Το μυστήριο της τακτικής ιδιοφυΐας!

Σε ομάδα πρωτεύουσας του ποδοσφαίρου φαίνεται πως εφαρμόζεται μια ιδιαίτερη, σχεδόν μεταφυσική προσέγγιση στο ποδόσφαιρο.

Μια φιλοσοφία που δεν εγκλωβίζεται σε βαρετές έννοιες όπως φυσική θέση, αγωνιστική εμπειρία ή χημεία ομάδας.

Εδώ μιλάμε για κάτι ανώτερο.

Για έμπνευση.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς.

Ποιος ο λόγος να βάλεις έναν παίκτη να αγωνιστεί στη θέση που παίζει δέκα χρόνια και αποδίδει;

Πού είναι η αγωνία;

Πού είναι το ρίσκο;

Η πραγματική τέχνη είναι αλλού.

Παίρνεις έναν μέσο και τον κάνεις μπακ.

Ή εξτρέμ.

Ή και τα δύο μέσα στο ίδιο ημίχρονο, για να μη βαριέται.

Και αν δεν πάει καλά;

Κανένα πρόβλημα.

Δεν τον αλλάζεις.

Τον μετακινείς.

Από δεξιά αριστερά, από τα άκρα στον άξονα, μετά λίγο πιο μπροστά και αν περισσέψει χρόνος, τον ρίχνεις και φορ.

Ένα ολοκληρωμένο τουρ στο γήπεδο.

Οι θέσεις είναι σχετικές έννοιες, άλλωστε.

Την ίδια ώρα, οι παίκτες που όντως παίζουν τη συγκεκριμένη θέση, εκείνοι που εκπαιδεύτηκαν, δοκιμάστηκαν και δικαιώθηκαν σε αυτή, παρακολουθούν από τον πάγκο.

Όχι επειδή υστερούν.

Απλώς για να θυμίζουν ότι η ποδοσφαιρική λογική δεν είναι υποχρεωτική.

Είναι προαιρετικη.

Το αποτέλεσμα;

Ποδοσφαιριστές μπερδεμένοι, χωρίς σταθερό ρόλο, χωρίς σαφή ευθύνη, που κάθε εβδομάδα προσπαθούν να μαντέψουν αν θα παίξουν δεξί μπακ, αριστερό εξτρέμ ή όπου χρειαστεί.

Και μια ομάδα που μοιάζει λιγότερο με σύνολο και περισσότερο με ζωντανό τακτικό πείραμα.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το σχέδιο.

Αν οι παίκτες ήξεραν πού θα αγωνιστούν, αν ένιωθαν σιγουριά και σταθερότητα, πού θα ήταν η μαγεία;

Και κάπου εδώ γεννιούνται πολλά ερωτήματα.

Κύριε προπονητή όλα καλά;

Τεχνικέ Διευθυντή υπάρχεις;