Προπονητές με «Φορκλίφτ»: Η τεχνητή άνοδος και τα όριά της

Στον κόσμο του αναπτυξιακού ποδοσφάιρου, υπάρχουν προπονητές που βλέπουν τους νεαρούς, όχι ως ανθρώπους με όνειρα και φιλοδοξίες, αλλά ως πιόνια σε μια σκακιέρα όπου η δική τους ατζέντα και η συνεργασία με αυτή των γονιών, καθορίζει κάθε τους κίνηση.

Δεν τους καθοδηγούν, δεν τους εμπνέουν, δεν τους διδάσκουν.

Τους σπρώχνουν.

Και δεν το κάνουν διακριτικά, με προγραμματισμένη εκπαίδευση και υγιή καθοδήγηση, αλλά με τον πιο ωμό και μηχανικό τρόπο, με τα «φορκλίφτ» τους.

Αυτά τα «φορκλίφτ» είναι τα μέσα, οι γνωριμίες, οι παρασκηνιακές διαδρομές, οι χαριστικές ευκαιρίες που δίνονται σε συγκεκριμένους νεαρούς, ανεξάρτητα από το πραγματικό τους ταλέντο ή την αξία τους.

Είναι η βολική προώθηση, το σπρώξιμο προς τα πάνω, χωρίς οι ίδιοι να έχουν κατακτήσει τα σκαλοπάτια της ανόδου.

Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα.

Ακόμα και τα πιο ισχυρά μηχανήματα έχουν όρια.

Τα φορκλίφτ σηκώνουν βάρος, αλλά μόνο μέχρι ενός σημείου.

Κάποια στιγμή, αν η πίεση είναι μεγαλύτερη από τις δυνατότητές τους, καταρρέουν.

Και τότε τι απομένει;

Απομένουν αθλητές που βρέθηκαν σε ύψη που δεν τους ανήκαν και δεν ξέρουν πώς να σταθούν εκεί.

Απομένουν γονείς που πίστεψαν ότι η «εξυπηρέτηση» θα είχε μόνιμο αποτέλεσμα.

Απομένουν προπονητές που, αφού έσπρωξαν αρκετούς, διαπιστώνουν, ότι:

“Οι πραγματικά ικανοί προχωρούν χωρίς τεχνητές ενισχύσεις”.

Το πιο τραγικό, όμως, είναι ότι απομένουν νεαροί αθλητές που, αντί να μάθουν να παλεύουν, έμαθαν να στηρίζονται.

Και όταν η στήριξη χαθεί, πέφτουν.

Οι προπονητές που χειρίζονται «φορκλίφτ» πρέπει να θυμούνται:

Η αληθινή άνοδος έρχεται με ιδρώτα, όχι με μηχανήματα.

Και όταν η αντοχή τους εξαντληθεί, αυτοί που έσπρωξαν θα πέσουν.

Μαζί και η δική τους αξιοπιστία, αν δεν έχει πέσει ήδη.