Κ19 | Οι νεαροί που ΔΕΝ τολμούν

Για χρόνια στο κυπριακό ποδόσφαιρο επικρατεί η ίδια λογική.

Ο νεαρός ποδοσφαιριστής πρέπει να περάσει από όλες τις ηλικιακές βαθμίδες, να φτάσει στην Κ19, να περιμένει υπομονετικά την ευκαιρία του και κάποια στιγμή να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα.

Όμως πόσες φορές συμβαίνει πραγματικά αυτό;

Κάθε καλοκαίρι βλέπουμε δεκάδες νεαρούς να υπογράφουν επαγγελματικά συμβόλαια και να ανακοινώνονται ως τα μεγάλα πρότζεκτ των συλλόγων. 

Ένα χρόνο μετά, οι περισσότεροι εξαφανίζονται από το προσκήνιο. Άλλοι παραμένουν εγκλωβισμένοι στην Κ19 και άλλοι βρίσκονται σε μια διαρκή αναμονή για μια ευκαιρία που ίσως να μην έρθει ποτέ.

Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να τεθεί ένα δύσκολο ερώτημα:

Μήπως ένας 17χρονος ή 18χρονος ποδοσφαιριστής έχει περισσότερα να κερδίσει αγωνιζόμενος στη Β’ ή στη Γ’ Κατηγορία παρά παίζοντας ακόμη ένα χρόνο στην Κ19;

Το ανδρικό ποδόσφαιρο είναι διαφορετικό σχολείο. 

Εκεί δεν υπάρχουν ηλικιακές δικαιολογίες. Υπάρχουν μονομαχίες, ένταση, πίεση αποτελέσματος, φυσική δύναμη και πραγματικές απαιτήσεις. 

Εκεί ο νεαρός μαθαίνει τι σημαίνει να αγωνίζεται απέναντι σε ποδοσφαιριστές που παίζουν για το μεροκάματο, για την καριέρα τους και για την επιβίωση της ομάδας τους.

Πολλές φορές ένας χρόνος στο ανδρικό ποδόσφαιρο προσφέρει περισσότερη εξέλιξη από τρία χρόνια στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα.

Και όμως, αρκετοί νεαροί διστάζουν να κάνουν αυτό το βήμα.

Γιατί;

Επειδή στο κυπριακό ποδόσφαιρο εξακολουθεί να υπάρχει η αντίληψη ότι η παραμονή σε μια μεγάλη Ακαδημία είναι πιο σημαντική από τη συμμετοχή στο ανδρικό ποδόσφαιρο. 

Ότι η φανέλα ενός μεγάλου συλλόγου αρκεί από μόνη της για να ανοίξει πόρτες.

Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. 

Οι προπονητές των πρώτων ομάδων δεν κοιτάζουν ποιος ήταν το αστέρι της Κ17 ή της Κ19. Κοιτάζουν ποιος μπορεί να ανταποκριθεί στο ανδρικό επίπεδο.

Και εκεί φαίνεται η διαφορά.

Ένας 18χρονος με συμμετοχές στη Β’ ή στη Γ’ Κατηγορία μπορεί να είναι πιο έτοιμος από έναν συνομήλικό του που έχει αγωνιστεί μόνο σε αναπτυξιακά πρωταθλήματα.

Όχι επειδή έχει περισσότερο ταλέντο, αλλά επειδή έχει βιώσει πραγματικές ποδοσφαιρικές συνθήκες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να εγκαταλείψουν τις Ακαδημίες πρόωρα.

Σημαίνει όμως ότι οι νεαροί ποδοσφαιριστές και οι οικογένειές τους πρέπει να αξιολογούν ρεαλιστικά την πορεία τους. 

Να αναρωτιούνται αν η παραμονή στην Κ19 τους φέρνει πιο κοντά στην πρώτη ομάδα ή αν απλώς παρατείνει μια αναμονή χωρίς ξεκάθαρο τέλος.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα να μην είναι οι ομάδες που δεν δίνουν ευκαιρίες. 

Ίσως να είναι ότι πολλοί φοβούνται να αναζητήσουν μόνοι τους αυτές τις ευκαιρίες.

Γιατί καμιά φορά η σωστή απόφαση δεν είναι να περιμένεις το τηλεφώνημα από την πρώτη ομάδα.

Είναι να τολμήσεις να φύγεις, να παίξεις ανδρικό ποδόσφαιρο, να εκτεθείς, να δοκιμαστείς και να αποδείξεις την αξία σου εκεί που πραγματικά μετράει.

Οι μεγάλες καριέρες δεν ξεκινούν πάντα από τα φώτα των μεγάλων συλλόγων. 

Πολλές φορές ξεκινούν από ένα γήπεδο της Β’ ή της Γ’ Κατηγορίας, εκεί όπου ένας νεαρός αποφάσισε να σταματήσει να περιμένει και να αρχίσει να αγωνίζεται.