Ο πάγκος θα έρθει | Το ερώτημα είναι αν είσαι έτοιμος

Υπάρχουν παιδιά που από τα 13 μέχρι τα 16 -17 τους χρόνια δεν έκατσαν σχεδόν ποτέ στον πάγκο.

Δεν το έζησαν.

Δεν πέρασαν από τη διαδικασία.

Δεν χρειάστηκε να δουν τον συμπαίκτη τους να παίρνει τη θέση τους.

Για χρόνια έπαιζαν σχεδόν πάντα.

Καλοί, μέτριοι, σε καλή ή κακή μέρα, ήταν εκεί. Στην ενδεκάδα.

Και κάποια στιγμή φτάνουν στην Κ19.

Εκεί μπορεί να συναντήσουν για πρώτη φορά την πραγματικότητα.

Τρεις ή και τέσσερις ηλικίες μαζί.

Μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές, μεγαλύτερα ρόστερ, άλλοι που έχουν ήδη εμπειρία και άλλοι που διεκδικούν την ίδια θέση.

Ο ανταγωνισμός μεγαλώνει, το ρόστερ μεγαλώνει, οι θέσεις λιγοστεύουν.

Τον πάγκο δεν θα τον γνωρίσει ξαφνικά, αλλά διαδικαστικά, λόγω της δομής του μοντέλου πρωταθλήματος.

Και δεν θα ξέρει πως να το διαχειριστεί.

Θα πρέπει να βγάλει αντοχές, να δείξει χαρακτήρα, προσωπικότητα.

Να δείξει αν μπορεί ή αν έχει το mentality για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Το ότι δεν θα είσαι η πρώτη επιλογή με το καλημέρα, δεν σημαίνει ότι δεν είσαι καλός ποδοσφαιριστής.

Δεν σημαίνει ότι δεν έχεις ικανότητες ή ταλέντο.

Δεν σημαίνει ότι ο προπονητής δεν σε υπολογίζει.

Σημαίνει απλά ότι σήμερα κάποιος άλλος ξεκινάει.

Αυτό είναι ποδόσφαιρο.

Και πρέπει να το μάθεις.

Όχι στα 17 ή στα 18 σου, αλλά πολύ νωρίτερα.

Ένας νεαρός ποδοσφαιριστής στα 13, στα 14, στα 15 του, θα πρέπει να μένει στον πάγκο.

Γιατί και ο πάγκος εκπάιδευση είναι.

Και θα πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται την κατάσταση.

Να μάθει να περιμένει.

Να μάθει να δουλεύει χωρίς να έχει την άμεση ανταμοιβή της συμμετοχής.

Να μάθει να βλέπει τον συμπαίκτη του να παίζει και να προσπαθεί να κερδίσει ξανά τη θέση του.

Και αυτό είναι εκπαίδευση.

Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν με την αντίληψη ότι ότι και να γίνει, θα παίζουν.

Καλοί; Παίζουν.

Μέτριοι; Παίζουν.

Κακοί; Πάλι παίζουν.

Και έτσι δεν έμαθαν ποτέ να διαχειρίζονται την απογοήτευση.

Όταν όμως έρθει η στιγμή που δεν θα παίξουν, η πρώτη αντίδραση μπορεί να είναι.

Δεν με θέλουν. Δεν με υπολογίζουν. Να φύγω.

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό τεστ.

Θα τα παρατήσεις ή θα δουλέψεις;

Το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να χρωστάει θέση βασικού σε ΚΑΝΕΝΑΝ.

Ούτε στα 12. Ούτε στα 17. Ούτε στα 19.

Κάποια στιγμή θα έρθει ο πάγκος.

Κάποια στιγμή θα υπάρξει κάποιος καλύτερος από εσένα.

Κάποια στιγμή ο προπονητής θα πάρει μια απόφαση που δεν θα σου αρέσει.

Και τότε πρέπει να φανεί το mentality.

Όχι όταν όλα πάνε καλά.

Όταν δεν πάνε καλά.

Ο ποδοσφαιριστής που έχει μάθει να τον κρατούν πάντα από το χέρι, μπορεί με την πρώτη δυσκολία να τα παρατήσει.

Υπάρχουν όμως και αυτοί που δεν το αντέχουν.

Γονείς και παιδιά.

Μα το παιδί μου στον πάγκο; Λες και είναι προσβολή.

Λες και του χρωστάνε την ενδεκάδα.

Έτσι τον έμαθαν.

Δεν παίζω σήμερα. Θα δουλέψω για να παίξω την επόμενη φορά.

Αυτή είναι η νοοτροπία που πρέπει να αποκτήσει ένας νεαρός.

Δεν είναι αποτυχία να κάτσεις στον πάγκο.

Αποτυχία είναι να πιστέψεις ότι επειδή κάθισες στον πάγκο, τελείωσε το ποδόσφαιρο για σένα.

Ο πάγκος δεν σε καθορίζει.

Ο τρόπος που αντιδράς στον πάγκο καθορίζει την πορεία σου.

Να πέφτεις, να απογοητεύεσαι, αλλά να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις.

Αυτός είναι ο δρόμος προς το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Να μάθεις να αντέχεις, να παλεύεις και να ξανασηκώνεσαι.

Τα μαξιλαράκια κάποτε τελειώνουν.

Και οι ατζέντες επίσης.

Στο τέλος, μένει μόνο αυτό που μπορείς να κάνεις μέσα στο γήπεδο.

Αυτό δεν μαθαίνεται όταν όλα σου έρχονται εύκολα.

Μαθαίνεται όταν πρέπει να παλέψεις για κάτι που μέχρι χθες θεωρούσες δεδομένο.

Δεν χρειάζεται μόνο ταλέντο ή ικανότητες για να γίνεις ποδοσφαιριστής.

“Χρειάζονται αντοχές. Χρειάζεται χαρακτήρας. Χρειάζεται mentality”.

Χρειάζεται στα δύσκολα να δηλώσεις,

Ποιος είσαι.