Β’ ομάδα | Ένας σημαντικός σταθμός για τους ποδοσφαιριστές, ένα μεγάλο πεδίο εξέλιξης για τους προπονητές

Στην Κύπρο, όπου δεν υπάρχει οργανωμένος θεσμός Β’ ομάδων, η Κ19 καλείται στην πράξη να αναλάβει αυτόν τον ρόλο.

Είναι το τελευταίο και ιδιαίτερα σημαντικό στάδιο πριν από το ανδρικό ποδόσφαιρο, τόσο για τους ποδοσφαιριστές όσο και για τους προπονητές που αναλαμβάνουν να τους προετοιμάσουν.

Αν τα σωματεία θέλουν πραγματικά να επενδύσουν στις Ακαδημίες τους, πρέπει να ξεκινήσουν από μια βασική επιλογή.

Να τοποθετήσουν τους καλύτερους προπονητές τους στις Β’ ομάδες.

Όχι απαραίτητα εκείνους με τα περισσότερα χρόνια στους πάγκους, αλλά τους πιο καταρτισμένους, τους πιο σύγχρονους και τους ανθρώπους που έχουν την ικανότητα να εξελίσσουν ποδοσφαιριστές.

Αναβάθμιση του ρόλου του προπονητή.

Η προπονητική μιας Β’ ομάδας δεν μπορεί να θεωρείται υποδεέστερη αποστολή.

Απαιτεί εξειδίκευση, σύγχρονη ποδοσφαιρική αντίληψη και ικανότητα διαχείρισης ενός συνόλου νεαρών και ενηλίκων ποδοσφαιριστών.

Χρειάζεται να ακολουθήσουμε το παράδειγμα άλλων χωρών και να δημιουργήσουμε προπονητές-σπεσιαλίστες σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία.

Νέους, ταλαντούχους ανθρώπους με γνώσεις και φιλοδοξίες, τους οποίους τα σωματεία θα επιλέγουν και θα διατηρούν στις Β’ ομάδες για αρκετά χρόνια.

Να τους δώσουν τον χρόνο να γνωρίσουν σε βάθος το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο, τους ποδοσφαιριστές και τις απαιτήσεις της μετάβασης στο ανδρικό επίπεδο.

Δεν γίνεται τη μία χρονιά ένας προπονητής να εργάζεται στην Κ15 και την επόμενη να αναλαμβάνει την Κ19 χωρίς την απαραίτητη προετοιμασία και εξειδίκευση.

Και αυτή η ευθύνη πρέπει να αμείβεται ανάλογα. Οι προπονητές που αναλαμβάνουν μια τόσο σημαντική αποστολή πρέπει να έχουν πολύ καλές οικονομικές απολαβές.

Η ποιότητα και η εξειδίκευση πρέπει να αναγνωρίζονται έμπρακτα.

Η σύνδεση με την πρώτη ομάδα.

Ο προπονητής της Β’ ομάδας πρέπει να αποτελεί ουσιαστικό μέλος του ευρύτερου προπονητικού σχεδιασμού του συλλόγου.

Να συνεργάζεται με το τεχνικό επιτελείο της πρώτης ομάδας, να ακολουθεί κοινή ποδοσφαιρική φιλοσοφία και να συμμετέχει στην αξιολόγηση και προώθηση των ποδοσφαιριστών.

Δεν μπορεί να λειτουργεί απομονωμένα.

Πρέπει να γνωρίζει τι αναζητά η πρώτη ομάδα και να προετοιμάζει τους ποδοσφαιριστές για τις συγκεκριμένες απαιτήσεις.

Από τις Β’ ομάδες στις Εθνικές Ομάδες.

Η συγκεκριμένη φιλοσοφία πρέπει να έχει και μια δεύτερη, εξίσου σημαντική διάσταση.

Τη στελέχωση των Εθνικών Ομάδων Κ17, Κ19 και Κ21.

Ένας προπονητής που εργάζεται για τρία ή τέσσερα χρόνια σε αυτό το περιβάλλον γνωρίζει τις ηλικίες, έχει παρακολουθήσει την εξέλιξη των ποδοσφαιριστών και κατανοεί τις απαιτήσεις του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου.

Γιατί να μην αποτελεί μια από τις επιλογές για τη στελέχωση μιας Εθνικής Ομάδας;

Δεν σημαίνει ότι κάθε προπονητής Β’ ομάδας πρέπει αυτομάτως να αναλαμβάνει μια Εθνική.

Χρειάζεται αξιολόγηση, αξιοκρατία και συγκεκριμένα κριτήρια.

Αντί ταλαντούχοι προπονητές να αναλώνονται σε διαδοχικές αλλαγές πάγκων σε ομάδες Β’ και Γ’ Κατηγορίας, με απολύσεις έπειτα από πέντε ή δέκα αγώνες, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια διαδρομή με συνέχεια και προοπτική.

Από τις Β’ ομάδες στις Εθνικές αναπτυξιακές ομάδες καΙ για όσους διαθέτουν τις δυνατότητες, στην πρώτη ομάδα.

Το όραμα πρέπει να ξεκινήσει από τις Ακαδημίες.

Τα σωματεία που επενδύουν πραγματικά στις Ακαδημίες πρέπει να επενδύσουν στους καλύτερους ανθρώπους.

Η Β’ ομάδα πρέπει να γίνει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ Ακαδημίας και πρώτης ομάδας, αλλά και ένας σημαντικός σταθμός εξέλιξης για τους προπονητές.

Το ποδόσφαιρο μας χρειάζεται ένα τέτοιο όραμα.

Ένα οργανωμένο σύστημα που θα προσφέρει στους ταλαντούχους προπονητές σταθερότητα, αναγνώριση, καλές απολαβές και πραγματικές ευκαιρίες ανέλιξης.