2008 | Βγήκαν από τη ζώνη ασφαλείας

Και ίσως αυτή να είναι η πιο σωστή απόφαση της καριέρας τους.

Φέτος, αρκετοί νεαροί ποδοσφαιριστές, γεννημένοι το 2008, πήραν μια απόφαση που αξίζει να συζητηθεί.

Ενώ είχαν τη δυνατότητα να παραμείνουν στην Κ19 για ακόμη μία χρονιά, επέλεξαν έναν διαφορετικό δρόμο.

Το ανδρικό ποδόσφαιρο.

Άφησαν πίσω τους τη ζώνη ασφαλείας των Ακαδημιών και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε ομάδες της Β’ Κατηγορίας.

Γνωρίζουν ότι δεν θα είναι εύκολο.

Ότι δεν θα είναι βασικοί από την πρώτη ημέρα.

Ξέρουν ότι η ένταση θα είναι μεγαλύτερη, οι μονομαχίες πιο σκληρές και τα λάθη θα κοστίζουν περισσότερο.

Και όμως, πήραν το ρίσκο.

Γιατί κατάλαβαν κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε στο κυπριακό ποδόσφαιρο.

Η εξέλιξη δεν βρίσκεται πάντα εκεί όπου αισθάνεσαι άνετα. Βρίσκεται εκεί όπου δοκιμάζεσαι.

Η προσαρμογή τους δεν θα είναι άμεση.

Και δεν πρέπει να είναι.

Το ανδρικό ποδόσφαιρο απαιτεί χρόνο, υπομονή και καθημερινή μάχη.

Αλλά κάθε προπόνηση απέναντι σε άνδρες, κάθε μονομαχία, κάθε λεπτό συμμετοχής αποτελεί ένα βήμα εξέλιξης που δύσκολα μπορεί να προσφέρει ένα ακόμη πρωτάθλημα Κ19.

Αυτό άλλωστε επιτάσσει και η φύση του αθλήματος.

Κάποια στιγμή ο νεαρός πρέπει να αφήσει τις ηλικιακές κατηγορίες και να αρχίσει να ανταγωνίζεται άνδρες.

Όχι επειδή είναι ήδη έτοιμος.

Αλλά επειδή μόνο έτσι θα γίνει έτοιμος.

Μακάρι αυτή η επιλογή να αποτελέσει παράδειγμα και για άλλους νεαρούς ποδοσφαιριστές.

Γιατί καμία καριέρα δεν χτίστηκε μένοντας για πάντα στη ζώνη ασφαλείας, μέχρι να οδηγηθείς στη σύνταξη.

Οι πραγματικές καριέρες χτίζονται όταν κάνεις το επόμενο βήμα, ακόμη και αν αυτό συνοδεύεται από δυσκολίες.

Ίσως τελικά αυτοί οι νεαροί να μην επέλεξαν τον πιο εύκολο δρόμο.

Επέλεξαν, όμως, τον πιο φυσιολογικό δρόμο για έναν ποδοσφαιριστή που θέλει πραγματικά να γίνει ποδοσφαιριστής ανδρικού επιπέδου.