Υπηρεσιακά και στρατός | Για ακόμη μια χρονιά οι θεσμοί δείχνουν την ανικανότητά τους

Για ακόμη μία χρονιά, οι θεσμοί στην Κύπρο αποδεικνύουν πόσο μακριά βρίσκονται από την πραγματικότητα του κυπριακού ποδοσφαίρου και ιδιαίτερα από τους νεαρούς ποδοσφαιριστές.

Ποια ακριβώς είναι η σχέση του ΚΟΑ με το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο και πρέπει να διαπραγματεύεται τα υπηρεσιακά των ομάδων και των νεαρών;

Την ίδια στιγμή, το Υπουργείο Άμυνας πανηγύριζε πριν λίγες ημέρες την πρόκριση της Εθνικής Ενόπλων στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αμερικής.

Μόνο που αυτή η επιτυχία δεν ήρθε από το πουθενά.

Την έφεραν παιδιά που από τα 6 τους χρόνια ζουν στα γήπεδα, κάνουν θυσίες, κυνηγούν όνειρα και εκπροσωπούν επάξια την Κύπρο.

Και ποιο είναι το ευχαριστώ της πολιτείας;

Μείωση των υπηρεσιακών;

Αντί να αυξηθούν ώστε να στηριχθούν περισσότεροι νεαροί ποδοσφαιριστές, μειώνονται.

Το πιο απλό ερώτημα είναι το εξής.

Τι ακριβώς κάνουν οι περισσότεροι κληρωτοί στα στρατόπεδα από τις 3 μέχρι τις 7 το απόγευμα;

Ποια κρίσιμη επιχειρησιακή ανάγκη εξυπηρετείται εκείνες τις ώρες που δεν μπορεί να δοθεί η δυνατότητα σε νεαρούς να συνεχίσουν το ποδόσφαιρο;

Αν υπήρχε πραγματική διάθεση, θα μπορούσαν να δοθούν υπηρεσιακά σε περισσότερους ποδοσφαιριστές, με συγκεκριμένο ωράριο, χωρίς να επηρεάζεται η λειτουργία της Εθνικής Φρουράς.

Τα νούμερα βγαίνουν. Αυτό που δεν υπάρχει είναι η βούληση.

Και ας σταματήσουν οι δικαιολογίες περί έλλειψης προσωπικού.

Σε μια χώρα όπου καθημερινά χάνονται εκατομμύρια προς τα κατεχόμενα μέσω διελεύσεων, διαμονών, αγορών και παράνομου εμπορίου από την πράσινη γραμμή, είναι τουλάχιστον υποκριτικό να παρουσιάζεται το θέμα των υπηρεσιακών ως πρόβλημα αριθμών.

Το πρόβλημα δεν είναι οι αριθμοί.

Το πρόβλημα είναι η νοοτροπία.

Μια νοοτροπία που διαχρονικά δεν στηρίζει τον νεαρό, δεν επενδύει στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο και δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτά τα παιδιά προσφέρουν στην κοινωνία πολύ περισσότερα από όσα λαμβάνουν.

Δυστυχώς, ανίκανοι θεσμοί συνεχίζουν να αποφασίζουν για το μέλλον των νεαρών ποδοσφαιριστών.