Κ19 ή Κ22; Ποιον ακριβώς αναπτύσσουμε;

Αν κάποιος από το εξωτερικό διαβάσει την προκήρυξη του Πρωταθλήματος Νέων Κ19, πιθανότατα θα νομίζει ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος.

Δυστυχώς, δεν είναι.

Είναι η πραγματικότητα.

Το πρωτάθλημα ονομάζεται Κ19, αλλά η ίδια η προκήρυξη επιτρέπει στην Α’ Κατηγορία τη συμμετοχή μέχρι τεσσάρων ποδοσφαιριστών γεννημένων από το 2005 έως το 2007, ενώ επιτρέπει και έναν ξένο (non-European) άνω των 18 ετών.

Με απλά ελληνικά.

Πέντε από τους έντεκα ποδοσφαιριστές μιας ενδεκάδας μπορούν να μην ανήκουν στην ηλικιακή γενιά της Κ19.

Δηλαδή 45,5% της ενδεκάδας.

Επαναλαμβάνουμε, το 45,5% της ενδεκάδας.

Και κάποιοι εξακολουθούν να επιμένουν ότι αυτό λέγεται, αναπτυξιακό πρωτάθλημα.

Η φετινή Κ19 αφορά τη γενιά του 2008 που πρακτικά θα πρέπει να είναι και η τελευταία τους.

Του χρόνου θα αφορά τη γενιά του 2009, μετά του 2010 και πάει λέγοντας.

Αυτά είναι τα παιδιά που πρέπει να παίζουν.

Αυτά είναι τα παιδιά που πρέπει να κάνουν λάθη.

Αυτά είναι τα παιδιά που πρέπει να εξελιχθούν.

Γιατί όταν βάζεις έναν ποδοσφαιριστή γεννημένο το 2005 στην ενδεκάδα, δεν κερδίζεις μία θέση.

Κλέβεις μία θέση από έναν 17χρονο ή έναν 18χρονο.

Και ύστερα όλοι απορούν γιατί οι κυπριακές ομάδες δεν παράγουν ποδοσφαιριστές.

Σοβαρά τώρα;

Πώς να παράγεις ποδοσφαιριστές όταν τους αφαιρείς το μοναδικό πράγμα που χρειάζονται;

Χρόνο συμμετοχής.

Και υπάρχει ένα ακόμη ερώτημα που κανείς δεν τολμά να απαντήσει δημόσια.

Αν είσαι, 19, 20, 21 ή 22 ετών και ακόμη αγωνίζεσαι στην Κ19, τότε ποιο ακριβώς είναι το αναπτυξιακό σου στάδιο;

Σε αυτές τις ηλικίες δεν πρέπει να διεκδικείς θέση στην πρώτη ομάδα;

Δεν πρέπει να παίζεις ή να δοκιμαστείς σε ανδρικό ποδόσφαιρο;

Δεν πρέπει να έχεις ήδη αποδείξει αν μπορείς ή όχι;

Αν η απάντηση είναι όχι, τότε ποιον εξυπηρετεί η παραμονή σου στην Κ19;

Σίγουρα όχι τον 17χρονο που περιμένει τη σειρά του.

Και το ερώτημα είναι απλό.

Το Potential σε έναν νεαρό ποδοσφαιριστή, παίζει ή όχι τελικά ρόλο (τον μεγαλύτερο).

Που πάει λοιπόν το Potential;

Εμείς προτείναμε λύσεις. Όχι δικαιολογίες.

Ως portal δεν μείναμε και δεν μας ενδιαφέρει καμία κριτική.

Καταθέσαμε συγκεκριμένες εισηγήσεις.

Να δημιουργηθεί Πρωτάθλημα Κ18.

Ένα πραγματικό αναπτυξιακό πρωτάθλημα, εκεί όπου χτίζονται οι αυριανοί ποδοσφαιριστές της πρώτης ομάδας.

Και το σημερινό Κ19;

Να μετατραπεί σε Πρωτάθλημα Β’ Ομάδων Κ23.

Εκεί ανήκουν οι ποδοσφαιριστές 19 έως 23 ετών.

Εκεί μπορούν να συνεχίσουν την εξέλιξή τους, χωρίς να στερούν ευκαιρίες από τις μικρότερες ηλικίες.

Γιατί άλλο ανάπτυξη και άλλο παράσταση τσίρκου.

Και πριν ακουστούν οι γνωστές δικαιολογίες.

Δεν υπάρχουν γήπεδα.

Δεν υπάρχουν χρήματα.

Τα σωματεία δεν μπορούν.

Το είχαμε προβλέψει.

Γι’ αυτό προτείναμε και την κατάργηση της υποχρεωτικής Κ14.

Η Κ14 θα μπορούσε να συμμετέχει σε ενιαίο Παγκύπριο Πρωτάθλημα, σε φιλικά και τουρνουά ανάπτυξης.

Και τι έγινε τελικά;

Το ίδιο το Παγκύπριο Πρωτάθλημα Κ14 καταργήθηκε, επειδή η ποιότητά τα τελευταία χρόνια είχε καταρρεύσει και μετακόμισε σε επίπεδο grassroots.

Άρα το πρόβλημα δεν είναι φανταστικό.

Είναι υπαρκτό.

Και αντί να σχεδιάσουμε από την αρχή την πυραμίδα του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου, συνεχίζουμε να βάζουμε πρόχειρα μπαλώματα.

Το κυπριακό ποδόσφαιρο δεν πεθαίνει από έλλειψη ταλέντου.

Πεθαίνει από έλλειψη τόλμης.

Από έλλειψη ιδεών.

Από έλλειψη οράματος.

Χρόνια τώρα αλλάζουμε ημερομηνίες, κανονισμούς και αριθμούς.

Αλλά κανείς δεν αλλάζει τη φιλοσοφία.

Και όσο η φιλοσοφία παραμένει η ίδια, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Θα συνεχίσουμε να βαφτίζουμε το Κ22, Κ19.

Θα συνεχίσουμε να κόβουμε λεπτά συμμετοχής από τους πραγματικά νεαρούς.

Και μετά θα ψάχνουμε, με ύφος απορίας, γιατί οι κυπριακές ομάδες δεν βγάζουν ποδοσφαιριστές.

“Παλεύουμε για ένα ΟΡΑΜΑ που δεν υπάρχει”.