Ευρώπη | Πόσα παιδιά χάνουμε από το ποδόσφαιρο πριν προλάβουν να το αγαπήσουν;

Υπάρχει ένας αριθμός που έτυχε μελέτης.

7.769 παιδιά.

Τόσα παιδιά ηλικίας από 9 έως 15 ετών συμμετείχαν σε μια ευρωπαϊκή έρευνα για την εγκατάλειψη του ποδοσφαίρου. 

Ήταν παιδιά από 5 χώρες, Αγγλία, Γαλλία, Ελλάδα, Νορβηγία και Ισπανία, με μέση ηλικία τα 11, 5 χρόνια. 

Οι ερευνητές κοίταξαν τι συμβαίνει μέσα στο περιβάλλον του ποδοσφαίρου και τι κάνει ένα παιδί να θέλει να συνεχίσει ή να σκέφτεται να σταματήσει.

Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.

Η έρευνα συνδέει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται ο προπονητής με το πώς αισθάνεται το παιδί. 

Όταν ο προπονητής δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου το παιδί αισθάνεται ότι έχει χώρο να εκφραστεί, ότι μπορεί να βελτιωθεί και ότι ανήκει στην ομάδα, αυξάνεται η απόλαυση του ποδοσφαίρου και μειώνεται η πρόθεση να το εγκαταλείψει.

Δεν μιλάμε λοιπόν για θεωρία.

Μιλάμε για 7.769 παιδιά.

Και η έρευνα έγινε σε 5 διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες, με διαφορετικές ποδοσφαιρικές κουλτούρες και διαφορετικά συστήματα ανάπτυξης.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος αριθμός που πρέπει να τον βάλουμε για λίγο στη εξίσωση.

1.762 ποδοσφαιριστές.

Μια άλλη μελέτη, αυτή τη φορά στην Ολλανδία, παρακολούθησε για 4 χρόνια 1.762 νεαρούς ποδοσφαιριστές. 

Στο τέλος της περιόδου, το πραγματικό ποσοστό εγκατάλειψης του οργανωμένου ποδοσφαίρου έφτασε το 55,9%.

Περισσότεροι από τους μισούς.

Και ποιος ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που συνδέθηκαν με την εγκατάλειψη;

Η απόλαυση του παιχνιδιού.

Όσο λιγότερο απολάμβαναν το ποδόσφαιρο, τόσο μεγαλύτερη ήταν η πιθανότητα να φύγουν.

Αυτό είναι κάτι που στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο πρέπει να το πάρουμε πολύ σοβαρά.

Γιατί εμείς οι μεγάλοι έχουμε την τάση να κάνουμε το ακριβώς αντίθετο.

Το παιδί ξεκινά να παίζει επειδή θέλει να παίξει.

Και σιγά-σιγά του μαθαίνουμε ότι πρέπει να κερδίζει.

Πρέπει να είναι βασικός.

Πρέπει να είναι καλύτερος από τον συμπαίκτη του.

Πρέπει να πάρει περισσότερα λεπτά.

Πρέπει να αποδείξει ότι αξίζει.

Ο γονιός αρχίζει να βλέπει τον αγώνα σαν εξέταση.

Ο προπονητής αρχίζει να βλέπει το παιδί σαν αποτέλεσμα.

Και το παιδί βρίσκεται στη μέση.

Κάποια στιγμή δεν παίζει πλέον επειδή χαίρεται.

Παίζει για να μην απογοητεύσει τον γονιό.

Παίζει για να μην του φωνάξει ο προπονητής.

Παίζει για να μην χάσει τη θέση του.

Παίζει για να αποδείξει ότι είναι καλύτερος από τον άλλο.

Και κάπου εκεί χάνεται το σημαντικότερο πράγμα.

Η χαρά.

Η ευρωπαϊκή έρευνα των 7.769 παιδιών είναι ιδιαίτερα σημαντική ακριβώς επειδή δείχνει ότι η σχέση παιδιού και προπονητή δεν είναι μια λεπτομέρεια. 

