Αναπτυξιακό ποδόσφαιρο | Επενδύει σε λάθος παίχτες;

Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο στην Κύπρο αντιμετωπίζει ένα συστημικό πρόβλημα που δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Οι Ακαδημίες δεν επενδύουν σε αυτά που πραγματικά κάνουν έναν παίκτη ολοκληρωμένο.

Στην κατανόηση του παιχνιδιού, στην πρόωρη ωρίμανση, στη νοημοσύνη και την ικανότητα λήψης αποφάσεων.

Αντίθετα, επενδύουν σε παίκτες που υπόσχονται άμεσα αποτελέσματα, ταχύτητα, δύναμη, εκτελεστική ικανότητα, χωρίς να τους εφοδιάζουν με τα απαραίτητα εργαλεία για να εξελιχθούν.

Το αποτέλεσμα;

Σπάνια βλέπουμε τα τελευταία πολλά νέα ταλέντα να ξεχωρίζουν.

Οι ομάδες δεν έχουν την ανάγκη να ενσωματώνουν νέους παίκτες, γιατί το σύστημα δεν τους έχει καλλιεργήσει για να είναι έτοιμοι.

Στα Κ19, αυτό το φαινόμενο γίνεται εμφανές.

Επικρατεί η μετριότητα και η αναπαραγωγή ενός φάσματος παικτών που έχουν συνηθίσει να μιμούνται την πρώτη ομάδα, χωρίς να έχουν τη δική τους ταυτότητα ή ικανότητα να αναλάβουν πρωτοβουλίες στο παιχνίδι.

Δεν είναι τυχαία η έλλειψη πραγματικών ηγετών στο γήπεδο σε αυτές τις ηλικίες.

Η λογική της επένδυση σε άμεσα αποτελέσματα έχει δηλητηριάσει τη διαδικασία ανάπτυξης.

Οι Ακαδημίες επικεντρώνονται στο ποιος μπορεί να σκοράρει ή να κερδίσει παιχνίδια σήμερα, όχι ποιος θα κατανοεί το παιχνίδι αύριο.

Αυτό έχει συνέπειες σε όλα τα επίπεδα:

Στα Κ19, η ομάδα είναι μέτρια, χωρίς παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Στις πρώτες ομάδες, οι προπονητές δεν έχουν επιλογές, γιατί οι παίκτες δεν έχουν αναπτυχθεί σωστά.

Αν θέλουμε αλλαγή, πρέπει να αναθεωρηθεί ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο:

Επένδυση στη νοημοσύνη του παιχνιδιού, παιχνίδι σκέψης, ανάγνωση καταστάσεων, λήψη αποφάσεων.

Καλλιέργεια πρόωρης ωρίμανσης, ψυχική ανθεκτικότητα και υπευθυνότητα.

Ανάπτυξη προσωπικότητας και δημιουργικότητας, παίκτες που μπορούν να σκεφτούν και να δράσουν έξω από προκαθορισμένα σχήματα.

Μόνο έτσι θα δούμε νέα ταλέντα να ξεπηδούν, ομάδες Κ19 να έχουν ηγετικά στοιχεία και η πρώτη ομάδα να μην εξαρτάται από επαναλαμβανόμενα μοτίβα μέτριας ποιότητας.

Η κατάσταση δεν είναι τυχαία.

Είναι αποτέλεσμα επιλογών και στρατηγικής που επιβραβεύει το άμεσο αποτέλεσμα και όχι την πραγματική ανάπτυξη του ποδοσφαιριστή.

Το κρίσιμο ερώτημα για τις Ακαδημίες στην Κύπρο είναι αν θέλουν να συνεχίσουν να κυνηγούν το άμεσο αποτέλεσμα ή να επενδύσουν σε μια συστηματική, νοημοσύνη, προσανατολισμένη ανάπτυξη παικτών, που στο μέλλον θα αποδώσει πολύ περισσότερα.

Όχι μόνο νίκες, αλλά ποιότητα.

Το πιο σημαντικό το αφήσαμε στο τέλος.

Τι παίχτες, βγάζουμε, θέλουμε να βγάλουμε, ή μπορούμε να βγάλουμε;

Πολύ έξυπνους μέσους με καλή ανάγνωση του παιχνιδιού;

Winger/εξτρέμ με ταχύτητα και δημιουργικότητα;

Δυναμικούς επιθετικούς που μπορούν να αλλάζουν ρόλους;

Τεχνική + ποδοσφαιρική νοημοσύνη + ευελιξία θέσης;

Τι;

Προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο (Ισπανία, Ολλανδία, Βέλγιο κά) έχουν καθαρά, αναγνωρίσιμα στυλ ποδοσφαίρου και τύπους παικτών που παράγονται με βάση μακροχρόνια ανάπτυξη και φιλοσοφία.

Η Κύπρος δεν έχει μέχρι σήμερα ένα τέτοιο καθαρά δομημένο προφίλ παικτών σε εθνικό επίπεδο,

Δεν υπάρχει μια κοινή φιλοσοφία στο πως αναπτύσσονται παίκτες ώστε να βγαίνουν με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Αντ’ αυτού, τα χαρακτηριστικά των παικτών επηρεάζονται περισσότερο από εκπαίδευση σε Ακαδημίες, ατομικές προπονήσεις, προσωπικά, παρά από ένα συνολικό εθνικό μοντέλο.

Καταληκτικά:

Αν δεν γνωρίζουμε τι παίχτες μπόρουμε να βγάλουμε,

Πως θα τους βγάλουμε.

Στην τύχη;