Ποτέ δεν είναι αργά | Τι μας διδάσκει η ιστορία του Βοζίνια για την ανάπτυξη των ποδοσφαιριστών

Στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση.

Αν ένα παιδί δεν ξεχωρίζει από πολύ μικρή ηλικία, δύσκολα θα φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο.

Η ιστορία του Βοζίνια έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη.

Ο τερματοφύλακας από το Πράσινο Ακρωτήρι έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε Παγκόσμιο Κύπελλο σε ηλικία 40 ετών.

Δεν ήταν προϊόν μιας διάσημης Ακαδημίας, ούτε ακολούθησε την πορεία που συχνά θεωρείται ιδανική για έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή.

Ξεκίνησε να αγωνίζεται σε τοπικές ομάδες του Πράσινου Ακρωτηρίου και μόλις στα 25-26 του χρόνια έκανε το πρώτο σημαντικό βήμα, μετακομίζοντας στην Ανγκόλα.

Οι πρώτες 100 συμμετοχές του σε επαγγελματικό επίπεδο δεν ήρθαν ως έφηβος ούτε στις αρχές της δεκαετίας των 20 του, αλλά περίπου στα 30 του χρόνια, όταν πλέον αγωνιζόταν στην Πορτογαλία.

Για πολλούς, αυτή θα θεωρούνταν μια καθυστερημένη πορεία.

Για τον ίδιο, ήταν απλώς η δική του πορεία.

Στο ποδόσφαιρο έχουμε την τάση να αξιολογούμε τα παιδιά με βάση συγκεκριμένα ηλικιακά ορόσημα.

Στα 10 πρέπει να ξεχωρίζει.

Στα 13 να βρίσκεται σε μεγάλη Ακαδημία.

Στα 16 να αγωνίζεται στις εθνικές ομάδες.

Στα 18 να υπογράφει επαγγελματικό συμβόλαιο.

Αυτό το μοντέλο λειτουργεί για ορισμένους, αλλά όχι για όλους.

Η βιολογική ωρίμανση, οι ευκαιρίες, το περιβάλλον, οι τραυματισμοί, η ψυχολογική ανάπτυξη και αμέτρητοι ακόμη παράγοντες επηρεάζουν την πορεία κάθε παιδιού.

Δύο ποδοσφαιριστές της ίδιας χρονολογικής ηλικίας μπορεί να βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικό στάδιο ανάπτυξης.

Στην προπονητική μιλάμε συχνά για τη μακροχρόνια ανάπτυξη των ποδοσφαιριστών.

Υπάρχουν παιδιά που κυριαρχούν στις μικρές ηλικίες επειδή ωριμάζουν νωρίτερα.

Υπάρχουν άλλα που περνούν σχεδόν απαρατήρητα μέχρι τα 17 ή τα 18 τους χρόνια και στη συνέχεια κάνουν σημαντικά άλματα στην απόδοσή τους.

Γι’ αυτό η αξιολόγηση ενός παιδιού δεν πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στη σημερινή του εικόνα, αλλά και στις δυνατότητες εξέλιξής του.

Η ιστορία του Βοζίνια δεν αποτελεί απόδειξη ότι κάθε παιδί θα γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Θα ήταν λάθος να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για να καλλιεργηθούν μη ρεαλιστικές προσδοκίες.

Αποτελεί όμως μια ισχυρή υπενθύμιση ότι δεν μπορούμε να προβλέψουμε με βεβαιότητα την πορεία ενός νέου ποδοσφαιριστή μόνο από την εικόνα του στα 12, στα 14 ή ακόμη και στα 16 του χρόνια.

Ο ρόλος του προπονητή δεν είναι να προβλέψει ποιος θα φτάσει στην κορυφή.

Είναι να δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να εξελιχθούν, να μάθουν, να αγαπήσουν το παιχνίδι και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους.

Κάποιοι θα φτάσουν στην κορυφή νωρίς.

Κάποιοι αργότερα.

Και κάποιοι δεν θα γίνουν ποτέ επαγγελματίες, αλλά θα έχουν αποκτήσει δεξιότητες, εμπειρίες και αξίες που θα τους συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή.

Η επιτυχία στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν μετριέται μόνο από το ποιος θα γίνει επαγγελματίας.

Μετριέται και από το πόσα παιδιά συνεχίζουν να εξελίσσονται, να απολαμβάνουν το ποδόσφαιρο και να παραμένουν ενεργά στον αθλητισμό.

Η ιστορία του Βοζίνια δεν μας λέει ότι ποτέ δεν είναι αργά.

Μας υπενθυμίζει κάτι πιο σημαντικό:

Η ανάπτυξη κάθε νεαρού ποδοσφαιριστή έχει τον δικό της ρυθμό.

Και αυτός ο ρυθμός αξίζει σεβασμό.