Η κρίση εμπιστοσύνης στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο

Οι Ακαδημίες και οι προπονητές συχνά θεωρούν ότι οι γονείς παρεμβαίνουν υπερβολικά, ότι δεν εμπιστεύονται τη διαδικασία και ότι επηρεάζουν αρνητικά την εξέλιξη των παιδιών τους.

Από την άλλη πλευρά, οι γονείς εκφράζουν συχνά την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει αξιοκρατία, ότι οι επιλογές δεν είναι πάντα καθαρές και ότι κάποιες φορές λειτουργούν προσωπικές προτιμήσεις ή εξωτερικές επιρροές μέσα στις ομάδες.

Η πραγματικότητα στο κυπριακό πλαίσιο είναι πιο σύνθετη από μια απλή αντιπαράθεση.

Το ποδόσφαιρο στις αναπτυξιακές ηλικίες λειτουργεί μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η πίεση για αποτελέσματα εμφανίζεται πολύ νωρίς.

Ακόμη και σε μικρές ηλικίες, η νίκη σε αγώνες συχνά αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα από την ατομική εξέλιξη του ποδοσφαιριστή.

Αυτό δημιουργεί μια αντίφαση, γιατί θεωρητικά όλοι μιλούν για ανάπτυξη, αλλά πρακτικά πολλές αποφάσεις παίρνονται με βάση το άμεσο αποτέλεσμα.

Το βασικό πρόβλημα στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν είναι ότι κάποια πλευρά λειτουργεί αποκλειστικά σωστά ή λάθος.

Είναι ότι λείπει ένα σταθερό και κοινά αποδεκτό πλαίσιο επικοινωνίας και αξιολόγησης.

Σε πολλές Ακαδημίες δεν υπάρχει σαφής και σταθερός τρόπος να εξηγείται η πρόοδος ενός ποδοσφαιριστή, ούτε μια κουλτούρα συνεχούς ανατροφοδότησης που να επιτρέπει στον γονέα και στο παιδί να κατανοούν τη διαδικασία εξέλιξης χωρίς εικασίες.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα περιβάλλον δυσπιστίας.

Οι προπονητές αισθάνονται ότι αμφισβητούνται συνεχώς και τείνουν να κλείνονται περισσότερο στις αποφάσεις τους, ενώ οι γονείς αισθάνονται ότι δεν ακούγονται και γίνονται πιο πιεστικοί.

Στο τέλος αυτής της αλυσίδας, το παιδί βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους που συχνά δεν επικοινωνούν αποτελεσματικά μεταξύ τους.

Η ουσία είναι ότι το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο στην Κύπρο δεν χρειάζεται περισσότερες πλευρές που να έχουν δίκιο, αλλά ένα πιο συνεπές πλαίσιο λειτουργίας και μια πραγματική κουλτούρα αξιολόγησης που να εφαρμόζεται στην πράξη και όχι μόνο στη θεωρία.

Η έλλειψη διαφάνειας, το γεγονός ότι καμία Ακαδημία (πιθανόν) δεν δημιουργεί επαγγελματικά reports αξιολόγησης για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές και η απουσία δομημένης ανατροφοδότησης συντηρούν συνεχώς αυτή τη δυσπιστία.

Σε αρκετές περιπτώσεις, η προσπάθεια επικοινωνίας με τεχνικούς διευθυντές και προπονητές καταλήγει σε αδιαφορία ή και ειρωνεία ακόμη.

Ένα μοτίβο στάσης που δείχνει πόσο μακριά βρίσκεται συχνά η καθημερινή λειτουργία από την έννοια της πραγματικής ευθύνης στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο.