Πρόωρες αλλαγές στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα

Μια πρακτική χωρίς λογική και χωρίς παιδαγωγικό υπόβαθρο

Αλλαγές χωρίς λόγο στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα παρατηρούνται συχνά.

Είχαμε κάνει αναφορές και παλαιότερα, κακίσαμε πρακτικές προπονητών για αλλαγές ποδοσφαιριστών στο 18’ ή ακόμη και στο 20’ του αγώνα.

Ο λόγος δεν ήταν ο τραυματισμός, αλλά η χρέωση ότι η ομάδα έμεινε πίσω στο σκορ.

Ως επίσης, αναφορές δεκάδες φορές κάναμε και για τις αλλαγές στο τελευταίο πεντάλεπτο.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΛΟΓΙΚΗ.

Δώσαμε και μοντέλο για τις αλλαγές, αλλά σήμερα μιλάμε μόνο για τις πρόωρες αλλαγές.

Οι πρόωρες αλλαγές στέλνουν στους νεαρούς ποδοσφαιριστές το μήνυμα ότι η αξία τους αξιολογείται κυρίως με βάση το αποτέλεσμα και τα λάθη τους.

Ο παίκτης μπορεί να αισθανθεί ότι επιβραβεύεται μόνο ο άριστος, ενώ η ήττα παρουσιάζεται ως προσωπική του αποτυχία.

Αυτό συχνά οδηγεί σε ενοχές, ανασφάλεια και φόβο απέναντι στους αγώνες που θα ακολουθήσουν.

Σε αναπτυξιακά πρωταθλήματα, όπου ο πρωταρχικός στόχος οφείλει να είναι η εξέλιξη, η μάθηση και η αυτοπεποίθηση των παιδιών, τέτοιες πρακτικές δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται πως λύνουν.

Αντί να ενθαρρύνουν τη σταδιακή βελτίωση και την ομαλή ενσωμάτωση των παιδιών στη διαδικασία του παιχνιδιού, καλλιεργούν την ιδέα ότι κάθε λάθος είναι καταστροφικό και ότι ο χρόνος συμμετοχής εξαρτάται από το τέλειο αποτέλεσμα.

Η χρήση πολύ πρόωρων αλλαγών στις ομάδες υποδομής θεωρείται παιδαγωγικά και ψυχολογικά προβληματική.

Η υπερβολική προσήλωση στις άμεσες διορθωτικές παρεμβάσεις (αλλαγή άμεσα) υπονομεύει τη θετική ανάπτυξη των παιδιών, τα οποία χρειάζονται σταθερότητα και κυρίως υποστήριξη.

Στο σύγχρονο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο, η λογική είναι ξεκάθαρη.

Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο, όχι πίεση.

Σταθερότητα, όχι τιμωρίες.

Ευκαιρίες, όχι πρόωρες κρίσεις.