Το προπονητικό περιβάλλον επηρεάζει την ψυχολογία του παιδιού, την απόλαυση και τελικά την πρόθεσή του να συνεχίσει.

Άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα παιδιά έχουμε στις Ακαδημίες σήμερα.

Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσα από αυτά θα μείνουν.

Και ακόμη περισσότερο, γιατί θα μείνουν;

Επειδή αγαπούν το ποδόσφαιρο ή επειδή φοβούνται να φύγουν;

Γιατί περιμένουν με ανυπομονησία την επόμενη προπόνηση ή επειδή αισθάνονται ότι πρέπει να πάνε;

Γιατί θέλουν να γίνουν καλύτεροι ή επειδή κάποιος τους έχει πείσει ότι αν δεν γίνουν καλοί, δεν αξίζουν;

Δεν είναι κάθε παιδί που μπαίνει σε μια Ακαδημία μελλοντικός επαγγελματίας. 

Αυτό είναι αυτονόητο.

Κάθε παιδί όμως μπορεί να φύγει από μια Ακαδημία έχοντας αγαπήσει περισσότερο το ποδόσφαιρο.

Και αυτό θα έπρεπε να είναι μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου.

Γιατί όταν ένα παιδί σταματά στα 11, στα 12 ή στα 13 του, δεν πρέπει αυτόματα να λέμε ότι δεν είχε ταλέντο ή ικανότητες.

Ίσως δεν είχε το περιβάλλον που χρειαζόταν.

Ίσως είχε περισσότερη πίεση από όση μπορούσε να διαχειριστεί.

Ίσως άκουσε περισσότερες φωνές από όσα άκουσε μπράβο.

Ίσως έπαιξε λιγότερο από όσο χρειαζόταν.

Ίσως φοβήθηκε τόσο πολύ να κάνει λάθος, που στο τέλος σταμάτησε να θέλει να παίζει.

Και τότε η ευθύνη δεν είναι μόνο του παιδιού.

Είναι και δική μας.

7.769 παιδιά μας έδειξαν ότι ο προπονητής έχει ρόλο.

1.762 ποδοσφαιριστές μάς έδειξαν, μέσα από 4 χρόνια παρακολούθησης, πόσο σημαντική είναι η απόλαυση του παιχνιδιού.

Και το 55,9% της εγκατάλειψης στην ολλανδική μελέτη είναι ένας αριθμός που δεν πέρασε απαρατήρητος.

Δεν χρειάζεται να ψάξουμε ποιος φταίει.

Χρειάζεται να αναρωτηθούμε τι μπορούμε να αλλάξουμε.

Λιγότερη πίεση.

Περισσότερη χαρά.

Λιγότερη εμμονή με το αποτέλεσμα.

Περισσότερη έμφαση στη βελτίωση.

Λιγότερο πρέπει.

Περισσότερο παίξε.

Στο τέλος της ημέρας, ένα παιδί στη διαδρομή του δεν θα θυμάται τα αποτελέσματα.

Θα θυμάται αν αγάπησε το παιχνίδι.

Και αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για ανάπτυξη, ίσως αυτό να είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να προστατεύσουμε.

Να μην κάνουμε τα παιδιά να σταματήσουν να αγαπούν το ποδόσφαιρο πριν προλάβουν να μάθουν να το παίζουν

Υποσημείωση – ΗΠΑ | Οι αριθμοί που συχνά αναφέρονται στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικοί.

Περίπου 40 εκατομμύρια παιδιά συμμετέχουν κάθε χρόνο σε οργανωμένα αθλήματα, ενώ περίπου 28 εκατομμύρια, δηλαδή το 70%, σταματούν μέχρι την ηλικία των 13 ετών. 

Τα στοιχεία αφορούν το οργανωμένο youth sports γενικότερα και όχι αποκλειστικά το ποδόσφαιρο. 

Στις σχετικές αναφορές, μεταξύ των παραγόντων που συνδέονται με την αποχώρηση αναφέρονται η πίεση και η συμπεριφορά γονέων και προπονητών.