Αναπτυξιακό μοντέλο | Όταν η διαβάθμιση γίνεται η «εκπαίδευση» του Σαββάτου

Ακόμη μία χρονιά στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο χωρίς Elite Κατηγορία.

Ακόμη μία χρονιά χωρίς τόλμη, χωρίς καινοτομία, χωρίς όραμα.

Ακόμη μία χρονιά όπου κάποιοι επιλέγουν την στασιμότητά του χθες, αντί να σχεδιάσουν το ποδόσφαιρο του αύριο.

Μοντέλο ανάπτυξης που να συνοδεύεται από διαβαθμίσεις στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν υπάρχει. Πουθενά.

Τι ακριβώς θέλουμε να πετύχουμε με τα αναπτυξιακά πρωταθλήματα;

Να αναπτύξουμε ποδοσφαιριστές ή να παράγουμε βαθμολογίες;

Γιατί σήμερα, σε αρκετές περιπτώσεις, οι Ακαδημίες δεν τρέχουν την ανάπτυξη.

Τρέχουν τα αποτελέσματα.

Τρέχουν να μαζέψουν βαθμούς, να αποφύγουν τον υποβιβασμό, να ανέβουν κατηγορία.

Και μέσα σε αυτή τη διαδικασία, ο νεαρός ποδοσφαιριστής καταλήγει πολλές φορές να γίνεται το μέσο για να επιτευχθεί ένας βαθμολογικός στόχος.

Αυτό δεν είναι αναπτυξιακό μοντέλο.

Όταν υπάρχουν διαβαθμίσεις, υπάρχει πίεση αποτελέσματος.

Και όταν υπάρχει πίεση αποτελέσματος, η ανάπτυξη περνά σε δεύτερη μοίρα.

Ακόμη μία χρονιά χωρίς Elite Κατηγορία.

Ακόμη μία χρονιά χωρίς τόλμη και καινοτομία, όπως για παράδειγμα θα ήταν ένα πρωτάθλημα ΕΛΙΤ με τη συμμετοχή οκτώ Ακαδημιών.

Χωρίς ανόδους. Χωρίς υποβιβασμούς. Χωρίς τον πανικό της βαθμολογίας.

Οκτώ Ακαδημίες που θα συναντιούνται κάθε Σάββατο σε παιχνίδια δυνατού επιπέδου.

Τέσσερις γύροι, 28 παιχνίδια.

Οι τρεις πρώτοι γύροι θα είναι καθαρά αναπτυξιακοί.

Θα δίνουν στις Ακαδημίες τη δυνατότητα να δοκιμάσουν ποδοσφαιριστές, να αλλάξουν σχηματισμούς, να διαχειριστούν διαφορετικά αγωνιστικά μοντέλα, να δώσουν χρόνο συμμετοχής σε παιδιά που χρειάζονται παιχνίδια.

Και κυρίως η βαθμολογία δεν θα έχει καμία απολύτως σημασία.

Στον τέταρτο γύρο, όλα θα ξεκινούν από το μηδέν.

Επτά αγωνιστικές.

Επτά παιχνίδια υψηλού επιπέδου.

Και στο τέλος, οι δύο πρώτοι θα πηγαίνουν σε ένα Super Cup, όπου μέσα από την μεταξύ τους αναμέτρηση θα αναδεικνυόταν ο πρωταθλητής.

Έτσι δημιουργείς ανταγωνισμό χωρίς να θυσιάζεις την ανάπτυξη στον βωμό του αποτελέσματος.

“Έτσι δημουργείς πραγματική αξία στο αναπτυξιακό”.

Αλλά φαίνεται πως αυτό είναι πολύ προχωρημένο.

Δεν ωρίμασε αρκετά το αναπτυξιακό τοπίο για να φέρουμε καινοτομίες.

Για να δώσουμε ΖΩΗ και ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα.

Για ακόμη μία χρονιά, το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο παραμένει εγκλωβισμένο σε ένα μοντέλο που έχει χάσει τη φρεσκάδα του.

Αχρωμο. Άοσμο. Χωρίς καινοτομία. Χωρίς πραγματικό όραμα.

Και το πιο οξύμωρο;

Μιλάμε για το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο.

Εκεί όπου θα έπρεπε να πειραματιζόμαστε. Να δοκιμάζουμε. Να δημιουργούμε. Να είμαστε πρωτοπόροι.

Και όμως, παραμένουμε προσκολλημένοι σε ένα σύστημα που επιβραβεύει το αποτέλεσμα του Σαββάτου, περισσότερο από την εξέλιξη του ποδοσφαιριστή.

Ποιος φταίει;

Οι Ακαδημίες που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στο σύστημα ή αυτοί που σχεδιάζουν το σύστημα;

Γιατί όταν υπάρχει υποβιβασμός, η πίεση για αποτέλεσμα είναι δεδομένη.

Και όταν υπάρχει πίεση για αποτέλεσμα, η ανάπτυξη μπαίνει εύκολα σε δεύτερη μοίρα.

Το ποδόσφαιρο όμως δεν χρειάζεται άλλους προπονητές που θα φοβούνται να χάσουν ένα παιχνίδι Κ15.

Χρειάζεται προπονητές που θα τολμούν να χάσουν ένα παιχνίδι για να κερδίσουν έναν ποδοσφαιριστή.

Αυτό πρέπει να είναι η φιλοσοφία.

Κάποιοι έχουν αποφασίσει ήδη το αναπτυξιακό μοντέλο.

Όχι αυτό που πραγματικά θέλουν, αλλά αυτό που μπορούν.

Τι θέλουμε.

Αναπτυξιακά πρωταθλήματα που απλώς συμπληρώνουν το αγωνιστικό ημερολόγιο;

Ή ένα πραγματικό αναπτυξιακό μοντέλο, το οποίο θα παράγει καλύτερους ποδοσφαιριστές;

Γιατί αν θέλουμε το δεύτερο, τότε χρειάζεται αλλαγή.

Χρειάζεται φρέσκια σκέψη.

Χρειάζεται ανθρώπους που θα κοιτάξουν πέρα από τη βαθμολογία, πέρα από τον υποβιβασμό, πέρα από το αποτέλεσμα του Σαββάτου.

Χρειάζεται ΟΡΑΜΑ.

Η Elite Κατηγορία των οκτώ Ακαδημιών δεν είναι η μοναδική λύση, είναι μία εφικτή πρόταση.

Η κατάργηση των χωρίς ουσία super cup ανώτατης και επίλεκτης, με την διοργάνωση elite super cup για πρωταθλητές, είναι αναβάθμιση του αναπτυξιακού.

Είναι προτάσεις που μπορούν να δημιουργήσουν ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον ανάπτυξης.

Και το σημαντικότερο.

Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό.

Χρειάζεται απλώς να τολμήσουμε να αλλάξουμε αυτό που σήμερα δεν λειτουργεί.

Γιατί όσο οι Ακαδημίες θα κυνηγούν βαθμούς για να σωθούν από τον υποβιβασμό, κάποιος θα πρέπει να μας εξηγήσει.

Που ακριβώς βρίσκεται η ανάπτυξη;

Ακόμη μία χρονιά λοιπόν.

Ίδιο μοντέλο. Ίδια λογική. Ίδια νοοτροπία.

Ενώ θα μπορούσαμε να κάναμε τόσα…άλλα.