Αναζητώντας τη χαμένη ταυτότητα των αναπτυξιακών Εθνικών

Υπάρχουν θέματα που δεν γίνονται ποτέ ευχάριστα.

Είναι όμως απαραίτητα.

Και όσο κάποιοι ενοχλούνται να τα διαβάζουν, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη να συνεχίζουν να γράφονται.

Ας μιλήσουμε λοιπόν, για τις Εθνικές ομάδες.

Ή καλύτερα, για το μοντέλο πάνω στο οποίο λειτουργούν.

Το πρώτο και βασικό ερώτημα είναι απλό.

Με ποια κριτήρια γίνονται οι κλήσεις;

Υπάρχουν συγκεκριμένες προδιαγραφές, κοινή φιλοσοφία και ξεκάθαρο πλαίσιο αξιολόγησης;

Η απάντηση, δυστυχώς, δεν είναι ξεκάθαρη.

Και όταν δεν υπάρχει ξεκάθαρη κατεύθυνση, γεννιούνται διάφορα ερωτήματα.

Σε πολλές ποδοσφαιρικά προηγμένες χώρες υπάρχουν συγκεκριμένα αγωνιστικά και αναπτυξιακά κριτήρια για την επιλογή ποδοσφαιριστών. 

Εδώ, ακόμη αναζητούμε τη βάση της διαδικασίας.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν φτάνουμε στις μικρές ηλικίες.

Προτεραιότητα στις Εθνικές δεν είναι να αποκτήσουν μοντέλο παιχνιδιού και ξεκάθαρη ποδοσφαιρική ταυτότητα.

Είναι τα αποτελέσματα, που εδώ και χρόνια δεν έρχονται.

Επιλέγονται ποδοσφαιριστές που μπορούν να εξυπηρετήσουν το σήμερα, αντί εκείνων που ίσως αποτελέσουν το αύριο.

Βλέπουμε παιδιά με υψηλή τεχνική κατάρτιση, αντίληψη και ποδοσφαιρική προσωπικότητα να μένουν εκτός επειδή υστερούν προσωρινά σωματικά.

Την ίδια στιγμή, άλλοι επιλέγονται κυρίως για τα φυσικά τους χαρακτηριστικά.

Το παράδοξο είναι πως, ακόμη και με αυτή τη φιλοσοφία, τα αποτελέσματα που τόσο κυνηγάμε σπάνια έρχονται.

Ένα ακόμη ερώτημα επανέρχεται κάθε χρόνο.

Καλούνται οι καλύτεροι;

Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται.

Στις ηλικίες αυτές ο καλύτερος δεν είναι αντικειμενικός όρος. Ένας ποδοσφαιριστής μπορεί μέσα σε έναν χρόνο να εκτοξευθεί, να μείνει στάσιμος ή να χαθεί από τον χάρτη. 

Η ανάπτυξη δεν ακολουθεί την ίδια πορεία για όλους.

Γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεται ξεκάθαρη φιλοσοφία.

Χρειάζονται κοινά κριτήρια.

Χρειάζεται να γνωρίζουμε τι ποδόσφαιρο θέλουμε να παίζουμε ως χώρα, ποιο προφίλ ποδοσφαιριστή αναζητούμε και πώς θέλουμε να εξελίσσονται οι διεθνείς μας από την Κ15 μέχρι την Ανδρών.

Σήμερα αυτή η συνέχεια δύσκολα διακρίνεται.

Κάθε ηλικιακή κατηγορία μοιάζει να λειτουργεί αυτόνομα.

Κάθε προπονητής εφαρμόζει τη δική του λογική.

Κάθε νέα αρχή μοιάζει να ξεκινά από το μηδέν.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στην Εθνική Ανδρών.

Σε μια ομάδα που εδώ και χρόνια δυσκολεύεται να εμπνεύσει, να ενώσει και να δημιουργήσει ταυτότητα.

Δεν είναι τυχαίο.

Οι Εθνικές δεν χτίζονται από την κορυφή.

Χτίζονται από τη βάση.

Αν η βάση δεν έχει κοινή κατεύθυνση, καμία κορυφή δεν μπορεί να σταθεί σταθερά.

Και πριν κάποιος σπεύσει να μιλήσει για τους γονείς που θέλουν πάση θυσία να βλέπουν τα παιδιά τους στις Εθνικές, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι.

Αυτό είναι ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα.

Δεν αφορά τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να λειτουργεί ένας θεσμός.

Ούτε μπορεί να αποτελεί άλλοθι για τις αδυναμίες του.

Στο τέλος της ημέρας, ο μοναδικός πραγματικός καθρέφτης είναι το γήπεδο.

Εκεί αποτυπώνεται η δουλειά.

Εκεί φαίνεται αν υπάρχει σχέδιο.

Και μέχρι να αποκτήσουμε ξεκάθαρη φιλοσοφία, διαφανή κριτήρια και πραγματική αναπτυξιακή συνέχεια, το ερώτημα θα παραμένει το ίδιο.

Τι Εθνικές θέλουμε να έχουμε;