Όταν ζητάμε έτοιμους ποδοσφαιριστές, σταματάμε να δημιουργούμε ποδοσφαιριστές

Στο κυπριακό ποδόσφαιρο υπάρχει μια αντίφαση που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.

Όλοι δηλώνουν ότι θέλουν περισσότερους Κύπριους ποδοσφαιριστές στις πρώτες ομάδες.

Όλοι αναγνωρίζουν τη σημασία των Ακαδημιών.

Όλοι επενδύουν, λίγο ή πολύ ή και καθόλου, στην ανάπτυξη.

Και όμως όταν έρθει η στιγμή της επιλογής, η εμπιστοσύνη πηγαίνει σχεδόν πάντα στον έτοιμο παίκτη, στον ξένο.

Αλλά πώς γίνεται ένας ποδοσφαιριστής να γίνει έτοιμος, αν δεν του δοθεί ποτέ η ευκαιρία να περάσει από τη διαδικασία της εξέλιξης;

Η ανάπτυξη δεν ολοκληρώνεται στις Ακαδημίες.

Εκεί τελειώνει μόνο η εκπαίδευση.

Η πραγματική διαμόρφωση ενός ποδοσφαιριστή ξεκινά όταν καλείται να ανταγωνιστεί άνδρες, να διαχειριστεί την πίεση του αποτελέσματος, να μάθει να ξεπερνά τα λάθη του και να αποκτήσει προσωπικότητα μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Αυτές οι εμπειρίες δεν αποκτώνται στις προπονήσεις (πολλές φορές οι νεαροί δεν επιλέγονται ούτε για προπονήσεις)

Αποκτώνται στους αγώνες.

Στην Κύπρο όμως, πολλές φορές ζητάμε από έναν νεαρό να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο πριν του επιτρέψουμε να αγωνιστεί σε αυτό.

Είναι σαν να ζητάς από έναν νέο οδηγό να αποκτήσει εμπειρία χωρίς να του δώσεις ποτέ τα κλειδιά του αυτοκινήτου.

Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο.

Οι ομάδες ανακυκλώνουν συνεχώς ποδοσφαιριστές από τη ξένη αγορά, ενώ οι νεαροί κύπριοι, μένουν στάσιμοι, μέχρι που εγκαταλείπουν ή αναζητούν ευκαιρίες αλλού.

Δεν είναι ζήτημα ταλέντου, ούτε ζήτημα ποιότητας.

Είναι ζήτημα ευκαιριών.

Οι προηγμένες ποδοσφαιρικα χώρες δεν παράγουν περισσότερους ποδοσφαιριστές επειδή γεννιούνται με περισσότερο ταλέντο.

Παράγουν περισσότερους γιατί έχουν την υπομονή να τους εξελίξουν.

Αποδέχονται ότι ένας 19χρονος θα κάνει λάθη.

Ότι ένας 20χρονος δεν θα είναι πάντα σταθερός.

Ότι η απόδοσή του θα έχει διακυμάνσεις.

Γιατί γνωρίζουν ότι αυτή είναι η φυσιολογική διαδικασία της ανάπτυξης.

Στην Κύπρο αντίθετα, πολλές φορές απαιτούμε από έναν νεαρό να είναι τέλειος από την πρώτη στιγμή.

Αν του δώσουμε ευκαιρίες.

Και όταν δεν είναι, χάνει την ευκαιρία του.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη επένδυση που χρειάζεται το κυπριακό ποδόσφαιρο να μην είναι οικονομική.

Να είναι η υπομονή.

Γιατί οι ποδοσφαιριστές δεν γεννιούνται έτοιμοι.

Γίνονται έτοιμοι όταν κάποιος πιστέψει σε αυτούς.