Κ14 – Κ17 | 8 στον πάγκο, 6 αλλαγές

Είναι ένα θέμα που πάντα τέτοιο καιρό το επαναφέρουμε και αξίζει να συζητηθεί σοβαρά.

Πρέπει πραγματικά να υπάρχει όριο στον αριθμό των αλλαγών στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα Κ14 με Κ17;

Μιλάμε για αναπτυξιακό ποδόσφαιρο.

Μιλάμε για παιδιά που βρίσκονται στη διαδικασία να μάθουν, να αγωνιστούν, να αποκτήσουν εμπειρίες και να εξελιχθούν μέσα από το παιχνίδι.

Άρα, οι κανονισμοί που αφορούν τη συμμετοχή τους θα έπρεπε πρώτα και πάνω απ’ όλα να υπηρετούν την ανάπτυξη του ποδοσφαιριστή.

Στις ηλικίες Κ14 έως Κ17, ο προπονητής έχει συγκεκριμένο αριθμό αλλαγών (έξι στο σύνολο) που μπορεί να πραγματοποιήσει.

Και εδώ γεννιέται ένα απλό ερώτημα.

Γιατί να υπάρχει αυτός ο περιορισμός;

Αν μια ομάδα έχει οκτώ ποδοσφαιριστές στον πάγκο και ο προπονητής θεωρεί ότι και οι οκτώ πρέπει να αγωνιστούν, γιατί να μην έχει το δικαίωμα να τους χρησιμοποιήσει όλους;

Ποια αναπτυξιακή λογική υπηρετεί το να υπάρχουν διαθέσιμα παιδιά στον πάγκο, αλλά ο κανονισμός να απαγορεύει στον προπονητή να τα χρησιμοποιήσει επειδή έχει συμπληρώσει τον επιτρεπόμενο αριθμό αλλαγών;

Εδώ υπάρχει και ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που συχνά δεν γνωρίζουμε.

Το ίδιο το IFAB, το International Football Association Board, δηλαδή το σώμα που είναι υπεύθυνο για τους κανόνες του παιχνιδιού παγκοσμίως (laws of the game), δίνει ειδική ευελιξία στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο (youth football).

Στην επίσημη σελίδα του IFAB, στην ενότητα General Modifications, αναφέρεται ξεκάθαρα ότι ο αριθμός των αλλαγών στις επίσημες διοργανώσεις μπορεί να φτάνει μέχρι τις πέντε, «except in youth football, where the maximum will be determined by the national association, confederation or FIFA».

Με απλά λόγια, στις αναπτυξιακές ηλικίες ο μέγιστος αριθμός αλλαγών καθορίζεται από την εθνική ομοσπονδία, τη συνομοσπονδία ή τη FIFA.

Άρα, το ίδιο το IFAB αναγνωρίζει ότι το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο μπορεί να χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση.

Μάλιστα, το IFAB αναφέρει γενικότερα ότι οι εθνικές ομοσπονδίες έχουν τη δυνατότητα να τροποποιούν συγκεκριμένα οργανωτικά στοιχεία των κανονισμών, όταν αυτό μπορεί να ωφελήσει το ποδόσφαιρο στη χώρα τους.

Και αυτό είναι το σημείο που πρέπει να μας απασχολήσει στην Κύπρο.

Αν πραγματικά μιλάμε για ανάπτυξη, γιατί να μην δώσουμε στον προπονητή μεγαλύτερη ελευθερία;

Έχει οκτώ παίκτες στον πάγκο και θέλει να χρησιμοποιήσει και τους οκτώ;

Να τους χρησιμοποιήσει.

Θέλει να χρησιμοποιήσει έξι; Να χρησιμοποιήσει έξι.

Θέλει να χρησιμοποιήσει τρεις; Να χρησιμοποιήσει τρεις.

Δεν θεωρεί ότι πρέπει να κάνει αλλαγή; Να μην κάνει.

Δεν μιλάμε για υποχρεωτικό χρόνο συμμετοχής.

Δεν λέμε ότι κάθε παιδί πρέπει να παίζει επειδή βρίσκεται στην αποστολή.

Η αγωνιστική ευθύνη παραμένει στον προπονητή.

Μιλάμε για κάτι διαφορετικό.

Να μην υπάρχει ένας τεχνητός αριθμητικός περιορισμός που εμποδίζει τον προπονητή να χρησιμοποιήσει διαθέσιμους ποδοσφαιριστές, όταν ο ίδιος θεωρεί ότι αυτό είναι σωστό για την ομάδα και την ανάπτυξή τους.

Δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις Κ14, Κ15, Κ16 και Κ17 σαν ένα μικρό ανδρικό πρωτάθλημα.

Είναι ηλικίες ανάπτυξης.

Ο στόχος δεν μπορεί να είναι μόνο το αποτέλεσμα του Σαββατοκύριακου.

Είναι η εκπαίδευση, η συμμετοχή, η εμπειρία, η προσαρμογή σε διαφορετικές συνθήκες και τελικά, η δημιουργία καλύτερων ποδοσφαιριστών.

Αν μια ομάδα έχει 18 ή 20 παιδιά στην αποστολή και ο προπονητής έχει τη δυνατότητα να δώσει αγωνιστικά λεπτά σε περισσότερους από τους διαθέσιμους αναπληρωματικούς, γιατί να του το απαγορεύουμε;

Αν μια ομάδα έχει οκτώ στον πάγκο και ο προπονητής θέλει να χρησιμοποιήσει και τους οκτώ, ποιο ακριβώς κομμάτι της ανάπτυξης χάνεται;

Ίσως λοιπόν η συζήτηση στην Κύπρο πρέπει να γίνει διαφορετικά, όχι με πόσες αλλαγές επιτρέπουμε, αλλά πως μπορούμε να δώσουμε περισσότερες ευκαιρίες στους νεαρούς ποδοσφαιριστές χωρίς να υποχρεώνουμε κανέναν προπονητή να τις χρησιμοποιήσει;

Η λύση θα μπορούσε να είναι απλή.

O προπονητής να έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει όσους από τους διαθέσιμους αναπληρωματικούς επιθυμεί, χωρίς συγκεκριμένο ανώτατο όριο αλλαγών.

Η επιλογή να παραμένει στον προπονητή.

Στο τέλος της ημέρας, αν λέμε ότι το ποδόσφαιρο στις ηλικίες Κ14 – Κ17 είναι αναπτυξιακό, τότε και οι κανονισμοί του πρέπει να είναι σχεδιασμένοι με γνώμονα την ανάπτυξη.

Δεν είναι το παιδί που πρέπει να προσαρμοστεί στον κανονισμό.

Είναι ο κανονισμός που πρέπει να υπηρετεί την ανάπτυξη του παιδιού.