ΑΠΟΕΛ | Η επόμενη ημέρα της Ακαδημίας

Να το αρχίσουμε κάπως διαφορετικά.

Για πολλά χρόνια, όταν γινόταν αναφορά στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο και το Πασκάλ, όλοι γνώριζαν πως μιλούσαν για τις ελίτ ομάδες του ΑΠΟΕΛ.

Η είσοδος στην Ακαδημία μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν.

Για να φορέσει κάποιος τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ στις αγωνιστικές ομάδες, έπρεπε πραγματικά να ξέρει πολλά καντάρια μπάλα.

Και αυτό δεν ήταν υπερβολή.

Υπήρξε μια μεγάλη περίοδος, με εξαίρεση τα τελευταία ένα με δύο χρόνια, όπου από την Κ16 και πάνω ήταν σχεδόν αδύνατο να μπει νέος ποδοσφαιριστής στα ρόστερ.

Ο ανταγωνισμός ήταν τεράστιος, υπήρχε πληθώρα ποιοτικών ποδοσφαιριστών και άφθονο ταλέντο σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες.

Η χθεσινή εξέλιξη ίσως να ξάφνιασε τους απλούς φίλους του ΑΠΟΕΛ, όμως για όσους βρίσκονται καθημερινά στον χώρο του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου, τα σημάδια υπήρχαν εδώ και μέρες.

Οι πληροφορίες για αποχώρηση της Ακαδημίας από τις εγκαταστάσεις της σχολής Πασκάλ, κυκλοφορούσαν εδώ και τρεις εβδομάδες και ουσιαστικά επιβεβαίωναν μια κατάσταση που έδειχνε πως είχε πρόβλημα.

Το θέμα δεν είναι μόνο η αποχώρηση.

Το πραγματικό ερώτημα είναι ποια θα είναι η επόμενη ημέρα για μια Ακαδημία που από το 2018 και μετά κατάφερε να εξελιχθεί σε μία από τις πιο επιτυχημένες στην Κύπρο.

Μια Ακαδημία που άλλαξε φιλοσοφία, παρουσίασε ελκυστικό ποδόσφαιρο και δημιούργησε ξανά δυνατές ηλικιακές ομάδες με αγωνιστική ταυτότητα.

Για την ιστορία, πριν το 2018 οι ποδοσφαιριστές που κατάφεραν να φτάσουν στην πρώτη ομάδα μετρούνταν στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Παρά τη βελτίωση όμως των τελευταίων χρόνων, ποτέ δεν υπήρξε πραγματική σύνδεση της Ακαδημίας με την πρώτη ομάδα.

Και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει.

Ποτέ δεν δημιουργήθηκε ένα σταθερό πλάνο μετάβασης νεαρών ποδοσφαιριστών, ούτε δόθηκε ουσιαστικός χώρος και χρόνος ώστε τα παιδιά της Ακαδημίας να αποτελέσουν βασικό κομμάτι του αγωνιστικού οικοδομήματος.

Η Ακαδημία θα έπρεπε εδώ και χρόνια να είχε αποκτήσει το δικό της ποδοσφαιρικό σπίτι.

Ένα οργανωμένο προπονητικό κέντρο αποκλειστικά για τις ανάγκες της.

Ένα έργο που θα αποτελούσε επένδυση για το μέλλον του συλλόγου και όχι έξοδο.

Αντί αυτού, υπήρξε διαχρονική αδιαφορία, έλλειψη οράματος και η γνωστή νοοτροπία, δεν ασχολούμαστε με τις Ακαδημίες.

Αυτό είναι που φέρνει σήμερα την Ακαδημία σε μια κατάσταση προσωρινής αβεβαιότητας.

Μια Ακαδημία που κάποτε αποτελούσε κόσμημα, σήμερα ψάχνει στέγη.

Από την Αγλαντζιά μέχρι το Μάμμαρι.

Ο ΑΠΟΕΛ θα βρει τις λύσεις.

Το πραγματικό θέμα είναι άλλο.

Αν υπάρχει πραγματικό πλάνο για το που θέλει να βρίσκεται η Ακαδημία τα επόμενα πέντε ή δέκα χρόνια.

Πάρης, Ηλίας, Σίμος, Παναγιώτης, Στέλιος, Σταύρος, Χάμπος, Γιάννης, Μίλτος, Μάριος, Ραφαήλ και τόσα άλλα παιδιά.

Μπορούσαν. Αλλά δεν τους πίστεψαν.

Μπορεί στην πορεία να χάθηκαν γενιές, όμως πίσω έρχονται άλλες.

Ο ΑΠΟΕΛ (και κάθε άλλη ομάδα) πρέπει επιτέλους να δώσει την προσοχή που αξίζει στον θεσμό Ακαδημία.

Σημ.: Το άρθρο και η ουσία του αφορούν όλες τις Ακαδημίες.

Γιατί η καρδιά και οι πνεύμονες των κυπριακών ομάδων είναι οι Ακαδημίες.