Potential Player | Τι πρέπει πραγματικά να βλέπει μια Ακαδημία πριν δώσει επαγγελματικό συμβόλαιο

Τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας, έχει γίνει όλο και πιο συχνό το φαινόμενο της πρόωρης υπογραφής επαγγελματικών συμβολαίων σε νεαρούς ποδοσφαιριστές.

Αν και σε πρώτη ματιά αυτό δείχνει πρόοδο και ανάπτυξη, στην πράξη πολλές φορές δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική ποδοσφαιρική αξία ή την προοπτική αυτών των παικτών να φτάσουν στην πρώτη ομάδα.

Σε αρκετές περιπτώσεις, οι αποφάσεις αυτές δεν βασίζονται αποκλειστικά στο ποδοσφαιρικό potential, αλλά επηρεάζονται και από άλλους παράγοντες.

Η εικόνα μιας Ακαδημίας που παράγει επαγγελματίες λειτουργεί ως εργαλείο προβολής, βοηθά στην προσέλκυση νέων παικτών και ενισχύει το brand της ομάδας.

Έτσι, το συμβόλαιο δεν αποτελεί πάντα καθαρά αγωνιστική επιβράβευση, αλλά και μέσο επικοινωνίας ή εντυπωσιασμού.

Το βασικό πρόβλημα όμως βρίσκεται στον τρόπο αξιολόγησης των νεαρών ποδοσφαιριστών.

Συχνά δίνεται προτεραιότητα σε παιδιά που ξεχωρίζουν σωματικά στις μικρές ηλικίες.

Παίκτες πιο δυνατοί, πιο γρήγοροι ή πιο ανεπτυγμένοι βιολογικά έχουν άμεσο πλεονέκτημα σε αυτές τις ηλικίες.

Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχουν μεγαλύτερη ποδοσφαιρική προοπτική.

Πολύ συχνά το πλεονέκτημα αυτό είναι προσωρινό και εξαφανίζεται όταν οι υπόλοιποι παίκτες φτάσουν στο ίδιο σωματικό επίπεδο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, συχνά παραμελούνται παίκτες που δεν εντυπωσιάζουν άμεσα αλλά διαθέτουν κάτι πολύ πιο σημαντικό για το επαγγελματικό ποδόσφαιρ.

Ποδοσφαιρική αντίληψη, σωστές αποφάσεις μέσα στο παιχνίδι και ικανότητα να διαβάζουν καταστάσεις πριν αυτές εξελιχθούν.

Αυτοί είναι οι πραγματικοί potential players, δηλαδή οι παίκτες που μπορεί να μην ξεχωρίζουν σήμερα, αλλά έχουν όλα τα στοιχεία για να εξελιχθούν σε υψηλού επιπέδου ποδοσφαιριστές στο μέλλον.

Υπάρχουν νεαροί που καταλαβαίνουν το παιχνίδι σαν πιο έμπειροι παίκτες και άλλοι που, παρά τη σωματική τους ανάπτυξη, δυσκολεύονται να διαχειριστούν σωστά τις φάσεις ή τα συναισθήματά τους μέσα στον αγώνα.

Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν συγχωρεί την έλλειψη ωριμότητας, όσο ταλέντο και αν υπάρχει.

Εξίσου κρίσιμη είναι και η νοοτροπία του παίκτη.

Ένας πραγματικός potential player δεν είναι μόνο αυτός που έχει φυσικό ταλέντο, αλλά και εκείνος που θέλει να βελτιώνεται συνεχώς, που δουλεύει σωστά, που ακούει, που προσαρμόζεται και που δεν επαναπαύεται.

Πολλές φορές, παίκτες με μέτριο ξεκίνημα φτάνουν πολύ πιο ψηλά από πιο ταλαντούχους συμπαίκτες τους, απλώς επειδή έχουν σωστή νοοτροπία εξέλιξης.

Το λάθος των Ακαδημιών είναι ότι συχνά αξιολογούν το σήμερα αντί για το αύριο.

Επιλέγουν αυτόν που κερδίζει τώρα τις μονομαχίες αντί για αυτόν που μπορεί να καταλάβει καλύτερα το παιχνίδι σε πέντε χρόνια.

Επιβραβεύουν την άμεση εικόνα αντί για τη μακροπρόθεσμη προοπτική.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δίνονται συμβόλαια σε παίκτες που φαίνονται έτοιμοι αλλά τελικά δεν εξελίσσονται, ενώ ταυτόχρονα χάνονται πιο ήσυχοι ποδοσφαιριστές που είχαν μεγαλύτερο ταβάνι.

Ένα επαγγελματικό συμβόλαιο σε νεαρή ηλικία θα έπρεπε να είναι αποτέλεσμα προοπτικής και όχι εργαλείο προβολής.

Θα έπρεπε να σημαίνει ότι ένας παίκτης αξιολογείται ως μελλοντική επένδυση για την πρώτη ομάδα, όχι ότι απλώς ξεχώρισε σε ένα συγκεκριμένο στάδιο ανάπτυξης.

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, η πραγματική αξία ενός νεαρού ποδοσφαιριστή δεν βρίσκεται στο πόσο εντυπωσιακός είναι σήμερα, αλλά στο πόσο μπορεί να κατανοήσει, να εξελιχθεί και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του υψηλού επιπέδου αύριο.

Και αυτό είναι το σημείο όπου πολλές Ακαδημίες ακόμα κάνουν το πιο κρίσιμο λάθος.

Και αυτό φαίνεται εκ του αποτελέσματος.

Τα περισσότερα από αυτά τα συμβόλαια, επειδή δίνονται πρόωρα, για λάθος λόγους και σε λάθος παίκτες, καταλήγουν να μένουν απλώς ως χαρτιά στον τοίχο.

Χωρίς πραγματική εξέλιξη, χωρίς ποδοσφαιρικό αντίκρισμα και χωρίς να επιβεβαιώνουν ποτέ την προοπτική που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν.

Και μετά έρχονται ΟΛΟΙ και λένε;

Γιατί δεν βγάζουμε παίχτες.