Μικρές Εθνικές | Συνήθεια στις ήττες

Οκτώ παιχνίδια.

Οκτώ ήττες.

24 γκολ παθητικό.

2 υπέρ.

Αυτό δεν είναι κακό σερί.

Είναι καθρέφτης.

Οι μικρές εθνικές Κ17, Κ19, Κ21 δεν έχασαν απλά, δεν εμφανίστηκαν.

Μπορεί να πει κανείς ότι μπαίνουν στο γήπεδο χωρίς την παραμικρή απαίτηση και διάθεση να κοιτάξουν τους αντιπάλους στα ίσα.

Και ας χάσουν, εμείς θα τους χειροκροτήσουμε για την προσπάθεια.

Και το αποκορύφωμα;

Φτάσαμε να παίζουμε με τέσσερις στόπερ για να κρατήσουμε θερμοπύλες.

Τέσσερις.

Το πρόβλημα δεν είναι πόσους βάζεις πίσω.

Είναι τι δεν βάζεις μπροστά, χαρακτήρα, θράσος, απαίτηση.

Δύο γκολ σε οκτώ παιχνίδια.

Δεν είναι απλώς φτωχό νούμερο.

Είναι δήλωση.

Δήλωση ότι δεν απειλείς, δεν πιστεύεις, δεν δοκιμάζεις καν.

Ότι παίζεις για να χάσεις τιμητικά, όχι για να αλλάξεις κάτι.

Και τα 24 που δέχεσαι;

Γιατί όταν κατεβαίνεις για να αμυνθείς μαζικά και τρως 24 γκολ σε 8 παιχνίδια, τότε δεν μιλάμε για τακτική.

Μιλάμε για κατάρρευση με οργάνωση.

Οι μικρές εθνικές Κ17, Κ19, Κ21, δεν είναι τόσο αδύναμες, όσον τις παρουσιάζουν κάποιοι.

Είναι φοβισμένες.

Και το χειρότερο;

Έχουν μάθει να είναι έτσι.

Δεν παίζουν για να κερδίσουν.

Δεν παίζουν καν για να κοντράρουν.

Παίζουν για να τελειώσει το παιχνίδι με όσο το δυνατόν λιγότερη ζημιά.

Μόνο που η ζημιά έρχεται έτσι και αλλιώς.

Και κάπου εδώ σταματάνε οι δικαιολογίες.

Δεν γίνεται να φταίει πάντα το μέγεθος της χώρας μας.

Δεν γίνεται να είναι κάθε φορά καλύτεροι οι άλλοι.

Όταν επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο, τότε δεν έχεις απλώς πρόβλημα, έχεις αποδεχτεί το πρόβλημα.

Τέσσερις στόπερ για να κρατήσεις θερμοπύλες και πάλι να βουλιάζεις.

Αυτό δεν είναι άμυνα.

Είναι φόβος σε διάταξη.

Το πιο επικίνδυνο όμως δεν είναι τα αποτελέσματα.

Είναι η αποδοχή τους.

Μια εκπαίδευση που δεν παράγει ποδοσφαιριστές για να διεκδικούν.

Παράγει παίκτες που μαθαίνουν να αντέχουν την ήττα.

Να τη διαχειρίζονται.

Να τη συνηθίζουν.

Και τελικά, να τη θεωρούν φυσιολογική.

Οκτώ παιχνίδια.

Οκτώ ήττες.

Όχι, δεν είναι απλώς αποτυχία.

Είναι ταυτότητα και είναι εθνική.