“Αντίο” φίλε Νίκο…

Είναι από εκείνες τις δύσκολες στιγμές, που τα λόγια χάνουν την αξία τους.

Τελευταία μας συνάντηση, η τελευταία Κυριακή του Νοεμβρίου 2022.

Εκεί στα τσιμέντα του Κοινοτικού Σταδίου Αγλαντζιάς, εσύ για να παρακολουθήσεις το παιδί σου και εμείς για ακόμα ένα αγώνα αναπτυξιακού ποδοσφαίρου.

Αν και γνώριζαμε το πρόβλημα υγείας που περνούσες, το προσπεράσαμε.

Ήσουν χαμογελαστός, με ζωντάνια, λεβέντης, όπως σε γνωριζαμε τα τελευταία επτά χρόνια.

Είπαμε πολλά.

Μας είπες σας διαβάζω ανελλιπώς, γραφετε στοχευμένα πράγματα, που έπρεπε να προβληματίζουν όσους ασχολούνται με το αναπτυξιακό.

Μας πρότεινες να κάνουμε ένα αναπτυξιακό φόρουμ ποδοσφαίρου, για να ακουστούν όλες οι απόψεις.

Είπαμε πολλά.

Περισσότερο χαρήκαμε αφάνταστα που σε βλέπαμε να είσαι δυνατός, λεβέντης όπως ήσουν πάντα.

Έδωσες έναν πολύ δύσκολο αγώνα, με αξιοπρέπεια και δύναμη.

Καλό ταξίδι φίλε Νίκο, στον αιώνιο ουρανό του γαλήνιου φωτός.