυχία με ομάδες που κινδυνεύουν κάθε λίγα χρόνια με οικονομική κατάρρευση;

Επιτυχία με σωματεία χωρίς περιουσιακά στοιχεία;

Επιτυχία με γήπεδα που σε πολλές περιπτώσεις δεν ανταποκρίνονται ούτε στις βασικές απαιτήσεις ενός σύγχρονου αθλητισμού;

Το χειρότερο όμως είναι άλλο.

Το κυπριακό ποδόσφαιρο έπαψε να παράγει.

Ο Κύπριος ποδοσφαιριστής αντιμετωπίζεται σαν ξένο σώμα. 

Οι Ακαδημίες υπάρχουν κυρίως για να υπάρχουν.

Οι περισσότεροι νεαροί δεν παίρνουν πραγματικές ευκαιρίες γιατί οι διοικήσεις θέλουν άμεσο αποτέλεσμα και όχι δουλειά.

Έτσι φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για επιτυχίες, ενώ η εθνική ομάδα παραμένει διαλυμένη και οι ομάδες λειτουργούν χωρίς μέλλον.

Και το πιο ειρωνικό;

Όλοι ξέρουν το πρόβλημα. 

Κανείς δεν θέλει να αλλάξει το μοντέλο. 

Γιατί πολλοί βολεύονται από αυτό.

Βολεύονται οι διοικήσεις που πουλούν όνειρο κάθε καλοκαίρι.

Βολεύονται όσοι ζουν γύρω από τη φούσκα.

Μόνο που κάποια στιγμή η φούσκα σκάει.

Και τότε μένουν τα χρέη, οι προσφυγές, οι απαγορεύσεις μεταγραφών και οι εκκλήσεις για στήριξη του σωματείου.

Αυτό είναι σήμερα το κυπριακό ποδόσφαιρο.

Όχι ανάπτυξη. 

Όχι πρόοδος.

Μια ακριβή ψευδαίσθηση που συντηρείται με ξένους παίκτες, δανεικά λεφτά και μηδενικό σχεδιασμό.

Και μια ειρωνία.

Ο πιο χαρισματικός παίχτης της Α’ κατηγορίας, που χαιρόσουν να τον βλέπεις να αγωνίζεται τους τελευταίους μήνες, ήταν Κύπριος.