Δεν έχει ουσία να δίνεις δανεικό ένα ταλέντο…!

Αλλά και από την άλλη, δεν υπάρχει ουσία να τον έχεις 2 με 3 χρόνια στον πάγκο.

Από τη μια υπάρχει η εικόνα τους δίνουμε δανεικούς, χάνονται δεν ξανάρχονται πίσω.

Και από την άλλη τους έχουμε μεταξύ καναπέ, κερκίδας και πάγκου και χάνονται και πάλι.

Αυτό επικρατεί στο Κυπριακό ποδόσφαιρο.

Δανεισμοί χωρίς ουσία και αντικείμενο, μπορούμε να πούμε.

Ένας δανεισμός ενός νεαρού ποδοσφαιριστή πρέπει να έχει πλάνο.

Πότε τον δανείζεις.

Σε ποια ομάδα τον δανείζεις.

Πως παίζει αυτή η ομάδα.

Ακολουθεί τον ίδιο τρόπο παιχνιδιού και φιλοσοφία με τη δικιά σου;

Θα εκπαιδευτεί και εξελιχθεί σωστά;

Τον δανείζεις, βάζεις ρήτρα (όπως όλες ομάδες στον πλανήτη), χρόνος συμμετοχής, παιχνίδια, κλπ;

Τον δανείζεις, τον παρακολουθείς κιόλας.

Θέσαμε ένα ερώτημα σε μερικούς νεαρούς που πήγαν δανεικοί.

Ήρθε και σας είδε κανείς στη διάρκεια της σεζόν;

Σας τηλεφώνησε κανείς;

Ενδιαφέρθηκε κανείς αν υπάρχεται ακόμη;

Η απάντηση ήταν μια.

ΟΧΙ.

Σπάνια θα παίξει βασικός Κύπριος στα 18 του χρόνια.

Από τα 18 μέχρι και τα 23 είναι ένα ποδοσφαιρικό βάσανο για τους νεαρούς (όσους απομείνουν και το παλεύουν ακόμη).

Και στα 23 αν σε προσέξουν, αν γίνει κάτι, αν συνυπάρξουν όλες οι συγκυρίες του πλανήτη και σου δοθούν ευκαιρίες.

Καταληκτικά, οι δανεισμοί νεαρών δεν είναι κάτι αρνητικό.

Μπορεί να λειτουργήσει θετικά προς όφελος της ομάδας αλλά και του ίδιου του ποδοσφαιριστή.

“Φτάνει ο δανεισμός να γίνεται βάσει πλάνου”.

Και αυτή η συσχέτιση νεαρός και δανεισμός στην Κύπρο είναι ακόμη σε νηπιακή δομή.