Μαραντόνα | Ο τελευταίος που δεν έγινε μαριονέτα

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα δεν ήταν απλά ένας ποδοσφαιριστής. 

Ήταν μια δύναμη που δεν μπορούσε κανείς να ελέγξει.

Σε έναν κόσμο όπου πολλοί μεγάλοι ποδοσφαιριστές έγιναν προϊόντα, όπου οι δηλώσεις περνούν από φίλτρα, όπου η σιωπή θεωρείται επαγγελματισμός, ο Μαραντόνα ήταν διαφορετικός.

Δεν ήταν υπάλληλος του συστήματος.

Ήταν απέναντί του.

Δεν φοβήθηκε τη FIFA, δεν φοβήθηκε τους ισχυρούς, δεν φοβήθηκε να πει αυτά που πολλοί σκέφτονταν αλλά δεν τολμούσαν να ξεστομίσουν.

Και αυτή ήταν η μεγαλύτερη διαφορά του.

Οι περισσότεροι σήμερα είναι ποδοσφαιριστές τεράστιου ταλέντου, αλλά χωρίς φωνή. 

Προστατεύουν εικόνα, συμβόλαια και συμφέροντα. Γίνονται μέρος ενός συστήματος που πολλές φορές τους χρησιμοποιεί.

Ο Μαραντόνα δεν χωρούσε εκεί.

Ήταν άβολος. Ήταν αληθινός. Ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσε να χάσει πολλά, αλλά δεν έχανε ποτέ το δικαίωμα να μιλά.

Γι’ αυτό ο Ντιέγκο ήταν κάτι περισσότερο από ένας πρωταθλητής.

Ήταν προσωπικότητα.

Και αυτός ήταν και είναι ο φόβος των ισχυρών. 

Φοβούνται και πολεμούν τις προσωπικότητες, λατρεύουν τις μαριονέτες.

Και σήμερα αυτό είναι που λείπει περισσότερο από το σύγχρονο ποδόσφαιρο, άνθρωποι με θάρρος.

Η ιστορία με την ακύρωση της τιμωρίας του Αμερικανού ποδοσφαιριστή στον Παγκόσμιο Κύπελλο είναι για πολλούς ακόμη ένα σημάδι ότι το ποδόσφαιρο απομακρύνεται από αυτό που αγαπήσαμε. 

Η FIFA υποστήριξε ότι είχε το δικαίωμα να αναστείλει την ποινή μέσω του κανονισμού της, όμως η απόφαση άνοιξε ξανά τη συζήτηση για ίσους κανόνες για όλους. 

Σήμερα καταλαβαίνεις τη διαφορά.

Ο Ντιέγκο δεν ήταν απλά ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών (κατά την άποψη μας μακράν ο καλύτερος).

Η κληρονομιά του Ντιέγκο, δεν αφορά μόνο τις εξωπραγματικές ποδοσφαιρικές του ικανότητες, αλλά τον ίδιο τον μύθο. 

Και άλλος μύθος σαν αυτόν δεν θα ξαναγεννηθεί ποτέ.

Ήταν μια οντότητα που το ποδόσφαιρο δεν θα μπορέσει ποτέ να αντιγράψει.

Σημ: Respect σε όσους δεν φοβούνται και συνεχίζουν να τα βάζουν με τους «ισχυρούς».