Κυπριακές Ακαδημίες | Παράγουν ποδοσφαιριστές…για κανέναν;

Στην Κύπρο υπάρχουν εκατοντάδες Ακαδημίες ποδοσφαίρου που παράγουν παίκτες.

Ντόπιους. Γηγενείς.

Στα 18 -19 τους χρόνια, αυτοί οι παίκτες δεν βρίσκουν χώρο να παίξουν.

Είναι σαν να έχεις 400 εργοστάσια παραγωγής μπριζόλας και όλος ο πληθυσμός να είναι βίγκαν.

Να το φας δεν μπορείς.

Να το εξάγεις επίσης δεν μπορείς.

Τι να το κάνεις;

Το προϊόν υπάρχει.

Αξία δεν έχει.

Οι ομάδες γεμίζουν ξένους.

Οι ντόπιοι μένουν εκτός γηπέδου.

Και οι θεσμοί παρακολουθούν αμέτοχοι.

Το πρόβλημα;

Δεν υπάρχει κανένα υποχρεωτικό πλαίσιο που να δίνει χρόνο συμμετοχής στους ντόπιους παίκτες.

Οι Ακαδημίες συνεχίζουν (ή το προσπαθούν) να παράγουν παίκτες που δεν έχουν αγορά.

Οι ομάδες προτιμούν έτοιμους ξένους, πλήττοντας την αξία του Κυπρίου ποδοσφαιριστή.

Οι θεσμοί, ενώ γνωρίζουν το πρόβλημα, δεν παίρνουν μέτρα.

Το αποτέλεσμα;

Eκατοντάδες παίκτες βλέπουν τα όνειρά τους να σταματούν πριν ξεκινήσουν.

Η παραγωγή ταλέντου χωρίς αγώνες σκοτώνει το ποδόσφαιρο της χώρας μας.

Είναι ταλαντούχος λένε;

Βάλτον να τον δούμε τους απαντάμε.

Κάθε χρόνο βγαίνουν παίκτες και κάθε χρόνο οι θεσμοί αφήνουν τις ομάδες να τους πετάνε στο περιθώριο.

Δεν φταίνε οι προπονητές, δεν φταίει το ταλέντο.

Φταίνε οι θεσμοί που δεν δημιουργούν πλαίσιο και ευκαιρίες.

Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για χρυσή τομή, για μοντέλο, το πως ο κύπριος ποδοσφαιριστής θα πάρει ξανά αξία.

Ούτε για υποχρεωτική συμμετοχή σε πρωτάθλημα και κύπελλο.

Είτε για υποχρεωτική χρήση ενός νεαρού κάτων των 21 στην 11αδα.

Ούτε για rotation και χρόνο συμμετοχή για ντόπιους νεαρούς παίχτες.

Μετρήσιμοι κανόνες, πρόστιμα και κίνητρα για συμμόρφωση, ποιος ασχολείται.

Κανείς.

Την πρώτη κατηγορία την κλειδώσαμε.

Ο νεαρός κύπριος ποδοσφαιριστής, δεν έχει θέση.

Ας κοιτάξουμε τότε τη Β’ Κατηγορία.

Όλοι οι παίκτες πρέπει να είναι γηγενείς ή από υποδομές.

Οι ομάδες θα έχουν φυσική αγορά για τους παίκτες των Ακαδημιών.

Χρήση ως γέφυρα για μετάβαση στην Α’ κατηγορία.

Σύνδεση με Ακαδημίες.

Οι παίκτες που ξεχωρίζουν στη Β’ κατηγορία θα έχουν ρεαλιστικό δρόμο για πρώτη κατηγορία, χωρίς να χρειάζεται να “παρακαλούν” για συμμετοχή.

Καταληκτικά:

Η Κύπρος έχει τις Aκαδημίες.

Έχει τους παίκτες.

Της λείπει ο θεσμικός μηχανισμός που θα τους δώσει αξία.

Όσο οι θεσμοί μένουν αδρανείς, η παραγωγή συνεχίζεται, αλλά οι γενιές παιχτών, χάνονται.